Weblog: Dansen op de vulkaan

Amsterdam/Duisburg, 31-7-2010 – Koud terug van vakantie zie ik op het Journaal van zaterdag 24 juli schokkende beelden uit Duisburg, waar bezoekers van de gratis toegankelijke Love Parade dreigen te stikken of onder de voet te worden gelopen. Zij trachten het vege lijf te redden door via plastic pijpen, omgeduwde hekken en steile hellingen uit de samengepakte massa te ontkomen. Inmiddels zijn er eenentwintig doden te betreuren en liggen nog honderden zwaar- en lichtgewonden in het ziekenhuis.

Een week na dato blijft men driftig zwartepieten over de schuldvraag. Organisator Rainer Schaller verwerpt alle verantwoordelijkheid en priemt een beschuldigende vinger richting politie en stadsbestuur. Burgemeester Adolf Sauerland ontkent gesjoemeld te hebben met de veiligheidseisen en weigert af te treden, ondanks de volkswoede en een ondubbelzinnige veroordeling door de landspolitiek. Dit geharrewar is onsmakelijk en onethisch: hoe moeten de naasten van de slachtoffers zich hierbij voelen?

Wat mij echter het meest verbaast is dat (bijna) niemand oproept eindelijk eens te stoppen met het organiseren van dit soort massa-evenementen. Weliswaar wordt de Love Parade ‘voorgoed’ afgeschaft, maar men weigert in te zien dat het voortdurende feestgedruis letterlijk levensgevaarlijk is. Gefeest moet er worden en liefst massaal, want daardoor ‘bruist’ een dorp of stad – en floreert de Horeca. Maar mensenmassa’s zijn onvoorspelbaar en iemand hoeft maar ‘boe’ te roepen, zoals tijdens de afgelopen dodenherdenking, of men loopt elkaar in paniek onder de voet.

Vanuit een voortdurende zucht vermaakt te worden hollen wij van de ene ‘prikkelende ervaring’ naar de volgende. Tijd voor bezinning en tot onszelf komen is er niet. Die happenings gaan veelal gepaard aan een oorverdovend, diep tot in je botten doordreunend lawaai dat je gehoor beschadigt en ook verder slecht is voor lijf en leden. Bovendien moeten onschuldige omstanders tot kilometers in de omtrek verplicht ‘meegenieten’. Klagers worden neergezet als spelbedervers, zoals in Duisburg gebeurde met de velen die vooraf wezen op de levensbedreigende omstandigheden.

Door onze niet aflatende jacht op kicks verliezen wij elk contact met de realiteit en raken we bij het minste of geringste van slag, soms met dodelijke afloop. Tegelijkertijd veroorzaakt de eeuwige herrie gevoelens van machteloosheid, angst en agressie. Dat uit zich bij de een in hufterig gedrag, bij de ander in een stroom van ‘vage’ fysieke klachten. Toch weigert de overheid het verband te onderzoeken tussen die voortdurende overprikkeling en onze geestelijke en lichamelijke gezondheid. – Ik vermoed dat er ook veel ‘indirecte’ doden vallen.

Het aantal grootschalige manifestaties is de afgelopen tien jaar explosief gestegen. Wij eisen dat die allemaal veilig verlopen, maar er is een eind aan de capaciteit van de politie. ‘Als een agent een evenement beveiligt, kan hij op dat moment niet bijdragen aan de veiligheid in de wijk,’ waarschuwde de chef van Politie Haaglanden eerder dit jaar. Particuliere beveiliging is kostbaar, dus daar wordt – zeker bij gratis gelegenheden – vaak op beknibbeld. Bovendien voorzie ik een einde aan de verdraagzaamheid van verplichte ‘meegenieters’.

Wij dansen op een vulkaan…