Weblog: Nederland Muziekland

Dat de Britse tenor Paul Potts nog veel te leren heeft, moge blijken uit de afkeurende reacties op mijn blog over zijn recent verschenen cd. Jammer dat de normen inmiddels kennelijk zo vervlakt zijn dat het grote publiek denkt hier met een wonderbaarlijk talent van doen te hebben, terwijl de gemiddelde liefhebber van klassieke muziek zijn of haar neus optrekt voor zijn vlakke interpretaties. Ik betwijfel of dit soort types grote scharen mensen naar het 'echte werk' zal lokken, want men blijft hangen in hapklare brokken.
Hoe het wél kan ervoer ik de afgelopen week, waarin ik drie concerten hoorde op topniveau. Allereerst was daar de aan Karlheinz Stockhausen gewijde avond van het gezamenlijke Asko-Schönbergensemble, afgelopen donderdag in het Muziekgebouw te Amsterdam. Het onvolprezen Gesang der Jünglinge kwam geheel quadrafonisch tot ons, een overweldigende ervaring. Nu eens hoorde je een broos jongensstemmetje van links achter je rug, dan weer zong hij als een kwetterend vogeltje ergens rechts voor je. Zijn fraaie engelengezang werd doorsneden met schitterende elektronische muziek, variërend van donderend apocalyptische oerklanken tot klaterende watervallen en kwikzilverige sterrenstelsels. Ook het hierop volgende, akoestisch-elektronische Michaels Reise kreeg een smetteloze vertolking, waarin trompettist Marco Blaauw met bewonderenswaardig gemak een overrompelend scala aan klankkleuren uit zijn trompet toverde en contrabassist Pieter Smithuysen een swingende jazzimprovisatie neerzette. Jammer dat maestro Stockhausen niet meer zelf 'am Pult' zat.

Vrijdag hoorde ik in Vredenburg Leidsche Rijn de Turangalilasymfonie van Olivier Messiaen, wiens honderdste geboortedag dit jaar wordt gevierd met een keur aan concerten. Reinbert de Leeuw voerde de musici van het Nationaal Jeugd Orkest door deze hondsmoeilijke partituur, die al even boordevol contrasten zit als het werk van Stockhausen, een van zijn vele leerlingen. Heerlijk om te zien en te horen hoe een ensemble van 103 musici zo volledig opgaat ín en gaat vóór deze moderne muziek - daar kunnen veel professionele orkesten nog een puntje aan zuigen. Hier geen twijfel aan de kwaliteiten van de conservatoriumstudenten, waarbij de zwierig gespeelde soli van klarinettiste Gea Plantinga bijzonder in het oor sprongen. Van haar gaan we nog veel horen.

Alsof dit alles nog niet genoeg was, bezocht ik zondag ook nog het Ochtendconcert in het Concertgebouw in Amsterdam, waar het Limburgs Symfonie Orkest, bijgestaan door Studium Chorale, aantrad met de integrale versie van het ballet Daphnis et Chloé, dat Maurice Ravel in 1912 componeerde. Chef-dirigent Ed Spanjaard toverde ons met zijn musici een ongekend welluidend sfeerbeeld voor van de liefdesperikelen van de herder en de herderin, die elkaar na vele avonturen alsnog liefdevol in de armen vallen. Spanjaard interpreteerde de impressionistische, sterk aan Debussy verwante muziek met een lichte toets, voorzien van duistere ondertonen. Hij heeft het Limburgse ensemble in korte tijd naar een internationaal niveau getild - van een 'provincieorkest' is echt geen sprake meer.

Hoewel ik soms denk te wonen in een land van cultuurbarbaren, ben ik op dit soort momenten trots, want waar anders dan in Nederland Muziekland hoor je in zo'n korte tijd zoveel prachtige concerten?

Thea Derks