Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Sophia Bustin

    Ik ben van plan om elke dag een zelfportret te maken met verschillende mediums, variërend van schilderen en fotografie tot installatie.

    Beluisteren

    Even voorstellen:
    Het werk van Sophia Bustin (1995, Den Haag) bestaat uit olieverfschilderijen, fotografie en installaties. Deze mediums verweeft zij tegen een achtergrond van filosofische en psychologische theorieën tot artistieke onderzoekjes waarbij het menselijk aanpassingsvermogen centraal staat.

    Na haar propedeuse gehaald te hebben aan de Willem de Kooning academie in Rotterdam in de richting Fine Arts dacht ze dat haar werk zich beter zou ontwikkelen als ze meer gedwongen werd om te denken in een kader in haar studie. Daarom begon ze het jaar daarop aan de studie filosofie aan de Universiteit van Leiden. Met minder beweegruimte om bezig te zijn met kunst en met meer theoretische prikkels kwam er een duidelijke richting in haar werk. Namelijk, de spanningen die er ontstaan wanneer ons vermogen tot aanpassen aan onze maatschappij botst met onze persoonlijke ruimte.

    Met haar eerste werken over dit onderwerp heeft zij twee solo exposities gehad. Een in DOOR in Dordrecht en een in Op Hodenpijl in Schipluiden. De schilderijen uit deze reeks ‘De Prototypes’ waren geïnspireerd op de positieve desintegratie theorie van psychiater Dabrowski. Hierdoor raakte ze gefascineerd door het paradoxale idee van zelfontplooiing in een complexe samenleving.

    In 2016 exposeerde ze in Galerie Pouloeuff met de groepsexpositie ‘30x30’ en in 2017 in museum IJsselstein met de expositie ‘Aanstormend talent bij MIJ, Het beste van Galerie Pouloeuff 2016’.


    Torenkamerplan:
    ‘Man is the only creature that refuses to be what he is’ – Albert Camus

    Het idee van het torenkamertje fascineert mij. Je kan als kunstenaar in grote afzondering werken aan een project. Daarom wil ik tijdens mijn week in de torenkamer een psychologisch experiment uitvoeren. Een experiment waarbij ik mijn eigen spanning tussen aanpassing en productiviteit onderzoek. Ik ben van plan om elke dag een zelfportret te maken met verschillende mediums, variërend van schilderen en fotografie tot installatie. Wat zal het doorbreken van mijn dagelijkse routine voor invloed hebben op mij en daarbij op mijn werk? Ik wil mijn gemoedstoestand onderzoeken tijdens deze week terwijl ik mij aanpas aan mijn nieuwe situatie. Misschien dat ik meer of juist minder vrijheid ervaar dan in een doorsnee week. Of misschien neemt mijn werk wel een andere vorm aan dan normaal. Het zou kunnen dat ik productiever word of misschien juist wel helemaal niet. Ik ben zelf erg benieuwd naar wat er uit komt.

    Naast dit persoonlijke vraagstuk wil ik ook een link maken naar de hedendaagse maatschappelijke druk om productief te zijn. Ik heb hier nog geen duidelijke mening over kunnen vormen en dat wil ik deze week meer gaan uitdiepen. Uiteindelijk zal ik de zelfportretten combineren tot een eindwerk.

    • Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 5

      vrijdag 7 april 2017

      Als laatste zelfportret wil ik een stukje schrijven. Het is een klein gedicht geworden. Ik begon mijn project met een quote van Albert Camus: 'Man is the only creature that refuses to be what he is'. Nu ik mijn productiviteit heb onderzocht in de Torenkamer aan de hand van zelfportretten heb ik een week lang letterlijk mezelf onder ogen gezien. Dat gaat vaak gepaard met een beetje onzekerheid, maar ook dat deel van mezelf ben ik steeds meer gaan accepteren. Of het klopt wat Camus zegt? Dat vind ik een lastige. Want wat zijn we eigenlijk? Of is die onwetendheid juist de ontkenning die hij bedoelt? Misschien proberen we onszelf te creëeren door productief te zijn en in beweging te blijven. Toch komen we onszelf vaak pas tegen als we tot stilstand komen en na moeten denken.

      Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 5.JPG

      De laatste zin - Sophia Bustin

      In rust

      Als mijn hoofd gaat rennen

      wil mijn lichaam erachteraan


      Maar wat nou 

      als mijn hoofd wegrent

      en ik het laat verdwalen


      Zou het dan weer thuis komen?

      Zou het vanzelf weer stil gaan staan?

      Zou het omkijken en zeggen

      Dit ben ik

      Hier kom ik vandaan

      Bekijk de video:


      Beluisteren
    • De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 4

      Ik heb een keerpunt bereikt. Ik heb vier beelden af en het voelt goed. Het lijkt wel alsof ik overal positiviteit zie vandaag. Alsof mijn stemming synchroniseert met de wereld om mij heen. Vanochtend in de trein zag ik een man een oudere vrouw helpen uitstappen en terwijl ik door Amsterdam aan het lopen was zag ik een jongen zijn kleine zusje redden van het fietspad waar ze op af rende. Het is een rustige, ontspannen dag. Zelfs de lucht lijkt rustiger dan gister. De laddertrap in het Torenkamertje had ik de eerste dag tot kast gebombardeerd en eigenlijk is dat een perfecte afspiegeling van hoe ik werk. Opgeruimd en met zoveel mogelijk bewegingsruimte. Het is een installatie geworden van mijn werkproces door de week heen. Ik heb er een fotoserie van gemaakt die ik zometeen nog even ga afwerken. Vanavond neem ik even een pauze. Morgen weer een nieuwe dag.


      De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 4.1.JPG

      De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 4.2.JPG

    • De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 3

      woensdag 5 april 2017

      Hoe enthousiast ik ben over nieuwe ideeën en projecten, hoe moeilijk ik het vind om een werk af te ronden. Sinds vandaag moet ik dan ook wat meer moeite doen om aan de slag te gaan. Een werk beginnen gaat altijd veel makkelijker dan het werk afmaken, want dan moet ik de definitieve keuze maken van hoe het beeld eruit gaat zien. Ik ben bezig op de laptop om mijn fotoserie uit te pluizen. Hoe meer beelden ik maak hoe meer ideeën erbij komen dus ik moet nu echt een selectie gaan maken. Ik ben erachter gekomen dat mijn werk vaak zwaar oogt. Misschien is dat wel tekenend voor mijn artistieke onderzoek. Productie onder aanpassing is ook een soort 'gevecht'. Ik laat de emotionele aspecten zien van werken. De meer heftige werken zijn vaak sprekender bij mij. Zonder het zware merk je het mooie immers niet op. Het herkennen van de emotie in de werken geeft vaak ook een soort troost. Alsof het een bewijs is dat die gewaarwording ook buiten jezelf bestaat. Mijn werk gaat over ontwikkeling en ontwikkeling is soms zwaar maar het loont heel erg en daarom is het mooi. Ik laat vaak een worsteling zien in mijn werk. Nu ik dat opeens zie, heb ik uit de foto's op mijn laptop juist het meest verstilde beeld gekozen. Een stilte na de storm.


      De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 3.1.JPG

      De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 3.2.JPG

      Beluisteren
    • De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 2

      Vandaag heb ik mijn stoel verplaatst. Ik heb nu geen uitzicht meer op het Vondelpark maar wel veel meer ruimte op de vloer. Ik ben aan het schilderen en fotograferen geweest maar ik heb nog niet het gevoel dat ik tot de juiste beelden kom. Enerzijds ben ik veel productiever dan normaal, maar aan de andere kant voelt het alsof ik een soort 'massaproductie' van beelden aan het maken ben. De beelden zijn het, op een enkeling na, net niet. Opeens bedenk ik me dat dit een perfecte analogie is voor werkdruk in de maatschappij. Ik wilde hier voorheen altijd neutraal over blijven, maar het is moeilijk te negeren dat de meeste mensen dagelijks veel te veel stress ervaren. Of dit per se door ons werk, onze cultuur of een andere factor wordt veroorzaakt laat ik hier buiten, anders wordt dit blogbericht een heel boekwerk. Ik denk dat een grote oorzaak wel degelijk de druk om te presteren is, en dat bereik je meestal door keihard te werken. Er zijn voordelen verbonden aan hard werken. Zonder onze werklust hadden we ons waarschijnlijk een stuk minder comfortabel gevoeld en hadden we minder kansen op gezondheidsgebied. En ik moet niet vergeten dat hard werken tot een mooie persoonlijke ontwikkeling kan leiden. Sommige mensen genieten ook van hard werken. Maar waar ligt de grens tussen ontwikkeling en ongezond gedrag? Ik neig nu het sterkst naar het idee van 'nadelen wegen op tegen de voordelen'. Mijn idee is dat de druk om te presteren in onze maatschappij te hoog is en dat de vrijheid om tot écht grote hoogtes te komen hierdoor geminimaliseerd is. Ik denk dat de maatschappelijke druk om te presteren vaak ook een onvoldaan gevoel met zich mee brengt. Alles moet snel en in maximale hoeveelheid. Maar als de tijd niet rijp is kun je het product beter nog niet plukken. Dat we die tijd niet altijd krijgen of nemen geeft geloof ik veel stress. Na vandaag kan ik dus stellen dat een druk op productiviteit soms averechts werkt. En daarbij maakt het niet uit of deze nou wordt opgelegd door een externe factor of door jezelf. Ik stap weer uit mijn gedachtes en bekijk de 4 potten verf die ik heb meegenomen. Primaire kleuren. Een restrictie daagt wel uit tot creatief denken. Hoe minder kleuren ik heb hoe creatiever ik verschillende kleuren probeer te krijgen door middel van mengen. Zal de maatschappelijke druk als restrictie op vrijheid ons misschien vooruit kunnen brengen? Zou het ons juist tot nieuwe belangrijke of interessante inzichten kunnen brengen? Terwijl mijn verfpotten steeds leger worden raakt mijn hoofd steeds voller met gedachtes. Tijd om over te schakelen naar dag drie.


      De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 2.1.JPG

      De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 2.3.JPG

      De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 2.2.JPG

    • De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 1

      maandag 3 april 2017

      Mijn week in de torenkamer is begonnen. Om uit mijn comfortzone te komen hoef ik bij wijze van spreken alleen maar de voordeur uit, dus ik voel al heel bewust dat ik mezelf meer push dan normaal om productief te zijn onder de toegenomen druk. Ik merk ook dat ik al langzaam een soort rooster maak in mijn hoofd van tijdsblokken om te werken, te eten en te schrijven. Buiten zie ik mensen fietsen, rennen en ontspannen. Ik zie eenden rustig deinen op het water, zwemmend onder de reislustig groeiende takken van de vele bomen die het park rijk is. Het uitzicht op het Vondelpark heeft een kalmerende werking op me, ik moet oppassen om niet de hele dag weg te dromen. Ik heb wat oude foto's uit mijn eigen werk op het tafeltje voor me gelegd samen met twee ansichtkaarten die ik lang geleden gekocht heb. Grappig genoeg zie ik mezelf meteen terug in mijn inspiratiemateriaal. Mijn eerste schetsen komen op papier, terwijl ik in mijn hoofd bezig blijf met het voorbereiden voor de rest van de week. Ik zit nog midden in het aanpassingsproces. De tekeningen doen me denken aan mijn middelbare schooltijd. Onder de les maakte ik de meest gekke tekeningetjes in mijn schriften. Met houtskool op mijn neus en vingers besluit ik een korte pauze in te lassen. Vanavond maak ik een begin met schilderen. Het was een mooie eerste dag en ik ben benieuwd wat de rest van de week brengt.


      De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 1.2.JPG

      De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 1.1.2.JPG

      De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 1.3.JPG

      De Torenkamer - Sophia Bustin - Dag 1.4.JPG

      Beluisteren