Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol, Annemieke Bosman

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Dorien de Wit en Annemieke Gerrist

    Kunstenaars en schrijvers Dorien de Wit en Annemieke Gerrist onderzoeken deze week in De Torenkamer de invloed van onze digitale wereld op ons geografische besef.

    Beluisteren

    Even voorstellen

    Dorien de Wit is kunstenaar en schrijver en maakt tevens korte films en ontwerpt (audio)wandelingen. Na haar afstuderen aan de Akademie voor Kunst en Vormgeving St. Joost volgde ze een master aan het Sandberg Instituut. Haar proza en poëzie verscheen onder andere in Hollands Maandblad en Revisor.

    Annemieke Gerrist is kunstenaar en schrijver. In 2006 studeerde ze af aan de Gerrit Rietveld Academie. Twee jaar later debuteerde ze met haar eerste gedichtenbundel ‘Waar is in huis’ bij de Bezige Bij. Haar tweede bundel ‘Het volume van een logé’ kwam uit in 2016.

     

    Torenkamerplan
    Vanuit de locatie van de torenkamer verkennen we beiden een ander eiland. Onderweg maken we foto's en schrijven elkaar dagelijks. Wij bevinden ons elk op een ander eiland in de Stille Oceaan en reizen rond via Google Street View.
    Dit project is een onderzoek naar plaats en tijd, naar de invloed van onze digitale wereld op ons geografische besef. Wij verkennen onze omgeving, we onderzoeken hoe je elkaar ontmoet in een landschap, en in woorden, wat er overblijft van een omgeving in onze aan- en afwezigheid.

    • De Torenkamer: Dorien de Wit en Annemieke Gerrist - Dag 5

      vrijdag 8 juni 2018

      Het regent vandaag. Dat past bij de laatste dag van een vakantie, bij het terugkeren naar huis. Alsof de omgeving zich nu niet meer van haar beste kant laat zien, maar haar ware gezicht toont. Nu pas voel je ook hoe moe je lichaam is. Maar in het echt sta ik in een bergrivier, omringd door kolkend water. Het is hier prachtig: de zon schijnt, er hangt een nevel over het water en iedereen wil met me op de foto. 'Kijk dit afval, dat is toch prachtig?' hoor ik naast me. Annemieke laat me op haar eiland een berg afval zien in de vorm van een vierkant. Het afval bestaat uit witte brokstukken. Toeval bestaat niet meer, alles wat we zien lijkt precies zo bedoeld. 


      Dorien de Wit en Annemieke Gerrist dag 5 afb1.jpg


      Ik trek verder stroomafwaarts tot ik niet verder kan, maar het maakt me niet uit. Hetzelfde water stort een stuk verderop tientallen meters naar beneden, de zee in. Vanaf de veerboot heb ik de waterval gezien. 


      Dorien de Wit en Annemieke Gerrist dag 5 afb2.jpg

      Beluisteren
    • De Torenkamer: Dorien de Wit en Annemieke Gerrist - Dag 4

      De Torenkamer is een synoniem geworden voor onze reis. 


      Doordat het dezer dagen zo warm is, zitten we in de torenkamer in het park, en ook in de torenkamer op een schaduwrijk terras.

      Het helpt goed voor de desoriëntatie; wanneer we over het zebrapad lopen, waant Dorien zich in Japan. Die klik zie ik razendsnel gebeuren. Wanneer je de hele dag over een virtueel eiland zwerft, wordt de werkelijkheid snel virtueel. Het kader van wat tastbaar en onaantastbaar is, vervaagt. 


      Dorien is in Japan en loopt naast me, vertelt wat ze daar allemaal ziet. Ze is niet in de war, ze kijkt met grote ogen. Ze is het binnenland ingegaan, want de kustplaatsen lijken allemaal op elkaar.


      'Ik zie allemaal tempels' zegt ze. 


      Een busje komt voorrijden, er stappen modellen uit in roze jurken. 'Wat voor tempels zijn dat?' 


      De roze jurken lopen met overeenkomstige benen de kerk in. 'Ze lijken allemaal op elkaar'. 


      Het maakt niet meer uit waar we zijn, als we maar heel goed kijken.


      Dorien de Wit en Annemieke Gerrist dag 4 afb1.png


      Dorien de Wit en Annemieke Gerrist dag 4 afb2.png

    • De Torenkamer: Dorien de Wit en Annemieke Gerrist - Dag 3

      woensdag 6 juni 2018

      We zitten in deze kleine, warme kamer, waar de zon zo fel naar binnen schijnt dat Annemieke haar zonnebril heeft opgezet. Via onze beeldschermen verkennen we ieder ons eigen eiland. We zijn er zo intensief mee bezig dat onze eilanden zich mengen met de wereld buiten. Als ik Annemieke een berichtje stuur 'misschien kunnen we een plek zoeken waar we naar elkaar kunnen zwaaien', kan dit zowel gaan over onze digitale reis als over de plek waar we even in het park een luchtje gaan scheppen. 's Middags wijst Annemieke me erop dat de klok van de Vondelkerk op 10 uur staat en ik denk: zo laat moet het nu ongeveer zijn op mijn eiland.


      dorien en annemieke dag 3 afb1.jpg


      dorien en annemieke dag 3 afb2.jpg

      Beluisteren
    • De Torenkamer: Dorien de Wit en Annemieke Gerrist - Dag 2

      Van een afstandje zie je twee personen intens naar schermen staren en hoor je veel geklik.


      Overigens is dit Doornroosje-kamertje 2 bij 2 meter. We vullen de kamer tot de rand. Ondertussen volg ik een snelweg op het eiland, zo saai dat ik vaak zucht. 
      Dorien wil graag mijn eiland, en ik dat van haar. We komen langzaam op gang, misschien doordat we ons beperkt hebben tot elk een eiland. 


      Wanneer je in het wilde weg reist via Google Street View kun je, als je genoeg hebt van Mongolië, even naar de Westkust van Zuid-Afrika om de zee te bekijken. Die luchtigheid is zeer afwezig. 


      Ik heb me voorgenomen vandaag niet meteen naar de zee te gaan, wat zowel Dorien als ik meteen doen zodra we in een nieuw land komen. 

      In 1995 vond er een aardbeving plaats op mijn eiland, wat is nog steeds te zien. Het is een trieste bedoening aan de kant van de weg; ingestorte huizen en onafgebouwde huizen wisselen elkaar af. De mensen die er lopen, stralen geen blijdschap uit.
      Schouders hangen naar beneden, omkleed door vale, te grote jassen. Ik zou graag uitbundig willen zwaaien naar ze, om te laten zien dat ik heel erg blij ben dat ik ze zie, en dan opgewekt vragen: 'hallo, hoe is het met je?' De andere vraag die ik hier ook zou stellen is: waar is de supermarkt? Die is namelijk in geen velden en wegen te bekennen. 


      Torenkamer Dorien en Annemieke dag 2.jpg

    • De Torenkamer: Dorien de Wit en Annemieke Gerrist - Dag 1

      maandag 4 juni 2018

      We hebben ons geïnstalleerd in de Torenkamer, ieder achter een klein bureau, verder is de kamer leeg. Annemieke reist over een Russisch eiland, Dorien over het noordelijkste eiland van Japan. Allebei zijn we begonnen op een punt aan zee, waar we ongeveer 42 kilometer van elkaar verwijderd zijn. We kunnen haast naar elkaar zwaaien.


      Dorien en Annemieke Dag 1 afb.1.jpg


      Dorien en Annemieke dag 1 afb2.jpg


      Hierbij vast een eerste foto. De komende dagen zullen we meer tekst en beeld laten zien via deze blog. 


      Dorien en Annemieke dag 1 afb3.jpg

      Beluisteren