Weblog: Al Qaeda Operette

Amsterdam, 30-1-2009 - Een jaar lang leurden librettist Julien Nitzberg en componist Roger Neill vergeefs met hun operette The Beastly Bombing, want geen enkel theater in Engeland of Amerika durfde het aan dit controversiële stuk op de planken te brengen. De ondertitel A Terrible Tale of Terrorists, Tamed by the Tangles of True Love, en liedjes als ‘I hate the Jews’, hielpen al evenmin. Sinds 9/11 heerst er in de westerse wereld een hysterische angst voor alles wat riekt naar terrorisme. De makers hadden de moed al bijna opgegeven, toen het tegendraadse Steve Allen Theater in Los Angeles in 2006 alsnog besloot zijn nek uit te steken, waarna het publiek al snel via mond-tot-mondreclame voor uitverkochte zalen zorgde en de operette uitgroeide tot een cult-hit.

Dat deze operette in het land van dominees en wapenminnaars uit kon groeien tot een publieksfavoriet, vind ik verfrissend en hoopvol. En nu Barack Obama is aangesteld als president van de Verenigde Staten, lijkt het er zelfs op dat rede weer in plaats van retoriek en wapengekletter wordt gesteld. The Beastly Bombing, die van 18 februari tot en met 8 maart door Opera aan het IJ  wordt uitgevoerd in het Amsterdamse Compagnietheater, kan zeker bijdragen aan een luchtigere kijk op de zo gespannen verhoudingen tussen de joodse, islamitische en christelijke wereld.

Het libretto is één aaneenschakeling van satirische taferelen, waarin twee neo-nazis en twee Al Qaeda terroristen afzonderlijk van elkaar proberen de Brooklyn Bridge op te blazen. Zij worden samen in een cel gegooid, waar zij twee aan verdovende middelen verslaafde dochters van de president treffen. De liefde vlamt op en er vormen zich drie liefdesparen, die getrouwd worden door een pedofiele priester – inclusief een in Amerika nog altijd zeer controversieel homopaar.

Ondanks het schijnbaar zware onderwerp, is The Beastly Bombing ‘een romantische Al Qaeda-operette voor de hele familie’, die aansluit bij de satirische werken van Gilbert & Sullivan. De muziek is toegankelijk en paart romantische orkestmuziek aan poppy swing, de aankleding en personages zijn cartoonesk, de handeling is wervelend en snel. De Huffington Post noemde het ‘the first great work of comedy to emerge from the post-9/11 little planet of horrors’, The New York Times publiceerde een groot interview met de makers en The Jewish Journal repte van ‘the operatic model of a punk rock major satire’.

Uiteraard ontstond rond The Beastly Bombing ook de nodige controverse, maar alles aan deze operette is zó politiek incorrect en de clichés over bevolkingsgroepen zijn zó over the top, dat het onmogelijk is er een aanval op welke groep dan ook in te zien. Overigens is de librettist zelf joods - zijn moeder overleefde de Holocaust. Ik verheug me op de Nederlandse versie van The Beastly Bombing – waarin de rol van de president trouwens wordt gezongen door de bariton Jesse Merlin, die deze ook in de oorspronkelijke productie voor zijn rekening nam. Eindelijk lachen om die potsierlijke terrorisme-hype!