Weblog: Buma weet het beter

Amsterdam, 3-8-2009 – Teruggekeerd van een – totaal verregende – vakantie in Tsjechië, vind ik het Buma Stemramagazine op mijn deurmat. Ooit schreef ik alle nummers voor de popgroep Tess en ik ben nog altijd lid van deze auteursrechtenorganisatie, vandaar. Op pagina vijf van het glossy magazine word ik toegesproken door directievoorzitter Cees Vervoord: ‘Terwijl muziek overal wordt gezien als een welkome veraangenaming van de sfeer in de werkomgeving, blijven werkgevers hangen in hun verzet tegen de naar hun mening te hoge tarieven voor het gebruik ervan.’

Nadat ik mij even achter de oren heb gekrabd valt het muntje: begin dit jaar wilde de Buma de tarieven voor opgedrongen muziek in de horeca en andere publieke ruimtes drastisch verhogen. Massale protesten volgden. Niet alleen van ondernemers zelf, maar ook van gebruikers van die publieke ruimtes. De door dagblad De Telegraaf, dat een goede voeling houdt met de onderbuik van onze samenleving, opengestelde website kreeg binnen no time duizenden reacties van mensen die smeekten eindelijk verlost te worden van die gekmakende achtergrondmuziek op hun werkplek, in cafés, restaurants en winkels. Veel ondernemers schreven geen muzak meer te draaien en daarop alleen maar positieve reacties te ontvangen. Sterker nog: hun omzet was er veelal hoger door geworden.

Tegelijkertijd lees ik in de Volkskrant van 20 juli dat een 29-jarige Vlaamse ingenieur zelfmoord heeft gepleegd omdat hij zijn oorsuizingen niet langer kan verdragen. Deze heeft hij opgedaan tijdens snoeiharde popconcerten, die hij vanaf zijn zestiende bezoekt. Hoewel hij altijd met rinkelende oren thuis komt en dagenlang pijn houdt, blijft hij gaan omdat zijn omgeving het kennelijk normaal vindt dat het volume op een voor menselijke oren ondraaglijk hoog niveau staat afgesteld. Als het gesuis in zijn oren nooit meer ophoudt en hij zelfs gek wordt van zijn eigen stem, maakt hij een einde aan zijn leven. In zijn afscheidsbrief schrijft hij: ‘Bescherm uw oren! Blijf weg uit te hard lawaai.’

Een schrijnend verhaal, dat bepaald niet op zichzelf staat. Veel jongeren zijn doof of hebben last van zogenoemde ‘rinkeloren’. Toch blijven organisatoren van concerten en andere evenementen van mening dat een mens gebaat is bij loeiharde discodreunen. Afgelopen weekend moest ik nog mijn woonplaats Amsterdam ontvluchten vanwege de Gay Pride. Zeg in Nederland ‘evenement’ en de decibellen slaan je om de oren. Dat een volumeknop niet automatisch voluit open hoeft, is helaas nog niet tot organisatoren, uitvoerders en horecapersoneel doorgedrongen.

Klagen helpt niet, want jij bent de zeikerd, niet degene die jou bombardeert met ongevraagd geluid. Soms laten buren weten dat zij binnenkort een feestje orgainseren. Zij verontschuldigen zich voor de ‘mogelijke overlast’ en zetten vervolgens tot zes uur ’s ochtends hun versterker op tien. De politie doet niks, want men heeft toch keurig gewaarschuwd? Maar wat als ik een briefje in uw bus gooi dat ik u dan en dan urenlang in elkaar ga slaan? Dan wordt dit wel degelijk als een strafbaar feit beschouwd.

Toegegeven, de muzak in winkels, cafés en restaurants staat niet altijd op het allerhoogste volume, maar het alom aanwezige geluidsbombardement is beslist een gevaar voor de volksgezondheid. Nederlanders lijden niet voor niets aan een zee van ‘vage klachten’. Onderzoekers naar de oorzaken van Alzheimer constateerden onlangs dat deze ziekte tegenwoordig op steeds jeugdiger leeftijd voorkomt. Zij observeerden dat veertigers geregeld klagen over een ‘inbox die altijd vol is’. Het is overduidelijk: de voortdurende blootstelling aan ongevraagde muziek – en beeld – drijft ons tot wanhoop en maakt ons ziek.

Maar Buma weet het beter….