Weblog: Voorgrondmuziek

Oef, die hakt erin! Vlieg ik na veel gedelibereer helemaal naar de andere kant van de wereld om een aantal zeer belangrijke interviews te doen voor mijn boek over Reinbert de Leeuw, krijg ik meteen de pin op mijn neus. Peter Duijsters verwijt mij dat ik bijdraag aan het lawaai dat ik zelf zeg te bestrijden. Tja, gelijk heeft hij. Maar, zoals ik al zei, het was echt belangrijk en liet zich niet telefonisch afhandelen. Bovendien ben ik niet uit principe tegen vliegtuigen of andere moderne vindingen, mits je er zorgvuldig en milieubewust mee omgaat. Wat ik inderdaad belachelijk vind is dat mensen even voor een weekendje naar Milaan, New York of San Fransisco vliegen, of dat het Europese parlement voortdurend van hot naar her vliegt om hier te vergaderen over een plan, het daar te ondertekenen, om het vervolgens in stad C te ratificeren.

Zelf maak ik zo weinig mogelijk gebruik van vliegtuigen en auto's. Ik breng mijn vakanties fietsend door, in bestemmingen die ik per trein bereikt heb. Als ik inleidingen of lezingen in den lande verzorg, neem ik de trein, hoe hinderlijk lawaaiig deze vaak ook is. Want die stiltecoupé, dat is een aanfluiting! Niemand die zich wat van het stiltegebod aantrekt en geen conducteur die er iets aan doet. Als iemand luid zit te bellen, vraag ik hem of haar beleefd en op zachte toon of het misschien wat zachter kan. Nadat men mij drie keer niet gehoord heeft, begrijpt men de hint en stopt zijn of haar mobieltje weg, of gaat alsnog naar een andere coupé. Ik zou willen dat iedereen die last heeft van lawaai dit gewoon op een vriendelijke manier kenbaar zou maken, want het helpt echt! Je bent niet zo machteloos als je je voelt, hoewel je in de Horeca inderdaad vaak wordt afgesnauwd.

Annemarie Verheggen merkt op dat de overheid het mes gaat zetten in vergunningen voor buurtfeesten en dergelijke. Niet om de buurtbewoners te vrijwaren van lawaaioverlast, maar juist opdat die nog makkelijker veroorzaakt kan worden: er is niet langer een vergunning nodig om een straatbarbecue of buurtfeest te organiseren. Lang leve de vooruitgang. Dat Minister Cramer doodleuk stelt dat Nederland al 30 jaar een stringent anti-lawaaibeleid zou voeren, is helemaal een lachertje!

Waar gaat Cramer zelf naartoe als ze eens een fijn gesprek met een vriend of vriendin wil voeren? Zit ze dan onbekommerd in een café of restaurant naar hem of haar te schreeuwen, om vervolgens volkomen schor en uitgeput thuis te komen? Heeft zij zelf nooit last van die eeuwige discostamp, die tegenwoordig alle evenementen van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat schijnt te moeten begeleiden? Of woont zij in een ivoren toren, waar geen voorgrondmuziek - het geluidsniveau van al dat opgedrongen lawaai laat zich onmogelijk als 'achtergrondmuziek' omschrijven - bestaat?

Wie de talloze reacties leest op de site van Stichting BAM (Bescherming Akoestisch Milieu), begrijpt niet waarom politici het lawaaiprobleem nog altijd stelselmatig blijven negeren. Een stiltepartij zou volgens mij binnen no time meer stemmen halen dan de Partij voor de Dieren. Wie zet in? Ik doe mee!

Thea Derks