Weblog: Boerkababe beroert Belgen

 
Den Haag/Antwerpen, 1-11-2010 – Zes jaar geleden werden wij opgeschrikt door de brute moord op Theo van Gogh. Acht dagen later, op 10 november 2004 werden met veel machtsvertoon in Den Haag een aantal leden van de zogenoemde ‘Hofstadgroep’ gearresteerd. Deze terroristische organisatie zou achter de moord zitten en vanuit een jihadistische ideologie onze samenleving willen ontwrichten. Een aantal jonge leden wordt tot lange gevangenisstraffen veroordeeld, onder wie Jason W. In hoger beroep worden zij vrijgesproken omdat er geen sprake was van een ‘terroristische organisatie’. Het Openbaar Ministerie gaat in cassatie en de zaak wordt heropend.

Jason W (25) is inmiddels ouder en wijzer geworden en heeft vlak voor de opening van het nieuwe proces zijn islamitische geloofsgenoten opgeroepen zich verre te houden van religieus fanatisme en terrorisme. Hij betuigt spijt over de granaat die hij naar de politie gooide en bekent dat zijn handelingen vooral voortkwamen uit stoerdoenerij en het verlangen bij een groep te horen. Nu wijst hij op de gevaren van dat groepsdenken en roept op tot dialoog. Velen wantrouwen hem – hij zou slechts uit zijn op strafvermindering – maar ik ben geneigd hem te geloven, vooral vanwege de motivering van zijn ommekeer.

Het was namelijk dankzij een studie cultuurwetenschappen aan de Open Universiteit dat Jason W de schellen van de ogen vielen. Hij leerde zelf kritisch na te denken - iets wat in alle religies stevig ontmoedigd wordt - en realiseerde zich dat er tussen zwart en wit nog vele grijstinten zijn te onderscheiden. Een mooiere motivatie van de kracht van kunst kan ik niet bedenken. Des te schrijnender dat het nieuwe kabinet juist die verruimende blik op de samenleving met de botte bijl wil afkappen. 

Ik raad onze politici een tripje Antwerpen aan, waar de Vlaamse Opera opnieuw een poging doet het zwart-wit-denken te doorbreken. Eerder al draaide men in Samson et Dalila van Saint-Saëns de rollen van de Joden en de Filistijnen/Palestijnen radicaal om. Nu voert regisseur Eike Gramms in Mozarts Die Entführung aus dem Serail vier westerse toeristen op, gegijzeld in een Arabische woestijn. Ieder spreekt zijn eigen moedertaal, zodat een Babylonische kluwen van Spaans, Engels en Arabisch ontstaat. Gramms toont ons een spiegel: leven wij in deze geglobaliseerde wereld volkomen langs elkaar heen of delen wij toch universele waarden? 

In een trailer voor de Vlaamse televisie figureert Bassa Selim (de Palestijns-Israëlische acteur Norman Issa) als ‘leider van de onafhankelijkheidsbeweging’. Vervaarlijk monkelend toont hij Constanze en Blonde, vastgebonden en met afgeplakte mond verpieterend in een vuile cel. Hij roept zijn ‘westerse broeders’ op snel naar de Vlaamse Opera te komen om te onderhandelen over hun vrijlating, anders zullen de dames hun gijzeling niet overleven. Om de ironie te onderstrepen draagt Selim geen Arabische hoofdtooi, maar een Baskische muts.

Tot slot zien we een dame in een zandkleurige boerka (halverwege afgeknipt) en dito bikinibroekje. Een beetje flauw misschien, maar een woordvoerder van de Belgische Moslimexecutieve springt meteen op de kast en noemt het beeld ‘ronduit beledigend voor ‘een gelovige moslim’. Hij blijkt echter een roepende in de woestijn (!), want in de vele reacties is meligheid troef, waarbij vooral kleur en vorm van het broekje het moeten ontgelden. Zo trekt wederom kunst de angel uit een maatschappelijk probleem, want kennelijk winden de meeste Belgische moslims zich totaal niet op. - Islam en fundamentalisme zijn net zomin synoniemen als Nederland en Staphorst.