Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol, Annemieke Bosman

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Max Schulze

    Schrijvende schilder Max Schulze gebruikt zijn tijd in De Torenkamer om alle vastgeroeste tandwielen weer te gaan laten draaien.

    Beluisteren

    Even voorstellen
    Max Schulze (1994) is een schilder die schrijft. In zijn geschilderde en geschreven werk speelt hij met existentiële vraagstukken, tragische vrouwen en iconen uit de Griekse en Romeinse Oudheid. Hij is Artist in Residence bij WOW Amsterdam. Tijdens zijn opsluiting in de Torenkamer zal hij zich, vergezeld door een stapel boeken en de door de drukke stad aangewakkerde chaos in zijn hoofd, storten op het bevrijden van een reeks gedichten en tekeningen die al te lang opgesloten zit.

    Torenkamerplan
    Mijn verblijf in de Torenkamer wil ik graag benaderen als een onderzoeksperiode. Sinds ik naar Amsterdam ben verhuisd merk ik dat het in de drukte van het dagelijks leven eigenlijk nooit stil genoeg is om jezelf te kunnen horen. Door mezelf met een lading boeken, foto's en materiaal terug te trekken van alle drukte van de stad, me af te zonderen van de meeste vormen van ruis (en wellicht tussendoor een wandeling te maken om mijn hoofd leeg te maken), wil ik iets losweken dat al te lang vast zit. Door me te verdiepen in het werk van mijn favoriete schrijvers wil ik dat er iets gaat woekeren, en dat iets zal uiteindelijk moeten resulteren in een verzameling teksten (gedichten of proza), tekeningen en/of collages, waarvan ik uiteindelijk een selectie zal maken. Het is de bedoeling dat in deze week alle tandwielen die nu vastgeroest zitten weer gaan draaien.

    • De Torenkamer: Max Schulze - Dag 5

      Ik ben verschrikkelijk. In mijn tijd op de kunstacademie (welgeteld anderhalf jaar geleden) was het al zo: ik werkte maanden achter elkaar aan series en was steeds ontevreden over alles dat ik maakte, tot de laatste weken naderden en daar ineens de waardering was voor wat ik in die periode is gemaakt. Zo ging het met mijn afstudeerexpositie en mijn eerste eigen tentoonstelling, en zo is het ook in de Torenkamer gegaan.

      Vandaag is alweer mijn laatste dag in de Torenkamer en het grote wolkenveld dat de afgelopen dagen boven Amsterdam heeft gedreven valt langzaam uit elkaar, hier en daar komt de zon tussen de grijze nevel door en tijdens mijn eerste wandeling van de dag absorbeer ik dankbaar het licht. Ook in mijn hoofd lijkt iets te zijn veranderd: ik heb een veel beter overzicht en een duidelijker idee van wat ik de afgelopen dagen heb gemaakt en wat het precies inhoudt. Nog voor mijn wandeling heb ik drie collages gemaakt - misschien wel de interessantste van deze week - en ik durf zelfs al een blik in de toekomst te werpen en na te denken over de grootte van de doeken waarop ik ze zal overdragen.

      Het gedicht van gisteren heeft voor veel meer helderheid gezorgd dan ik aanvankelijk dacht. Het schrijven, hoe abstract ook, is niet alleen iets dat ik nodig heb om mijn werk in een bepaalde context te plaatsen, maar ook om het zelf te begrijpen. Het verbaast me dat het zo lang heeft geduurd voordat ik me dat realiseerde. Dit idee houd ik in mijn achterhoofd terwijl ik nog wat laatste schetsen maak (die ik waarschijnlijk niet ga laten zien, het werk dat op de valreep, tijdens de eindsprint wordt gemaakt is doorgaans niet van een uitstekende kwaliteit, maar toch - het stelt me gerust, ik moet iets met mijn handen doen) en uiteindelijk besluit alles op te ruimen, een definitieve selectie te maken en met lichte zenuwen de uitzending van vanavond af te wachten. 

      Als ik al mijn foto's weer in mijn koffer heb gestopt, mijn kwasten heb schoongemaakt en alle werken waar ik minder achter sta heb opgeborgen, weet ik het zeker: deze week heeft me veel meer opgeleverd dan ik van tevoren had durven dromen. Het is zo nu en dan absoluut niet makkelijk geweest, er waren enorme pieken en dalen, maar ik ben er heelhuids uitgekomen, heb een hoofd vol nieuwe ideeën voor de komende tijd en heb ook nog nieuw werk gemaakt waar ik blij mee ben. Mijn missie was deze week om de tandwielen weer te laten draaien, en daar ben ik in geslaagd - misschien niet op de manier die ik voor ogen had, maar toch. Ik ga deze week niet snel vergeten. Bedankt Torenkamer, je bent goed voor me geweest!

    • De Torenkamer: Max Schulze - Dag 4

      Mijn eerste nacht in de Torenkamer is allesbehalve saai. Terwijl langzaam al het geluid dat overdag het gebouw vulde zich terugtrekt, zwellen de geluiden van de nacht geleidelijk aan. Ik beklim met een lichte doodsangst het uiterst steile trappetje richting het slaapgedeelte, maak mijn bed op en neem me voor nog even in De Vreemdeling van Albert Camus te lezen voor ik in slaap val. Het eerste kwartier hou ik me echter vooral bezig met de constructie van het bed en of die het gewicht van een twee meter lange man kan dragen. Ik lig doodstil, ervan overtuigd dat ik als ik me zo weinig mogelijk beweeg de kans op instorting en een overmijdelijke, uiterst pijnlijke dood verklein. Dat gaat even goed, maar dan komen de geluiden. Heel veel geluiden die ik niet thuis kan brengen. Het duurt lang voor ik slaap... En dan zijn daar de dromen.

      Als ik 's ochtends ontwaak duurt het even voor ik weet waar ik ben en me realiseer wat zich de afgelopen nacht in mijn hoofd heeft afgespeeld. Ik begin de dag met een lange wandeling en een uitgebreid ontbijt in de buitenlucht. In de Torenkamer probeer ik nog wat collages te maken, maar ik merk dat ik ergens door word afgeleid. Ik zit mezelf weer enorm op te vreten, maar besluit dat ik op mijn een na laatste dag niet niets kan doen, dus ik ga verder: ik maak nog wat tekeningen en collages en maak uitsnedes van de werken van de afgelopen dagen. Ik ben niet geheel ontevreden, maar toch knaagt er iets aan me. Het feit dat ik deze week nog niets heb geschreven dat ik de moeite waard vind irriteert me mateloos.Daarom besluit ik, al luisterend naar interviews met en gedichten voorgedragen door Sylvia Plath, Allen Ginsberg en Anne Sexton, een heel eind te gaan lopen, niet alleen in het park maar ook daar buiten.

      Het is tot nu toe geen makkelijke week geweest. Mijn proces kent doorgaans zeer vruchtbare periodes waarin ik moeiteloos en zonder twijfels werk maak waarvan ik weet waarom ik het maak, en dan weer periodes waarin ik aan alles twijfel en het heel moeilijk vind om iets nieuws te maken. Deze week valt net in zo'n wat minder vruchtbare periode, dus ik heb mezelf echt moeten dwingen. Dat is bij vlagen heel vervelend en confronterend geweest, maar ook heel leerzaam. Soms lukken bepaalde dingen nu eenmaal even beter dan andere, en van jezelf dwingen wordt het echt niet allemaal beter. Gelukkig heeft de wandeling zijn vruchten afgeworpen en schiet me aan het einde van de dag ein-de-lijk het zinnetje te binnen waar ik de hele week op heb gewacht. Als ik weer aan mijn tafel zit groeit het in zeer korte tijd uit tot een van de langste gedichten die ik ooit heb geschreven en voor het eerst deze week is er van twijfel geen sprake. De opluchting is groot. Dan merk ik dat ik gesloopt ben; het lijkt dan misschien alsof er niet zoveel is gebeurd, maar mijn hoofd heeft flink wat overuren gedraaid, er zijn grote stappen gezet en ik begrijp ineens een stuk beter waar ik deze week mee bezig ben geweest.

       Tot morgen!

    • De Torenkamer: Max Schulze - Dag 3

      woensdag 10 januari 2018

      Na een nacht vol goede slaap word ik op deze woensdagochtend wakker met het gevoel dat mijn lichaam in een blok beton is veranderd. Hoe lang heb ik wel niet geslapen? Ik slaak een zucht van opluchting als ik er achter kom dat de middag nog een aantal uur op zich laat wachten. Ervan overtuigd dat vandaag anders (en vooral beter) wordt dan gisteren snel ik me naar de sportschool om mezelf eens goed wakker te schudden. Het helpt.

      Eenmaal teruggekeerd in de Torenkamer werp ik een blik op de tekeningen en collages die gisteren zo'n grote teleurstelling vormden. Het duurt niet lang voor ik me realiseer dat ik me weer eens totaal heb laten meeslepen in mijn frustratie (iets waar ik een bijzonder groot talent voor heb) en niet in staat was de kwaliteit van deze werken in te zien. In feite heb ik een aantal blauwdrukken voor schilderijen voor me liggen die wel eens van grote waarde zouden kunnen zijn. Ik besluit dat ik het anders moet benaderen: wat ik deze week ga maken leidt niet tot één eindproduct, maar tot een serie op kleine schaal uitgevoerde ideeën. En is dat niet eigenlijk precies waarom ik hier zit?
      Ook de moeite die ik gisteren had met het feit dat ik collages aan het maken was komt me irrationeel voor, dit doe ik namelijk in al mijn werk. Het enige verschil is dat ik nu foto's gebruik die door iemand anders zijn gemaakt in plaats van zelf een beeld te schilderen. De keuzes maak ik nog steeds zelf. Ik construeer nog steeds zelf het beeld. Dit is het inzicht dat ik op deze grauwe woensdag even nodig had.

      Vandaag wandel ik opvallend minder dan de rest van de week, maar in dit geval is dat een goed teken. Het aantal tekeningen en collages dat ik maak groeit niet alleen aanzienlijk, er zitten ook nog eens steeds meer elementen tussen waar ik enthousiast over ben. Ik begin langzaam te geloven dat de serie die ik aan het einde van de week af wil hebben er ook echt gaat komen. Bovendien schiet me, wanneer ik even klaar ben met mijn schetsboeken en toch maar weer een eindje ga lopen, eindelijk de zin te binnen waar ik de afgelopen dagen op heb gewacht. Bij terugkomst schrijf ik zo een aantal pagina's in mijn notitieboekje vol. Zoals met wel meer schetsen het geval is is niet alles even zinvol, maar ook hier zitten fragmenten tussen die me de komende dagen ongetwijfeld van pas gaan komen. De eerste gedichten beginnen zelfs al voorzichtig vorm te krijgen. Wie weet wordt het nog wat met dat schrijven deze week!

      's Avonds laat ik me voor de eerste keer deze week, op een fles wijn na helemaal alleen, in het gebouw opsluiten om nog wat ideeën uit te werken en te lezen. Het idee dat ik morgen als ik wakker word al op de plek ben waar ik moet zijn maakt dat ik er nog meer zin in krijg.
      Morgen wil ik nog wat aanvullingen op mijn serie maken en de verdwaalde elementen die nu nog in de ruimte zweven een plek geven, de losse flodders van de nieuwe stappen onderscheiden en uiteindelijk een mooi overzicht samenstellen om vrijdag te presenteren. Een onbewogen dag zal het in elk geval niet worden. Maar nu eerst stilte en duisternis!

      image_1239239531.JPG

      Beluisteren
    • De Torenkamer: Max Schulze - Dag 2

      De opwinding na mijn eerste minuten op de radio maakt dat ik maandagavond lastig in slaap kom. Tussen elf en twaalf heb ik een soort hyperzintuig ontwikkeld dat van elke regendruppel die langs mijn raam naar beneden glijdt een oorverdovende donderslag maakt.

      Dat is de volgende ochtend te merken. Ik slaap door mijn eerste wekkers heen, begraaf mezelf onder een grote hoeveelheid kussens en strompel uiteindelijk buitengewoon humeurig naar beneden, waar ik een paar koppen koffie en mijn ontbijt naar binnen werk. Het weer lijkt op mijn gemoedstoestand te zijn afgestemd; grauw en zwaar, de wolken komen bijna door de ramen de kamer binnen.Het begin van de dag is minder mild dan ik had gehoopt. Alle wilde plannen die de afgelopen nacht in mijn hoofd hebben gesudderd maken dat ik in lichte paniek en zonder enige voorbereiding of een duidelijk plan de stad in fiets om nieuw materiaal te kopen. Vrijwel elk stoplicht dat ik gedurende mijn drieënhalf uur in beslag nemende fietstocht tegenkom springt zodra ik het nader op rood, hordes toeristen duiken uit onverwachte hoeken de fietspaden op en de kassameisjes die ik tegenkom zijn niet alleen uitermate oninspirerend, maar ook nog eens bijzonder traag. Vandaag is niet mijn dag.

      Als ik mijn kleine wereldreis van West naar Oost naar Centrum en vervolgens weer richting het Vondelpark heb afgelegd en mijn fiets in het rek gooi, ben ik woest. Ik storm de Torenkamer binnen, werp me op de enorme stapel foto's die ik tussendoor nog even uit mijn atelier heb gevist en begin als een bezetene te knippen, kwasten en scheuren. In een korte tijd raakt het maagdelijke papier van mijn nieuwe schetsboeken bevlekt, beklad en bezoedeld en is de vloer bezaaid met overblijfselen van foto's, tubes verf en verdwaalde potloden. Ik laat mijn blik kort over de rommel glijden en besluit dat het dat inderdaad is: rommel. Even voel ik me belachelijk machteloos en nutteloos. Ik maak me uit de voeten en raas een uur uit in het park terwijl de toch al niet geheel zichtbare zon zich achter de bomen verbergt.

      Bij terugkomst in mijn kraaiennest blijkt het allemaal enorm mee te vallen. De collages en tekeningen die ik heb gemaakt bevallen me eigenlijk wel. Zelfs de lullige tekeningetjes die ik uit frustratie bijna had weggegooid mogen er zijn. Toch ben ik niet tevreden. Ik sla nog een aantal boeken open, lees wat zonder echt iets op te slaan en zet wat snelle krabbels op papier, maar besluit dan toch om er een einde aan te breien. Soms kan je brein je nu eenmaal enorm in de weg zitten. Gelukkig is er morgen weer een dag. Vanavond ga ik vroeg naar bed en ik zal er morgen alles aan doen om het park niet te hoeven verlaten. Alleen al de gedachte daaraan stemt me een stuk positiever.

    • De Torenkamer: Max Schulze - Dag 1

      maandag 8 januari 2018

      De gure najaarswind snijdt in mijn handen en gezicht als ik mijn bescheiden optrekje in de Kolenkitbuurt verlaat en door West richting het Vondelpark fiets. De lucht is strak en smetteloos, zonnestralen komen hier en daar tussen de huizen door en ook ik voel me bijzonder helder en optimistisch - zelfs al is het veel te koud, ben ik mijn handschoenen vergeten en heeft mijn telefoon zonder enige waarschuwing de wil om te leven opgegeven.

      Enigszins verwaaid, verwilderd en verkleumd stap ik het voormalige filmmuseum binnen. De ochtend is wat turbulent van start gegaan, maar zodra ik de deur achter me heb dichtgetrokken en zeker weet dat ik me in de juiste ruimte bevind (het ongeloof is groot), verdwijnen alle twijfels en hartkloppingen als sneeuw voor de felle januarizon. Na een korte rondleiding door het indrukwekkende pand warm ik mezelf op met een kop koffie, stal ik de kilo's boeken die ik in mijn rugzak mee heb genomen uit op tafel en neem ik voor het eerst plaats op mijn stoel in de Torenkamer. Na wat (lees: iets te veel) van het uitzicht te hebben genoten sla ik enkele boeken open en begin ik driftig te tekenen en schrijven.Het duurt niet lang voor het eerst zo zorgvuldig geordende tafeltje in een enorme chaos is veranderd. Ik besluit dat het goed is om even mijn hoofd leeg te maken en waag me aan een lange middagwandeling over de uitgestrekte toendra die het Vondelpark op deze winterdag is.

      Bij terugkomst begin ik weer verwoed te lezen, schrijven en schetsen. Erg geordend is het proces nog steeds niet, en ik besluit het maar gewoon te accepteren: vandaag is een dag van chaos, maar het is pas mijn eerste dag, dus dat mag. Vanavond zal ik zo lang mogelijk doorgaan met schets- en notitieboekjes vullen met losse flodders, en dan zien we morgen wat voor schade ik nou precies heb aangericht en - ook niet geheel onbelangrijk - of er iets tussen zit waar ik iets mee kan. Eigenlijk twijfel ik daar niet aan; ik heb alleen op deze eerste dag al meer werk kunnen verzetten dan de afgelopen weken.

      Tot morgen!

      Max Schulz

      Beluisteren