Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Linda Plaude

    Linda PLaude gaat deze week aan de slag met een interactieve schoen die noten kan horen!

    Beluisteren

    Even voorstellen
    Linda Plaude is 25 jaar oud en net afgestudeerd aan het Amsterdam Fashion Institute, richting Fashion & Design. Kenmerkend aan haar is het constant willen experimenteren en het maken van disciplinaire cross-overs in haar werk. Haar missie: de zoektocht naar nieuwe doelen voor kleding; kijken hoe kleding ons op een hogere manier zou kunnen dienen in de toekomst. In haar afstudeerproject heeft zij bijvoorbeeld zich de vraag gesteld of kleding ons kleur- en geluidstherapie zou kunnen geven. Hiervoor werkte zij samen met een sound designer, een programmeur en heeft ze zelf met microcontrollers en elektronische circuits in kleding leren werken. Een serie van werkende prototypes presenteerde zij op modellen, wat samen een interactieve performance creëerde. Zij gelooft dat cross-disciplinair samenwerken de toekomst is en essentieel voor innovatie in mode.

    Torenkamerplan
    In mijn week in de Torenkamer ga ik werken aan een interactieve damesschoen. Dit was één van mijn droomambities tijdens het afstuderen maar ik heb het helaas aan de kant moeten schuiven in verband met de beperkte tijd. Ik vind mijn week in de Torenkamer een mooie kans om deze droom eindelijk waar te maken. Om de schoen te maken zal ik verschillende technieken gebruiken die handwerk, ambacht, computer programmering en elektrotechniek samenbrengen tot één geheel. Het streven is dat de schoen uiteindelijk muzieknoten kan ‘horen’ en daarop kan reageren met het bijbehorende kleur licht. In mijn werk doe ik altijd onderzoek naar materialen die lichtstralen kunnen absorberen en vervoeren. Licht is een van mijn grote fascinaties en ik vind het magisch om te zien hoe sommige materialen het ‘eigen kunnen maken’. Voor deze schoen zal ik transparante kunsthars, silicone en een fresnel lens gebruiken als medium om de lichtstralen te verspreiden.

    • De Torenkamer - Linda Plaude - Dag 5

      vrijdag 21 april 2017

      Het is al bijna zover. Bijna tijd om weer terug te keren naar het ‘normale’ leven buiten het Vondelpark. Waar wij allemaal op wachten is natuurlijk ‘De Muzikale Chakra-Schoen’. Die laat even op zich wachten tot het allerlaatste moment voor de onthulling. Terwijl ik de zool met lampjes aan het voorbereiden was en het aan het verbinden was met de bovenkant met extreem dunne, flexibele ‘wires’, lag de gegoten hak ergens in de kelder te drogen. Het materiaal, kunsthars, moet maar liefst 16 uur lang uitharden voordat ik deze uit de mal mag halen. Een race tegen de klok, zou ik zeggen! Zoals ik al eerder heb gezegd, was dit een experiment en heb ik nog nooit dit materiaal gegoten of met een tweedelige mal gewerkt. Het kon natuurlijk gebeuren dat er ergens een gaatje in de mal is ontstaan, waardoor de vloeistof er weer uit is gelopen. Of het ontstaan van een grote luchtbel... daardoor zou er een deel van de hak kunnen ontbreken. Door de ingepakte non-transparante mal had ik totaal geen zicht op de situatie daarbinnen. Op het puntje van mijn stoel zittend, was ik even alle 'fashion-Goden' aan het bidden dat de hak ook als een HAK er uit komt!


      Na al deze excitement was het tijd om mijn ‘kerst cadeautje’ uit te pakken. Met een ingehouden adem opende ik de mal en was ik heel blij om te zien dat ik de hak er in herkende! Toen heb ik het voetbed (met de bovenkant) en de zool met de transparante hak verbonden, zodat de drie losse onderdelen samen één schoen vormden. Éénmaal de muziek aangezet te hebben, was ik heel blij om de gekleurde lichten door het transparante kunsthars te zien schieten: “It’s alive!”.


      De laagste muzieknoot, “C” gaf de kleur met de laagste frequentie – rood. En zo voort door het kleuren spectrum heen tot de hoogste muzieknoot “B” de kleur – violet activeerde, wat respectievelijk de kleur met de hoogste frequentie is. Deze schoen is een onderdeel van het door mij bedachte systeem tijdens mijn afstudeeronderzoek aan het AMFI: om je af te vragen of je kleding voor kleur- en geluid-therapie zou kunnen gebruiken. 


      “Als eerste zou er een scan van iemands chakra’s gemaakt moeten worden. Dit kan bijvoorbeeld met een GDV-vingerscanner. Via de software komt er een uitslag waarin de staat van de chakra’s wordt gevisualiseerd. Aan de hand van dit resultaat zou er een muziek/toon samenstelling worden gemaakt. Als het persoon bijvoorbeeld een zwakke blauwe en groene chakra blijkt te hebben, zullen de daarbij behorende tonen het meeste naar voren komen en respectievelijk zullen dan ook DIE kleuren in de schoen het meest geactiveerd worden. Op deze manier zou de schoen je ‘energy healing op maat’ kunnen geven en de zwakkere chakra's weer op zou laden met de bijbehorende kleur en geluidsamenstelling. Ik hoop dat de technologie in de toekomst zodanig vordert, dat ook daadwerkelijk ALLE nodige componenten voor de kleur en geluidstherapie in een kledingstuk of een accessoire verwerkt kunnen worden.”


      Ik heb mijn weekje in de Torenkamer als heel meditatief ervaren. Een plek waar ik eigenlijk niets en iemand heb dan mijn werk en het mooie uitzicht. De lieve medewerkers van OPIUM waren er wel altijd voor mij, indien nodig! Met mijn handen bezig zijn en urenlang in ‘opsluiting’ doorwerken heeft mij tijd gegeven om na te denken over waar ik heen wil met mijn creaties en heeft mij even uit de dagelijkse sneltrein-chaos getrokken. Ik ben heel blij dat ik mijn afstudeerdroom, een interactieve schoen te maken, toch uit heb laten komen. Zonder Torenkamer was dit idee misschien nog heel lang op de plank blijven liggen! Heel erg bedankt voor de bijzondere ervaring...



      Falco Verholen

      Falco Verholen




      Bekijk de video:

      Beluisteren
    • De Torenkamer - Linda Plaude - Dag 4

      De vierde dag van mijn avontuur in de Torenkamer stond helemaal in het teken van elektrotechniek. “Wie magische interactieve lampjes wil, zal moeten solderen”, dat is de realiteit. Als eerste ben ik begonnen met het plaatsen van de ‘slimme’ lampjes. Ik wil dat deze in de zool zitten en omhoog schijnen, zodat hun lichtstralen door de hele hak te zien zijn. De lampjes die ik gebruik zijn speciaal ontworpen om bijvoorbeeld in kleding en accessoires verwerkt te worden. Het zijn net kleine vlakke pailletten en ze hebben extra naaigaatjes aan de zijkanten. Eens geprogrammeerd kunnen deze bijna twee miljoen verschillende kleuren aannemen en ze geven flink wat licht af!


      Het systeem dat de lampjes aanstuurt zal echter in de bovenkant van de schoen zitten. Eerder in de week heb ik een zwart siliconen ornament gemaakt. Dit is niet zomaar een plaatje. Dit is gebaseerd op de patronen die in het water ontstaan door geluidstrillingen en het lijkt op een soort mandala. Ik heb deze afbeelding van een wetenschapper die zich bezighoudt met het vastleggen van de ‘vorm’ van muzieknoten – de noot ‘A’ in dit geval.


      In het siliconen stuk heb ik een gaatje gemaakt waar ik het mini-microfoontje zal plaatsen. Daarnaast zal ook een microcontroller zitten die informatie van het microfoontje ontvangt en opdracht geeft aan de lampjes. Dit gebeurt natuurlijk niet zomaar. Het moet heel specifiek geprogrammeerd worden. Het mijzelf aanleren van basistechniek in elektronica was een uitdaging, maar programmeren gaat wel echt te ver. Hiervoor gebruik ik mijn lieve broer Jānis Lācis, die vanuit Letland een code voor mijn microcontrollers schrijft. Wij staan altijd samen in dit soort projecten.  Wij Skypen, lachen en ondertussen testen wij de software en passen het aan tot wij tevreden zijn met het resultaat. Via de webcam kan hij meekijken naar de lampjes en ook zien wat er precies gebeurt. Dit is waar het cross-disciplinaire echt aan boord komt in mijn project. Ik besef me hoe belangrijk het is om de juiste mensen om je heen te hebben met de kennis en expertise die je nodig hebt. Ook de gun factor is belangrijk. Het vergt veel tijd om dingen voor elkaar te krijgen, maar gewapend met geduld en plezier in het werk,  kunnen wij het samen aan. Falco Verholen

      Falco Verholen

    • Torenkamer - Linda Plaude - Dag 3

      woensdag 19 april 2017

      Voor het eerst wakker worden in het Vondelpark. Zo begon mijn derde dag in de Torenkamer. Met het gezang van de vogels werd ik wakker om zo snel mogelijk aan het werk te gaan. Dit is de dag wanneer de geplamuurde hak eindelijk klaar moet zijn voor het maken van een mal. Echter vond ik hem nog niet glad genoeg en moest ik actie ondernemen. Voor mijn werk moet ik vaak ook buiten de deur gaan, op zoek naar winkels voor specifieke spullen en soms vind ik ze nog eerder op allerlei gekke bestelsites online. Om mijn schoen extra glad te maken moest ik aankloppen bij een winkel voor automaterialen en moest ik ook langs de drogist. Bij de autospeciaalzaak heb ik gevraagd naar extreem fijn schuurpapier, ééntje die je nooit bij een gewone bouwwinkel zou vinden. Bij de drogist heb ik een aantal potjes transparante gel nagellak gekocht. Vaak vragen de verkopers waar ik het voor wil gebruiken. Wanner ik ze vertel wat ‘IK’ ermee ga doen moeten ze vaak lachen omdat het ver weg ligt van waar de functie waarvoor de producten eigenlijk voor gemaakt zijn. Zo haal ik de gekste dingen en blijf ik experimenteren als een 'mad scientist'.


      Door de schoen nog extra fijn op te schuren met het zeer fijne schuurpapier en door het te bedekken met een dun laagje gel nagel lak hoop ik de maximale gladheid te hebben bereikt. De hak heeft een ‘niet lossende’ vorm. Dat houdt in, dat als ik er een gietmal van wil maken, moet de mal uit twee delen bestaan. Denk aan het insluiten van een bal. Dat kan ook niet van een kant.


      Dit soort mal maken is iets wat ik nog nooit heb gedaan en het kan best wel ingewikkeld zijn: “Dat is iets voor Linda dus! Let’s do it!” Om te beginnen moest ik mijn vorm, de hak dus, voor de helft ingraven in rivierenklei. Zo zorg ik er voor dat de schoen op zijn plek blijft en ik alleen met een helft werk tegelijk. Om ‘loze’ ruimtes te voorkomen heb ik sommige delen dichtgemaakt met... LEGO! Wat een top dingen zijn dat. Momentje jeugdsentiment terwijl ik tegen de klok aan het racen was. Het inbouwen met LEGO- zo voorkom je verspilling van het materiaal omdat het er dan niet in kan stromen. Zo voorkom je loze stukken mal waar je toch niks aan hebt. "Wel een beetje duurzaam met het materiaal omgaan!"


      Ik heb het mengsel voor de mal voorbereid en met een vacuüm machine door alle luchtbelletjes er uit te trekken. Dit is nodig, want ander zouden de inzittende luchtbelletjes er in vast blijven stollen en wordt het een soort gatenkaas. Dat is natuurlijk niet wat wij willen. Ook dit vacuüm zuigen had ik nog nooit van mij leven gedaan. Door het ontbreken van zuurstof kroop de vloeistof omhoog de lucht in en het zag er heel Alien-uit! Nu moet het mengsel een nachtje rusten voordat ik de andere helft kan gaan gieten. Als de mal van beide kanten klaar is, zal ik er kunsthars in gieten wat er glashelder uit ziet. Ik laat de hak voor nu rusten en als volgende ga ik de elektronica voorbereiden zodat wij het kunnen gaan testen met muziek!



      Falco Verholen

       

      Falco Verholen

       

      Beluisteren
    • De Torenkamer - Linda Plaude - Dag 2

      Mijn tweede dag in het Torenkamertje is alweer voorbij gevlogen. Vanavond ga ik hier voor het eerst slapen, zodat ik morgenochtend al vroeg aan de slag kan gaan. Het voelt nu bijna als thuis. Ik heb mijn sfeerlamp meegenomen om niet ’s avonds met een tl-buis opgescheept te zitten. Handig zijn die wel! Met een melancholisch muziekje er bij bereid ik mij voor om te gaan slapen in het allerhoogste bed ooit. Die bevindt zich maar liefst drie meter hoger dan de vloer waar ik op loop.


      Vandaag ben ik bezig geweest met het maken van de bovenkant van de schoen. Hiervoor heb ik het Torenkamertje even moeten verlaten om een aantal speciale machines te kunnen gebruiken in het Makers Lab. Na het maken van een lijntekening met behulp van het Adobe Illustrator programma, heb ik deze ingevoerd in het systeem van een lasersnijder. Ik wilde deze vorm meer drie-dimensionaal maken. Een vlakke lijntekening waarvan ik straks het reliëf zou kunnen voelen met mijn handen. Een deel van de lijnen heb ik met de laser uitgesneden en sommige heb ik laten graveren. Dat houdt in dat er alleen een dun bovenlaagje wordt verwijderd. Op deze manier zijn er dus diepe en ondiepe insneden ontstaan. Het is een zeer fijne en ingewikkelde tekening. Tja, typisch ‘ME’.


      Tijdens het proces moest ik heel goed blijven kijken, omdat er soms te veel hitte geproduceerd kan worden bij het snijden en hout vliegt vrij makkelijk in de fik! Ooit heb ik een keer de lasersnijderklep open moeten trekken om mijn werk te blussen met een glas water. Gelukkig was dat vandaag niet nodig! Toen ik eenmaal mijn houten vorm klaar had, heb ik het in de vacuümmachine geplaatst. Daarin werd een plastic sheet verhit en met vacuüm er tegen aan gezogen. Hierdoor ontstond er een negatieve versie van mijn houten vorm wat ik als een mal kon gebruiken. Hierin heb ik zwarte, vloeibare platinum silicone (genaamd Dragonskin) gegoten en voor de rest van de avond laten stollen. Dit wordt het onderdeel van de schoen waar ik het kleine microfoontje in ga verstoppen, evenals de microcontroller en de accu-pack batterij.



      Falco Verholen

      Falco Verholen

    • De Torenkamer - Linda Plaude - Dag 1

      maandag 17 april 2017

      Vandaag heb ik voor het eerst mijn voet gezet in het wonderlijk mooie gebouw in het Vondelpark. Voorheen had ik geen idee wat hier nou eigenlijk zat en heb ik mij nooit kunnen bedenken dat ik in het Vondelpark zou werken. Het is toch een plek waar wij allemaal heen gaan om even NIET te werken, nietwaar? Met volle tassen liep ik naar boven, naar het torenkamertje waar ik een groot deel van de komende week zal doorbrengen. Het is een heerlijk zonnige tweede paasdag en er is hier bijna niemand. Het is heerlijk stil en ik kan met begeleiding van mijn eigen muziekje wennen aan het nieuwe uitzicht. Ik heb het al voor elkaar gekregen om er een behoorlijk zooitje van te maken! 


      Ik ben vandaag namelijk bezig geweest met het voorbereiden van de basisvorm van de dames hak. Gebaseerd op een van mijn eigen lievelingshakken, ben ik de vorm aan het aanpassen door er autoplamuur aan te brengen en alle randjes en richeltjes te dichten. Dit stinkt enorm, dus ben ik blij dat ik er niet te veel mensen mee lastig val vandaag. Van de hak wil een vloeiende, gladde vorm krijgen, wat ik vervolgens van kunsthars zal proberen te gieten. Mijn zwarte kleren zitten helemaal onder witte stof wat vrij was gekomen van het schuren. Ter bescherming draag latex handschoenen een grote plastic bril. Ik lijk wel een scuba diver en alle voorbijkomende hardlopers – exotische visjes met hun felgekleurde leggings.


      De bovenkant van de schoen zal ik gedeeltelijk maken van fresnel lens plastic. Aangezien de zon heerlijk schijnt, kon ik het niet laten om even met het materiaal te spelen. Ik vind het fascinerend hoe het de zonnestralen om kan buigen tot het kleurenspectrum zichtbaar wordt. Even tussendoor ‘regenbogen vangen’ noem ik dat. 



      Falco Verholen

      Beluisteren