Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Ilona Verhoeven

    Zinemaker, schrijver en beeldend kunstenaar Ilona Verhoven werkt deze week in De Torenkamer.

    Beluisteren

    Even voorstellen:
    Ilona Verhoeven (Amsterdam/Berlijn) is zinemaker, schrijver en beeldend kunstenaar. Onlangs verscheen van haar hand het boek Fiets onder de waterspiegel, verhalen en foto's uit de werkelijkheid (uitgeverij In de Knipscheer).
    Toeval, gevonden voorwerpen, verrassingen en absurditeiten spelen een belangrijke rol in haar werk. De verhalenbundel Voor de eerlijke vinder uit 2012, waarin ook collages van de auteur zijn opgenomen, werd genomineerd voor de Academica Literatuurprijs voor het beste literaire debuut. Als zinemaker produceert ze diverse diy-uitgaven met schaar, lijm, printer en fotokopieermachine, nietmachine, en natuurlijk pen en potlood.

    Torenkamerplan:
    Al jaren verzamel ik foto's die ik vind op rommelmarkten en in tweedehandswinkels, inmiddels heb ik er nogal wat. In de Torenkamer ga ik aan de hand van een deel van mijn gevonden beeld- en fotocollecties verhalen maken. Ik laat me bij het schrijven dan inspireren door oude foto's. De foto-verhaal-combinaties die deze week ontstaan probeer ik vervolgens uit te werken in zines, handgemaakt kunstenaarsboekjes, passend in de broekzakbibliotheek.

    Zines fungeren voor mij vaak als de eerste tastbare versie van een verhaal of een ‘doorgeefbare vorm’ van beeldend werk. Omdat ik niet vijf dagen lang urenlang achter elkaar zit te schrijven, maak ik ook graag collages. Ik gebruik daarvoor beeld uit oude tijdschriften en boeken - een ander verzamelgebied. Ook de collages kunnen in combinatie met tekst in een zine terecht komen. Tussendoor ga ik ongetwijfeld ook eens lekker naar buiten kijken, een beetje nadenken. En lezen. Ik heb werk van Peter Handke bij me, onder andere het Essay over de geslaagde dag.

    • De Torenkamer- Ilona Verhoeven - Dag 5

      vrijdag 25 november 2016

      Ik lees in Handke, maar enkele regels. “Ik geloof, nee, ik weet het zeker, krachtens de fantasie: hoeveel meer zou er met de dag te doen zijn, met niets dan de dag.”


      De zon is er vrij snel door vandaag. Meeuwen vlak boven het water aan de overkant, ze doen maar wat lijkt het, vooral duiken en fladderen, soms vliegen er een paar tegelijk op, en hoe wild ze ook rondvliegen, ze botsen niet.


      Terug naar de kamer. Terug naar de zines. Hoera voor de streefdata, de streefdoelen en... het kopieerapparaat. De aan het begin van de week aangekondigde vier zines zijn er bijna! Speciaal in de loop van de avond nog even langs huis gefietst om op het goede snijapparaat de randjes strak af te maken. De stand: drie zines zijn helemaal af, waarvan twee met nieuwe verhalen. De vierde moet nog gekopieerd. Van de zine met de titel Ballade van een fruitvlieg is er een eerste oplage, met een kleurenomslag. Het beeld op het omslag is een foto die ik afgelopen zomer in Berlijn maakte. Het andere verhaal, bij vier gevonden foto’s van een stel hoelahoepende personen, is in een eerste versie uitgeschreven. Het omslagje is alvast geprint, het lijkt mij leuk om er vier verschillende te maken.  Twee zines passen in de ‘broekzakreeks’: een verhaal met de titel Speciale tekens en en een collage in zine-vorm, Essentialparts -  de titelwoorden vond ik in een uit elkaar gevallen boek. In het filmpje dat de laatste dag gemaakt is, komt deze zine langs.


      ‘s Avonds met mijn ‘zine-koffertje’ naar beneden, het eerste exemplaar van Ballade van een fruitvlieg heb ik overhandigd aan Andrea van Pol, presentator van vanavond. Liefst vier live optredens dit keer, door finalisten van het Internationaal Kamerconcours in Almere. Allemaal fantastische artiesten, afkomstig uit alle windstreken. Indrukwekkende performances.


      Afscheid van VondelCS, met de zines in de koffer. Een bijna slaaploze nacht. Nagedachtover de werking van muziek. Inspiratie voor een volgende zine, misschien.

      Beluisteren
    • De Torenkamer - Ilona Verhoeven - Dag 4

      Een korte nacht. Na de uitzending rustig naar huis gefietst, vervolgens weer laat naar bed.


      Wakker door de klokken van de Oude Kerk. Het begint elke ochtend met zeker een minuut lang rare klanken die in een wat lossig ritme onbevangen maar ook wat dwingend de dag in lijken te willen vluchten. Het getingel helpt: snel opgestaan.


      Al bij de tosti-met-sambal, de koffie en het sinaasappelsap met papier aan de gang;aan de ontbijttafel, waar ik midden in de nacht de snijmachine had klaargezet.


      Inde Torenkamer tref ik mijn collages aan in een bijzonder lichtschijnsel, het wordt weer een zonnige dag. Gisteren de hele dag bezig geweest met collages.Een aantal hangt nu aan de muur. Op tafel de snippers, op de grond half-affe plakwerken. Het geknipsel heeft de ruimte verorberd. Alleen het uitzicht is nog in tact. De bomen, het water, de meeuwen.


      Vandaag verder met schrijven en dan een goede band met het kopieerapparaat zien te krijgen. Het blijkt er een van donkere tinten. Als inktvis weet ik daar wel mee om te gaan. Lichter lichter lichter zetten. Zo wordt iedere zine meteen al tijdens het kopietjes maken uniek.


      Een proefje van een zine op basis van één A4 is al onder de klep van het kopieerapparaat beland.


      Ik denk aan de wisselende inloop die deze ruimte gewend is. Nog twee dagen en dan is de volgende aan de beurt, voorlopig geniet ik nog even van deze wonderlijke inspiratiekamer midden in het park.

      handke lezen.JPG

    • De Torenkamer - Ilona Verhoeven - Dag 3

      woensdag 23 november 2016

      Net buiten het park lag een verdwaald strijkijzer naast de vuilnisbak, een paar meter verder zat achterop een opoefiets een kinderzitje, het keek nogal verbaasd de wereld in.


      Een beetje een donkere dag vandaag. Profiteren van de schemering. De fantasie mengt zich met veel koffie. In de keuken thuis al begonnen met het aftypen van een verhaal. Alles met het oog op de zines. Er komt er een van een gevonden foto met een bijpassend verhaal, eentje met collages, en eentje met een kortverhaal. Vrijdag is het bladerbaar.


      Het scheiden van de werkzaamheden. Verschillende kamers zijn nodig vandaag. De keuken thuis als tijdelijke kamer. Een verhaal daar gemaakt.


      Aan Handke denken, de dag opnieuw beginnen, meerdere keren per dag. Een citaat: “Ja, de geslaagde dag is voor mij geen dag als alle andere; hij zegt me meer.”


      Vreemd dat het alweer de derde dag is hier, het kan ook de tiende zijn.


      Bezig met mijn verhalen en beelden, meeliftend met de tijd in ploegendiensten.


      Mijn kleine printer is nu ook hier, maakte een tochtje door de stad, achterin de fietstas. Want het is nu tijd om verhalen op papier te krijgen, dingen uit te proberen. Paginaatjes plakken!


      Teksten blijven even zo. Die zijn deels getikt hier in het Vondelpark, deels in de keuken, op het Oudekerksplein, in huis, in de vroege morgen.


      De zon komt erdoor in de Torenkamer.  Even een foto maken naar de overkant. De boom wortelt spiegelend met zijn kruinen in het water.


      Intussen van alles klaar gelegd voor collages. Schaar, knipsels, here I come!

      _collages maken in torenkamer.JPG

      Beluisteren
    • De Torenkamer - Ilona Verhoeven - Dag 2

      De bovenverdieping is nog donker als ik vroeg in de morgen aankom bij VondelCS. Ik nestel me in een hoek van de Torenkamer en lees een tijdlang in Peter Handke’s Essay over de geslaagde dag. “De geslaagde dag is onvergelijkelijk”, schrijft Handke. “Hij is enig in zijn soort.”


      Na anderhalf uur lezen leg ik uiteindelijk een selectie foto’s klaar; veel zwart-wit, enkele kleurenfoto’s met vale tonen, het rood moet het doen.


      Ik ga aan de slag. Kijken en notities maken. In een schrift; tikkend in de computer moet ik soms beducht zijn voor de backspace-toets. En als die zich onberoerd laat, ligt het internet te lonken.


      “Er was meermogelijk met niets dan de dag, veel, veel meer, voor mij zowel als voor jou”, had ik in Handke’s essay gelezen. “En daarom ging het hier: het niets van onze dagen, daarvoor was het zaak dat nu ‘vruchtdragend’ te laten worden, van de morgen tot de avond (of ook tot middernacht?).”


      Het schrift helpt bij de hand-hoofd-verbinding - een goeie als het om nieuwe schrijfprojecten gaat.


      Het voelt als een klein avontuur. De zon schijnt naar binnen. Ik noteer wat volzinnen. Veel losse woorden ook. Afscheid. Hoedje. Handtas. Handen. Kaartspel.


      Het idee is schrijven bij opmerkelijke gevonden foto’s. In alles schuilt een verhaal.


      Het wordt naarmate de middag vordert heerlijk warm in de kamer en ik moet opletten dat de kiekjes die ik om me heen heb uitgestald niet opkrullen door het zonlicht. Ik berg ze op en ga er even op uit.


      De halsbandparkietenvliegen als altijd schreeuwend rond. Bij het Blauwe Theehuis zit er eentje in een boom die anders piept dan de rest, een soort riedeltje. Het klinkt grappig. Op een zijpaadje maak ik een foto van het onderstel van een van de parkbanken. Er zit als ornament een parkiet in.


      De Torenkamer bevalt me niet alleen vanwege de ruimte zelf, maar ook omdat er op loopafstand een boekwinkel is. Voor als je wat anders wil dan alleen maar even buitenlucht. Op de Overtoom zit de Plantage Boekhandel, de mensen zijn er erg aardig en dat zeg ik niet omdat ze er mijn nieuwe boek prominent op de verkooptafel hebben liggen. Dat zie ik later pas. Ik ben blij verrast.


      Op tijd voor het blauwe uur ga ik terug de kamer in en pak de pen weer op. Met de deur dicht bij het schrift. De avond begint met een indrukwekkende zonsondergang. In de loop van de uren tik ik wat aantekeningen over in de computer, maak dit blog af, en dan loop ik naar beneden, naar de studio waar de radio-uitzending aan de gang is.

      5. dag 2 zonsondergang.JPG

    • De Torenkamer - Ilona Verhoeven - Dag 1

      maandag 21 november 2016

      DAG 1

      Het was iets over twaalven vanmiddag toen ik haar zag. Ik zeg haar, want een spin is wat mij betreft altijd vrouwelijk. Nu is ze weg. De draden, het is géén web, zie ik schitteren als ik mijn hoofd heen en weer beweeg en door het boogvormige raampje hoog voor me kijk. Erachter is het donker. Avond. Van buiten schijnteen fel licht. Het gebouw mag gezien worden, vandaar een spot. Het donker doet er hier niet toe.


      De weken gingen snel. Ik leefde toe naar de dag, nu anderhalve week geleden bijna, dat mijn boek ‘Fiets onder de waterspiegel’ gepresenteerd zou worden. Een feestelijke presentatie in Paradiso, het was geweldig, en nu is er bij Boekwinkel Douwes in Den Haag een hele etalage waarin het boek wordt aangeprijsd, is er nog een bijzondere bijeenkomst in het verschiet in Nijmegen, en nog eentje op het Spui in Amsterdam. O, wat zie ik er naar uit – echt.


      En ondertussen, nu: doorschrijven, aan het werk! Samen met de spin die nu ergens achter die blinkende draad zit. Ik heb een deel van mijn verzameling oude foto’s meegenomen naar deze kamer. Bij een aantal foto’s ga ik korte verhalen schrijven. Nieuwe levens voor wat er ooit was.


      Net zat ik ingespannen te tikken en toen stond Annemieke ineens hier. De regisseur. Een vrouw met stralende ogen en een lachende mond. Ze had daar al een halfuur kunnen staan. Ik had haar niet gezien. Ik zat in het wit tussen de regels.


      TL-verlichting is niks voor mij. Ik broed graag op woorden, op zinnen, op verhalen, maar zo niet.


      Ik heb een schemerlamp gekregen.


      Als ik alleen ben en de tijd heb, schrijf ik. Het is heerlijk hier te zijn. In mijn eentje in een kamer.


      Om me heen allemaal mensen bezig met uitzendingen. Dingen die de lucht in gaan.

      Druppels op het raam blinken in mijn oog terwijl ik typ, sterren bij een nachtzon.

      Buiten, de blaadjes. De wind.


      Gisteren zat ik nog in de trein. In plaats van de wereld aan me voorbij te zien trekken zoals hier vandaag in het Vondelpark – mensen op fietsen, mensen met honden, mensen die selfies maken – ging ik zelf voorbij aan alles. Met grote vaart. Van Berlijn naar Amsterdam. Als zo vaak. Ik kijk graag naar buiten. Het landschap verplaatst zich in snelheid. En dan ineens iets bijzonders. Een paar zilverreigers, op gepaste afstand van elkaar in een weiland, eentje hier, en nog eentje verderop. Later weer een. Een paar herten. Even lezen. Ogen dicht.Even maar. Volgende stop. Osnabrück. Al op de helft.


      Ik maakte vanmiddag een foto voor op Instagram: mijn tafel met erachter het raam dat uitzicht biedt op het park. Twee mensen namen er een foto van zichzelf. Samen in Amsterdam.


      Nog uren voordat Jan komt. Jan. De man die op de deur zal kloppen. En zal vragen hoe het gaat.


      Wat ik hier aan het doen ben.


      Ik heb een foto gevonden, nu de woorden nog. Die zijn ook ergens. In de verhalen, van de mensen in beeld.


      Ja, daar komt al iemand.

      schitteringen.jpg

      Beluisteren