weblog - Aanstekelijke Viaggio

Antwerpen, 19-12-2011 – De ronkende slotakkoorden van Il viaggio a Reims van Rossini waren gisteravond nog niet uitgeklonken, of het publiek in de Opera van Antwerpen barstte los in bravogeroep. Maestro Alberto Zedda had Orkest en Koor van de Vlaamse Opera dan ook drie uur lang zwierig en alert door de kleurrijke partituur geloodst. Verliep de aansluiting tussen orkestbak en toneel aanvankelijk nog wat hortend, gaandeweg kreeg men steeds meer greep op de ritmisch vaak hondsmoeilijke partijen. De aanstekelijke regie van Mariame Clément deed menig lachsalvo uit de uitverkochte zaal opklinken.

De productie was eerder te horen in Zwitserland, maar wordt nu door de Vlaamse Opera gebracht met een geheel nieuwe cast, waarin veel zangers hun roldebuut maken. Hoewel Rossini in 1825 in Parijs doorbrak met deze voor de kroning van Karel X geschreven opera, wordt hij niet vaak uitgevoerd. Het inhuren van zeventien zangsolisten vormt immers een flinke aanslag op het ook in België tanende budget. Bovendien trok Rossini de opera zelf na een paar voorstellingen terug, waarna hij de muziek deels hergebruikte in Le comte Ory.

Dat in deze donkere dagen voor Kerst alleen de bas Andrè Schuen (Don Alvaro) geveld was door de griep, is haast opmerkelijk. Pas gistermiddag vond men een vervanger in de Koreaanse Jin-Ho Yoo. Vanuit de coulissen gaf hij met zijn bronzen stemgeluid gestalte aan de snoevende Spanjaard, die op het toneel al mimend werd vertolkt door Schuen. Zij kregen terecht een uitbundig extra applaus, en we gaan Yoo vast vaker horen.

Regisseur Mariame Clément plaatst het reisgezelschap in een dubbeldeks vliegtuig; het tekstbord meldt dat de vlucht naar Reims is vertraagd. Bijgestaan door het cabinepersoneel maakt men er het beste van, en er ontspinnen zich allerhande liefdesperikelen. Hilarisch is het slow motiongevecht tussen Don Alvaro en Graaf von Libenskof (een wat schelle Alexey Kudrya), die elkaar knietjes geven in hun strijd om de gunsten van Markiezin Melibea (een adequate Anna Goryachova). Running gag is de immer bezette wc, waaruit kwalijke dampen opstijgen. Minder geslaagd is de expliciete seksscène tussen Libenskof en Melibea in dit benauwde hokje, die haaks staat op de verder zo vindingrijke en onderkoeld ironische aanpak.

Er wordt over het geheel uitstekend gezongen, maar de basso-buffo Carlo Lepore (Don Profondo) en de sopraan Elena Tsallagova (Gravin De Folleville) springen eruit. Lepore glorieert in de aria ‘Io! Don Profondo’. Met zijn geweldige mimiek en een scala aan klankkleuren typeert hij zijn medereizigers: de Rus klinkt stoer, de Duitser plechtstatig, de Engelsman verwijfd en de aan mode verslaafde Folleville zingt hij in falset. Elena Tsallagova op haar beurt imponeert met haar verfijnde dynamiek en soepele, romige sopraan, waarmee zij moeiteloos de lastigste coloraturen zingt. Ondertussen schikt zij koket haar decolleté en flirt met de mannen om haar heen – een echt podiumdier.

De vernuftige regie kan overigens niet verhullen dat er nauwelijks sprake is van een verhaal en voor de pauze zakt de voorstelling enigszins in. Met zoveel solisten is het bovendien lastig je met één van hen te identificeren, waardoor de nadruk sterk komt te liggen op de regie en de muziek. Maar wie niet maalt om diepzinnigheid of een goed gestructureerde plot, is verzekerd van een heerlijk avondje uit. Naast de prachtige zang (ook van het koor) en beeldende orkestmuziek, zijn er fraaie solistische bijdragen van onder andere fluit, klarinet en harp – al met al een viaggio a Anversa zeker waard!