Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Marjolein Witte

    Beeldend kunstenaar Marjolein Witte maakt deze week een serie tekeningen over de expansiedrift van de mens.

    Beluisteren

    Even voorstellen
    Marjolein Witte [1979] is beeldend kunstenaar en woont en werkt in Utrecht. Zij studeerde Fine Art aan de HKU (Hogeschool voor de Kunsten Utrecht) en studeerde af in 2002. Marjolein werkt met verschillende materialen en media: foto en film, tekeningen, schilderijen en houten constructies.

     

    In haar werk onderzoekt, bevraagt en bekritiseert Witte het menselijk handelen. Zij verdiept zich in basale menselijke behoeften en wanneer de vervulling daarvan spanning oproept. Wanneer wordt het vervullen van behoeften en vasthouden aan gewoonten schadelijk? Waar ligt de grens van ons kunnen en willen? Welke invloed heeft ons handelen op onze omgeving? Het thema ‘territoriaal gedrag’ keert vaak terug in Witte haar werk. Daarbij onderzoekt zij onderwerpen als toe-eigenen, kaderen, veiligheid en controle, structureren, aanpassing, manipulatie en zoeken naar perfectie.

     

    Torenkamerplan
    Ik heb een fascinatie voor de menselijke aanwezigheid en invloed op aarde. We doen een poging de natuur te temmen en onze omgeving zo veel mogelijk naar onze hand te zetten. Weinig plekken op aarde zijn door ons onaangeroerd en we zijn druk bezig te onderzoeken of we in de toekomst ook op andere planeten kunnen wonen. Deze expansiedrift en de wens het heelal te kunnen bereizen en bewonen, wil ik onderzoeken en bevragen in een serie tekeningen die ik deze week ga maken. De Torenkamer met zicht op de mens beneden en de sterren boven is een perfecte plek om hieraan te werken.

     

    www.marjoleinwitte.com

    • De Torenkamer: Marjolein Witte - Dag 5

      Ik ga naar Mars en ik neem mee…..hout, een zaag en een pot neonroze verf! Een eigen ruimteschip bouwen, dat lijkt me wel wat! Het was een heerlijke week in De Torenkamer, waarin ik veel heb kunnen doen. Ik heb vier grote tekeningen gemaakt met grafiet- en pastelpotlood. Van mijn zwarte pastelpotlood is na vijf dagen haast niets over. Ik ben tevreden over de beelden die zijn ontstaan en ga in mijn atelier zeker verder met dit project. 

      De laatste dag in de Torenkamer heb ik gewerkt aan de twee laatste tekeningen en heb ik langzaam mijn spullen weer ingepakt. Het is jammer dat ik al weer weg moet. Bij mij duurt het altijd een week voor ik me ergens echt thuis voel en dat is het moment waarop ik dan ook altijd langer wil blijven. 

      Vandaag kwam presentatrice Andrea van Pol niet naar boven, maar heb ik mijn tekeningen neergelegd en opgehangen in de studio, zodat we de eindresultaten en de week konden bespreken. Gast van vanavond was Martin Fondse, pianist, jazzmuzikant, die net de Boy Edgar Prijs heeft gewonnen (een belangrijke jazzprijs). Ik ben niet zo thuis in jazz, maar zijn muziek is prachtig en veelzijdig en de manier waarop hij zijn muziek maakt inspireert enorm. Een leuke bijkomstigheid was dat de titels van de live nummers naadloos aansloten op mijn werk, zoals ‘het universum in een speldenknop’. Martin kwam dan ook met Andrea mee om mijn werk te bekijken en er vragen over te stellen. Wat ik prettig vind aan het werk dat ik heb gemaakt, is dat het de toeschouwer ook echt uitnodigt om met eigen gedachten en verhalen te komen. De beelden zijn niet eenduidig , waardoor er voldoende mysterie overblijft en de kijker zelf verder kan mijmeren over de toekomst en de rol van de mens daarin. Wat mij betreft was het een goede week! Bedankt Torenkamer en wie weet tot ziens!

      The fly 500.jpg

    • De Torenkamer: Marjolein Witte - Dag 4

      De hele donderdag ben ik de Torenkamer niet uitgekomen. Ik zit hier echt in mijn eigen kleine bubbel, planeet Marjolein, het heeft wel iets weg van meditatie. Heel dicht op het papier, de hele dag een zelfde soort handeling uitvoeren, afstand nemen, kijken, goed kijken, overdenken, beoordelen, aanpassen, tekenen en dat dan dan meerdere malen. 

      Tekening 3 en 4 zijn opgezet. Er moet nog wel veel aan gebeuren, dus dat wordt nog hard werken de laatste twee dagen. Ik heb nieuwe elementen toegevoegd aan de tekeningen. En kleur! Wat eigenlijk altijd in mijn werk aanwezig is. Ik hoop dat het in dit geval goed uitpakt. Ok, ik ga weer even terug naar mijn planeet!

      500.jpg

    • De Torenkamer: Marjolein Witte - Dag 3

      Vandaag ging het werken wat langzamer. Er was geen vooropgezet plan, dus er moest nog wat ontstaan. Ik begon met werken op ander papier vandaag, ander formaat en zwart in plaats van wit. De uitwerking was niet naar mijn zin, dus heb ik besloten dat de tekeningen van deze week allemaal volgens hetzelfde principe moeten worden opgezet, op hetzelfde papier. Hoppa, het experiment de kop in gedrukt en mezelf kaders gegeven. Wat een beetje een verlengde is van de thematiek in mijn werk: controle uitoefenen, kaderen, naar de hand zetten... En dan heb je dus kaders, maar nog geen nieuw beeld. En ook niet het juiste papier. Dus ik daar moest ik eerst voor op pad. Fijn even door Amsterdam lopen! 

      Op de terugweg zag ik een glimmend goud met zilver snoeppapiertje liggen in het gras. Het had wel wat weg van het folie dat je soms ziet op ruimtevaartuigen, tegen kosmische straling of zoiets. Dat papiertje moest dus dringend gefotografeerd worden! In het atelier ben ik het papiertje gaan combineren met andere beelden die ik verzameld heb in een mapje op mijn computer, waardoor een nieuw beeld en een nieuw verhaal ontstond. Op de uitwerking moeten jullie nog even wachten, want het is nog niet af en zoals je soms kunt hebben: ik ben nog lang niet tevreden met het beeld. Soms is kunst maken best frustrerend. "Kunstenaars moeten toch een beetje lijden?" vroeg Andrea me gister tijdens het interview. Lijden mag, ja wanneer het hard werken betekent zie ik iets goeds in mijn lijden. Maar ik ben geen kunstenaar die kunst maakt vanuit mijn eigen lijden (denk ik). Ik moet juist hele goede zin hebben, wil ik iets kunnen creëren. Bij mij werkt dat dus andersom. 

      De interviews duren zo kort, dat ik erg goed na moet denken over wat ik wil vertellen. Wat fascineert mij zo aan de menselijke expansiedrift? Of überhaupt aan het menselijk handelen? Misschien het feit dat we onszelf hoog inschatten (zelfbewust, intelligent, on top of the foodchain), terwijl we ook maar gewoon doen wat we behoren te doen (instincten, emoties, overleven). Die tweestrijd, daar stel ik vaak vragen over in mijn beeldend werk. Omdat ik het wil snappen, maar ook geen antwoorden heb. En omdat ik de toeschouwer mee wil laten denken.

      dag 3 500.jpg

    • De Torenkamer: Marjolein Witte - Dag 2

      Gisteravond ben ik laat gaan slapen. Na zo'n eerste dag, waarin veel gebeurt (intern en extern), duurt het altijd even voor ik ontspan. Het eerste interview vond ik spannend, maar volgens mij deed ik het wel goed. Ik kom er steeds meer achter hoeveel idealisme er soms in mijn werk schuilt. Ik ben niet uit op provoceren, maar een beetje prikkelen mag het werk wel. 

      Ik ging vanmorgen met weinig slaap en toch frisse moed aan de slag met de tweede tekening. Soms heb je bepaalde beelden al een tijd in je hoofd. Dit was het geval bij de eerste twee werken van deze week. Zonder al te veel nadenken heb ik ze kunnen maken. Ze zijn nog niet af, maar het gaat de goede kant op en ze brengen nieuwe ideeën met zich mee. 

      Het weer is nog steeds wispelturig; regen, zon en hagel wisselen elkaar gretig af. Op een mooi moment ben ik naar buiten geglipt voor een lekkere lunch en een wandeling in het park. Ik kom niet zo vaak in Amsterdam, maar bedacht me vandaag dat het leuk zou zijn een paar weken in de Torenkamer te kunnen verblijven en zo als tijdelijke bewoner nog wat langer van de stad te kunnen genieten. Maar goed, genoeg gedroomd. Er is werk aan de winkel. Morgen ga ik aan de slag met het derde werk in de serie, een die nog niet kant-en-klaar in mijn hoofd zit, dus tijd voor wat experiment!


      The box500.jpg

    • De Torenkamer: Marjolein Witte

      Vandaag heb ik mijn intrek genomen in De Torenkamer van VondelCS. Een klein, rustig en sfeervol kamertje met uitzicht op het Vondelpark. Buiten is het grijs en nat; daar hoef ik voorlopig niet heen. Na een rondleiding door het pand start ik meteen met tekenen. Ik ben in opperste concentratie en heb tijdens het tekenen geen idee wat er zich buiten allemaal afspeelt. Daar is deze week voor: afzondering, om een serie tekeningen te maken over de expansiedrift van de mens. Onze wens het heelal te verkennen, doorgronden en te bewonen. Ik heb zowel een fascinatie als angst voor wat wij mensen allemaal kunnen. In mijn tekeningen vraag ik mij af: "hoe ver moeten we gaan?".



      marjolein witte.jpg