Weblog: Pleziermuziek (2)

Zwolle, 2-1-2011 – Vorig jaar schreef ik hier over de eerste cd van het in 2007 opgerichte Britten Jeugd Strijkorkest. Het is gerelateerd aan het ArtEZ Conservatorium, dat jonge musici uit de drie oostelijke provincies de kans biedt ervaring op te doen in de dagelijkse concertpraktijk. In een kleine twee jaar tijd wist dirigent Loes Visser de jeugdige strijkers (hun leeftijd varieert van twaalf tot tweeëntwintig) op te leiden tot volleerde orkestmusici, die zich kunnen meten met professionele ensembles. Naast de verzorgde uitvoeringen vielen het enorme enthousiasme en speelplezier op, waarmee zij hun noten de zaal in slingerden.

Nu is er dan een tweede cd, waarop te horen is dat Visser en haar musici in het afgelopen jaar bepaald niet stil hebben gezeten. De groep is hechter geworden en de kleine oneffenheden van de vorige opnames zijn grotendeels verdwenen. Gebleven zijn de vurigheid en gretigheid waarmee de muziek wordt benaderd. Geen wonder, want in het afgelopen seizoen organiseerde men een succesvol Britten Vioolconcours en speelde men voor Koningin Beatrix tijdens de viering van het vijfenzeventigjarig jubileum van Park de Hoge Veluwe. Daarnaast gaf men twee concerten per maand – een geweldige stimulans voor de jongeren, die zekerder en zelfbewuster zijn gaan musiceren.

Hoewel ook op deze cd werken van Benjamin Britten ontbreken – waarom dan toch die orkestnaam, vraag je je af – is de programmering voorbeeldig. Zij opent met het weemoedige Canzonetta voor hobo en strijkorkest van Samuel Barber, waarin de romantisch zwelgende strijkersklank perfect aansluit bij de sierlijke cantilenen van hoboïste Anna Duinker. In het hierop volgende Pianoconcert in D van Joseph Haydn treffen Visser en haar musici precies de goede, klassieke sfeer, met een wat meer zakelijke, maar daarom niet minder aanstekelijke klank. De puntige ritmes en uitbundige melodieën worden zo meeslepend gespeeld, dat je zin krijgt te gaan dansen. De negentienjarige, Russische Naré Papyan is met haar parelende pianospel een belofte voor de toekomst.

Visser en haar orkest volgen niet alleen de geijkte paden, maar presenteren ook twee onbekendere componisten. Van de Georgische Sulkhan Tsintsadze klinken Vier miniaturen op Hebreeuwse thema’s. Diens plotselinge wisselingen tussen hupsige volksmelodietjes en meer elegische passages worden vertolkt zonder dat de muziek verbrokkelt. Korte, ritmische uithaaltjes herinneren soms aan Haydns pianoconcert en werpen zo een nieuw licht op diens relatie met de volksmuziek uit het immense Habsburgse Rijk. Tsintsadze’s werk spreekt direct aan en zou het beslist goed doen in Hollywood.

Hetzelfde geldt voor de Oekraïense Myroslav Skoryk, wiens zwierige Melody voor viool en strijkorkest vol vuur wordt verdedigd, samen met de zestienjarige violist Maxime Gulikers, winnaar van het eerste Britten Vioolconcours. Diepgravender zijn het duistere Sostenuto van Nikolai Rimski-Korsakov en de ingetogen Elegie van Peter Tsjaikovski. Een mooie uitsmijter vormt de Violentango van Astor Piazzolla, waarin concertmeester Adrian David zich ontpopt als een volleerd zigeunerviolist. Het orkest bewijst ook de vaak tegendraadse ritmes van de tango feilloos te beheersen. Ik zie uit naar de volgende cd!