Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol, Annemieke Bosman

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Inge Schilperoord

    Forensisch psycholoog en schrijver Inge Schilperoord schrijft aan haar nieuwe boek.

    Beluisteren

    Even voorstellen
    
Inge Schilperoord (1973) is forensisch psycholoog en schrijver.  In het Pieter Baan Centrum doet zij psychologische onderzoeken bij verdachten in strafzaken. Na een post- hbo opleiding aan de Hogeschool voor Journalistiek (2002) en later de Schrijversvakschool (2012) schreef zij jarenlang achtergrondartikelen, interviews, recensies en essays voor o.a. Psychologie Magazine, NRC Handelsblad, De Groene Amsterdammer, Ode en Crossing Border Magazine. In 2015 debuteerde zij bij uitgeverij Podium met de roman Muidhond. Hiermee won zij de Bronzen Uil voor het beste debuut en stond op de shortlist voor alle Nederlandstalige literaire prijzen van 2015/2016 (ECI Literatuurprijs, Libris Literatuurprijs, Opzij Literatuurprijs, Anton Wachterprijs, Boekhandelaarsprijs, ANV Debutantenprijs). In 2017 stond de Franse vertaling La Tanche op de shortlist van de Prix Femina. Inge Schilperoord heeft een zwak voor de mens aan de rand van de samenleving. Tegelijk is ze geïnteresseerd in de worstelingen die we allen met elkaar gemeen hebben. Zo herkenden veel lezers van Muidhond (delen van) zichzelf terug in een personage dat toch ver van hen afstaat: een pedofiele jongeman die uit alle macht tracht een ander en beter mens te worden. In haar volgende boek zullen de thema’s die Muidhond kenmerkten op een heel andere manier terugkomen. Zoals: eenzaamheid, onmacht en de fragiele grens tussen goed en kwaad.
      
    Torenkamerplan
    In mijn volgende boek spelen de thema’s zien en (niet) gezien worden een grote rol. Ook wil ik de grote stad waar het zich afspeelt meer laten zijn dan een decor. Het is haast een eigen personage, een ademend wezen. Een wezen dat je op sommige momenten kan omarmen en warm in zich opnemen, terwijl het je op andere momenten de rug toe kan keren. Een wezen dat open en gesloten kan zijn, verstikkend, warm, licht en levendig,  maar ook kil, donker  en benauwend. Ik stel me voor dat het hoofdpersonage van mijn boek, een veel door de stad dolend pubermeisje, zich erkend en gezien kan voelen door en in de stad maar dat deze zich ook zo onverschillig op kan stellen dat zij zich haast onzichtbaar voelt.
    Tijdens mijn verblijf in  de Torenkamer wil ik zelf rondzwerven in de Grote Stad, in de huid van mijn personage verschillende ervaringen op me in laten werken en op basis hiervan schrijven. Hoe voelt zij zich in het gangenstelsel van de metro, op pleinen, in de drukte, of juist in de verstilling van bijvoorbeeld een kerk, in rijke en armere buurten, bij het water of tussen de bomen in het park?
    Dit meisje is daarbij erg visueel en detaillistisch ingesteld, en tracht de werkelijkheid in tekeningen te vatten. Overal waar ze komt neemt ze haar schetsboek mee. Ondanks dat ik zelf niet (goed) teken, ga ik dit ook doen. Zo hoop ik steeds dichterbij haar te komen.

    • Slaapservice: Inge Schilperoord uit Muidhond

      De nacht valt over Opium op 4 en het Vondelpark. Er brandt nog één lampje in Vondel CS. Daar zit een schrijver voor te lezen uit eigen werk. Vanavond hoort u:

      Inge Schilperoord uit Muidhond

      Inge Schilperoord publiceerde in NRC Handelsblad, Psychologie Magazine en Crossing Border Magazine. Ze werkt als forensisch psycholoog bij onder andere het Pieter Baan Centrum. In de slaapservice draagt ze voor uit haar succesvolle debuutroman Muidhond waarvoor ze de Bronzen Uil 2015 ontving en dat werd genomineerd voor ECI Literatuurprijs, de Libris Literatuur Prijs 2016, de Fintro Literatuurprijs 2016, Opzij Literatuurprijs en de ANV Debutantenprijs. Van Muidhond werden de Franse, Engelse, Italiaanse en Turkse vertaalrechten verkocht. Ook de Noorse, Spaanse en Catalaanse vertaalrechten zijn verkocht, evenals de filmrechten.
      Foto: Keke Keukelaar

    • De Torenkamer: Inge Schilperoord - Dag 5

      De laatste dag. De vogels spelen nog steeds een grote rol in mijn leven maar beginnen zich nu te vertalen in poëtische beelden. Daar ben ik blij mee. Zo droomde ik vannacht dat ik in een ei zat. En het was niet eens claustrofobisch. Integendeel. Het was mooi. Sereen. 

      In mijn droom lag ik met opgetrokken benen op mij zij, en voelde opeens dat mijn lichaam als het ware werd gedragen. Er was een kuipachtige vorm die zich om mijn rug, hoofd en benen heen had geplooid, hard genoeg om er veilig op te steunen maar zacht genoeg om behaaglijk op te liggen. Terwijl ik mijn aandacht richtte op hoe het voelde daar zo te liggen, en me in mijn droom afvroeg wat het eigenlijk was waar ik in lag, voelde ik dat er ook boven mij een halve bol was die zich om heen had gevouwen. En toen ik mijn armen uitstrekte, stootte ik op een zelfde substantie die mij afsloot van de buitenwereld, en die aanvoelde als een gladde schil. Ik ging een beetje verliggen, en realiseerde me, terwijl ik dat deed, hoe broeierig het was in mijn cocon. De warmte leek vooral van boven te komen, alsof de bovenkant van de schil gloeide en zijn warmte naar beneden toe deed uitstralen. Met mijn handen tastte ik de vormen voorzichtig nog wat verder af en toen kon het niet meer missen. Ik wist het zeker: ik lag in een ei! En de warmte die ik van boven af voelde stralen, kwam natuurlijk van de kip die er op zat te broeden. 

      Of ik hier nu veel mee kan voor mijn boek, is de vraag, maar ik werd wel wakker met de blije sensatie dat iets of iemand mij in mijn onbewuste een geweldig poëtisch beeld had toegestopt. En dat beeld kwam gedurende de dag steeds weer boven drijven. 

      Nu moet ik tot mijn grote spijt mijn spullen gaan pakken. Vanavond is de laatste uitzending en dan ben ik weg. Gevlogen, met een hoofd vol fantastische herinneringen aan deze superplek!


      image1.jpeg

    • De Torenkamer: Inge Schilperoord - Dag 4

      Ik zal eens vragen of ik hier niet gewoon kan intrekken. Het zal anders moeilijk worden straks mijn fijne Torenkamer-dagindeling los te laten. Het is zo geweldig overzichtelijk! 's Ochtends daal ik de steile trap die van en naar ‘mijn’ hoogslaper loopt inmiddels geheel en al zonder vrees af, wandel alsof het doodnormaal is al tandenpoetsend door het aan mijn kamer grenzende, bedrijvige redactielokaal, ontbijt dan beneden bij het VondelCS cafe (“kwark met huisgemaakte granola graag”) en vervolgens trek ik met mijn rugzak vol boeken, pennen, een opschrijfboekje, water en twee appels door het park heen naar de stad. 's Middags klap ik hoog boven het vondelpark achter mijn tafeltje mijn laptop open. Amsterdam aan mijn voeten. 

      Het enige zich opdoemende probleem is een naderend gebrek aan schone kleren. Vanmiddag trachtte ik, gezeten in het Vondelparkgras, een meerkoet van dichtbij te observeren (ja, ook dat is soms nodig). Wat een gigantische poten hebben die vogels! Met van die maffe onhandig lange tenen. Maar het dier in kwestie weigerde even stil te blijven staan om mij een goede blik op zijn onderstel te gunnen. Dus schoof ik steeds maar een beetje halfslachtig achter hem aan, schurend over het gras. Weer ontwaakt uit de zoveelste vogelbetovering bleek de achterkant van mijn laatste schone broek (lelijk) besmeurd met, zo vermoed ik, meerkoeten kak. Afwasmiddel toonde zich niet de geschikte substantie om dit meeweg te boenen. Zelfs niet om de penetrante geur mee te verdrijven.

      Als ik eerlijk ben is een groeiende zorg ook mijn, eveneens nog steeds groeiende, ornithologische gekte. Deze begint alarmerende vormen aan te nemen. Op het metroperron hoorde ik mezelf vanochtend opgewekt: “dag duif” zeggen tegen een langs koerend, goedmoedig ogend exemplaar. 

      Misschien moet ik morgen mijn blik eens op ooghoogte houden, anders wordt mijn personage nog biologe. Alhoewel... dan mis ik de reiger die 's ochtends door de mevrouw van het hotdogkarretje wordt gevoerd

    • De Torenkamer: Inge Schilperoord - Dag 3

      woensdag 11 april 2018

      Er gebeuren hier rare dingen op vogelgebied. Maandagmiddag zat ik in de Torenkamer te lezen. Even geen literatuur maar écht wat ontspannends. Een religieuze verhandeling over het hiernamaals volgens verschillende religies. De zielen van gesneuvelde strijders, zo leerde ik, vliegen in de Islamitische hemel als ‘groene vogels in het Paradijs.’ Ik keek op, en op dat moment verscheen er een grasgroene papegaai voor mijn raam.

      Vanochtend keek ik uit over een gracht. Verderop krioelde een troep morsige duiven rond wat gestrooid brood. Verwoed pikten ze naar de kruimels. Ieder voor zich. De kopjes gebogen richting de straattegels. Ze zagen er eenzaam uit. Vervolgens schreef ik een stukje over één van hen die in mijn verbeelding plots dood omviel. Pootjes gestrekt naar voren. Niemand die het opmerkte. Een paar uur later trof ik echt een gestorven vogel, een duif, onder een viaduct. Hij was nog helemaal gaaf. Een tweede zat ernaast, alsof hij over de dode waakte. Een ontroerend tafereel. Hij week geen moment van zijn zijde. En al die tijd keek hij onafgebroken naar mij. Zag ik verwijt in zijn blik? En, probeert de vogelwereld mij iets te vertellen? Of is de Torenkamer me gek aan het maken?

      Vooralsnog is het onbeslist. Maar het gevoel dat ik de dingen om me heen zelf deels regisseer is zeker niet alleen maar eng. Nee, het bevalt me wel. Want wat is schrijven eigenlijk anders dan een onaflaatbare poging de wereld naar je hand te zetten? Om de beelden die je oproept tot werkelijkheid te maken?

      IMG_6483.JPG

      IMG_6482.JPG

      Beluisteren
    • De Torenkamer: Inge Schilperoord - Dag 2

      In lange tijd niet zo veel door een stad gewandeld als vandaag. En al zeker niet op zo’n traag tempo en zonder duidelijk doel voor ogen, anders dan alles in me op te nemen. Ik volgde te voet een onzichtbare lijn die van Oud- Zuid tot diep in Oud- West liep. Terwijl de wereld om me heen veranderde, wandelde ik daar steeds minder als mezelf, en steeds meer als mijn personage. Een pubermeisje, vlak onder mijn eigen huid. Fascinerend. Ik heb gekeken door haar ogen, gedacht in de stroom van haar associaties, gevoeld met haar lichaam. En ontdekt dat de stad zo echt een andere beleving is. De ruimte om me heen is afwisselend groter, leger en meer beknellend, de indrukken zijn opwindender, harder, meer beangstigend. En nu zijn het mijn eigen voeten die op een prettige manier pijn doen.

    • De Torenkamer: Inge Schilperoord - Dag 1

      maandag 9 april 2018

      Aan het eind van de ochtend gearriveerd in Amsterdam. Ik wilde deze week in De Grote Stad gaan ronddolen. En zodra ik het station uitloop, voelt het hier direct ook groot (s) aan. Toch anders dan in mijn ‘eigen’ stad Den Haag. Of misschien ben ik de anonimiteit en de drukte daar meer gewend? Hier lijkt het tramgerinkel scheller, lijken de mensen gehaaster.’God bless you’, roept een blootvoetse zwerver met overslaande stem de hem negerende stroom rolkoffer-toeristen, en mij, toe. Ik beschouw het als een aanmoediging. 

      Nu zit ik in de Torenkamer te wennen, te schrijven, en naar het prachtige Vondelpark te kijken dat zich riant beneden me uitstrekt. Joggers, fietsers, wandelaars, honden. Veel beweging. Een groen papegaaitje in de nog kale boom tegenover mijn raam trekt zich nergens wat van aan. Vol overgave wast hij zijn veren. Ik ben nu al blij dat ik hier ben.

      WhatsApp Image 2018-04-09 at 19.43.01.jpeg

      Beluisteren