Weblog: Stiltefront

Het was even stil aan het herriefront, want ik was in Sydney voor mijn biografie over Reinbert de Leeuw. Ik logeerde bij een bevriende componist, die een huisje in de jungle bewoont. Daar heerste zo'n intense stilte, dat ik al mijn zorgen vergat. De rust was des te intenser omdat ik zoemende insecten en kwetterende vogels hoorde, die in Nederland worden overstemd door ronkende bladblazers, overvliegende F 16's en het gedreun van discomuziek. Natuurgeluiden zijn balsem voor de ziel; ik maakte opnames om er thuis - met alle ramen en deuren dicht - opnieuw van te kunnen genieten.

Na mijn terugkeer ging ik naar een optreden van de bard Arno Adams in de 'Jongerenkerk' in Venlo. Bij aankomst bleek Adams slechts onderdeel te vormen van een herdenkingsdienst voor overledenen; het was Allerzielen. Een dame gebood ons elkaars hand vast te houden en in eindeloze herhaling de Aramese versie van 'Ik ben uw herder' te zingen. Gelukkig bracht Adams daarna een aangrijpend lied over zijn moeder, waardoor mijn gevoel van gêne plaats maakte voor ontroering. Goede muziek kan even heilzaam zijn als stilte.

Later die avond ontmoette ik in een kroeg de pianiste Von Reijnders. Zij bleek de volgende dag een concert te geven in mijn geboortedorp, samen met harmonie Sub Matris Tutela, waarmee ik ooit mijn eerste schreden zette op het muzikale pad. Alsof dat niet toevallig genoeg was, had ze zojuist met haar ensemble Vonbergh een cd uitgebracht met muziek van Kurt Weill, mijn jeugdheld. Omdat ik haar vanwege de snoeiharde achtergrondmuziek moeilijk kon verstaan, vroeg ik de barvrouw of het wat zachter kon. Die snauwde mij af en ik vluchtte naar buiten. Want je oren kun je niet dicht doen, zoals Bastiaantje opmerkte in zijn reactie op 'Lawaaipolitie'.

In de auto luisterde ik naar de cd en werd getroffen door de inventieve en speelse arrangementen van Weills liederen. De zang van Ine van den Bergh sneed mij door merg en been: na Lotte Lenya hoorde ik nooit meer zo'n kleurrijke en schurende interpretatie van diens wrange stukken. Ik leefde helemaal mee met Piraten Jenny, die met sardonisch genoegen haar belagers een kopje kleiner laat maken en wegvaart op een schip met acht zeilen. - In haar droom.

Getuige de reacties op dit blog, dromen velen van ons van drastische maatregelen tegen de alom aanwezige herrie, maar zijn we te beschaafd om deze daadwerkelijk uit te voeren. Een stiltepartij? Ook ik word onmiddellijk lid. Want het wordt alleen maar erger - Lex Dirkse constateert dat zelfs klassieke concertzalen al overgaan tot die lawaaiterreur. Laten wij, zoals Bastiaantje voorstelt, een Stiltefront oprichten en vriendelijk doch beslist blijven protesteren. Bestook vooral ook uw politieke partij en word donateur van de Stichting BAM (Bescherming Akoestisch Milieu), die zich al jaren inzet voor ons recht op stilte.

Want als we de handen niet ineen slaan, kunnen wij van stilte slechts blijven dromen.

Thea Derks