Weblog: Oost-Indisch Doof

Gisteren las ik dat de ambtenaren van de EU de vermeende lawaaioverlast van symfonieorkesten aan banden willen leggen. Ik knipperde even met mijn ogen, want ik heb zelden last van orkesten die mij tot diep in de nacht uit de slaap houden, maar het gaat dan ook niet om mij als burger, maar om de musici. Die lijden schijnbaar collectief aan doofheid, omdat er voortdurend trompetten in hun oren schetteren, of pauken op apocalyptisch volume worden beroffeld. Nu wil ik de doofheid onder musici niet bagatelliseren, want het is een bekend probleem, maar er wordt hard aan gewerkt om dit op te lossen. Door de strengen normen van de EU dreigen de orkesten nu hun 'boel te moeten sluiten', zoals Maurits Haenen van Holland Symfonia beteuterd vaststelt.

Wat hebben politici toch tegen akoestisch, onversterkt geluid, vraag ik me af? Minister Cramer wilde fanfares verbieden langer dan vier uur te repeteren - een plan dat godzijdank inmiddels is weggehoond - en nu wil men de symfonieorkesten het zwijgen opleggen. Ondertussen kan de elektronische lawaaiterreur van festivals, braderieën, popfestivals, buurtfeesten en andere evenementen ongestoord doorgaan. Terwijl je je aan het akoestische 'lawaai' van een orkest wél, maar aan de elektronische herrie van een openluchtevenement níet kunt onttrekken.

De politici moesten volgens de krant zelf giechelen om het beeld van een dirigent met oordoppen in, of een slagwerker die zijn inzet mist omdat hij gehoorbeschermers draagt. Toch moet het mes in de orkesten. In een bijzin wordt weliswaar gemeld dat ook 'horecapersoneel, musicalartiesten en andere werknemers in de entertainmentbranche' beschermd moeten worden, maar men rept met geen woord over de burger, die voortdurend ongevraagd wordt opgezadeld met luide muziek.

Ook over popmuziek geen woord. Terwijl popmusici tijdens hun concerten steevast oordoppen dragen en ook hun publiek de decibellen niet meer zonder oorbescherming kunnen verdragen. Desondanks is de doofheid onder jongeren schrikbarend hoog. De overlast voor omwonenden en passanten komt al helemaal niet aan de orde.

Ik bespeur in dit alles een Oost-Indische doofheid voor de werkelijke geluidsoverlast in onze maatschappij. Die onwil om dit probleem op de kaart te zetten wortelt volgens mij in een onderhuids verlangen de 'elitaire' kunsten te beknotten. Want ook theaters worden opgezadeld met zulke zotte eisen, dat zij hun producties niet of nauwelijks meer kunnen realiseren. Daarom: premier Balkenende, dames, heren politici, doe uw Oost-Indische oordoppen uit, red de symfonieorkesten, en pak eindelijk de echte lawaaioverlast eens aan!

Thea Derks