Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Hannah Polak

    Hannah Polak maakt in De Torenkamer beats en melodieën en gaat teksten schrijven, recorden en producen.

    Beluisteren

    Even voorstellen
    Hannah Polak werkt onder de naam Alexander. Ze schrijft, componeert en produceert muziek. Ze is opgeleid als autonoom beeldend kunstenaar aan de Rietveld Academie en de KABK en studeerde af met een prijswinnende sculptureninstallatie. In haar optredens komen alle aspecten van haar muziek en haar achtergrond van beeldende kunst samen.

    Torenkamerplan
    Deze week werk ik in De Torenkamer aan muziek. Ik ga beats en melodieën maken, teksten schrijven, recorden en producen. Er zijn twee specifieke nummers waar ik aaan werk. Deze muziek is een onderdeel van mijn project Alexander.

    Alexander gaat over menselijke verlangens en uit zich in drie kernpunten: music, performance & human identity. Alexander is het fundament en de transformator van deze aspecten en maakt daaruit een liveshow die bestaat uit sferische popliedjes, dans en film.

    • De Torenkamer - hannah Polak - Dag 5

      vrijdag 12 mei 2017

      Ik kijk naar een interview met TYLER THE CREATOR waarin hij verteld hoe hij associatief doorborduurt op de muziek die hij maakt. Hoe er beelden ontstaan waar hij z’n lyrics op baseert. “PARTY ISN’T OVER” klinkt als naked chicks in the forest dat een scène in een film gaat worden. In TAMALE probeert hij te klinken als Missy Elliott.

      Ik begrijp dat, totaal. Ik zie ook graag naakte vrouwen in een bos maar vooral werkt mijn brein op diezelfde manier. Associatief. Als ik een geluid hoor dan voel ik direct een sfeer maar ook zie ik een veld van kleuren en beelden. Als ik een akkoord hoor en dat voedt met een ander akkoord of drum groeit ‘t samen in een volwaardig werk van beeld en geluid. Of soms hoor ik een stem die ik zo lekker vind, de manier hoe iemand praat of zingt, dat ik besluit het te gebruiken omdat het m’n verhaal juist gaat vertellen. Het is multidisciplinaire vertelkunst, want het is verbonden aan een visie die in wezen op alles toepasbaar is.

      Bij dit lied zie ik verschillende tinten blauw en bruin, er zijn ook bladeren, groen. De bridge is als een wijde zee waar ik die eerlijke-open-keel-sound van Quindon Tarver in heb verwerkt. Ik dobber op een vlot en als die drums erin komen is er een wind vlaag die me vooruit duwt naar een eiland.

      Toen ik een paar maanden geleden in Los Angeles een hotdog zat te eten keek ik ineens recht in ’t gezicht van TYLER. Hij zat aan een tafeltje tegenover mij met z’n odd futurepose en glimlachte naar me. Nu denk ik terug aan dat moment want ik ben me opnieuw, net als bij FRANK OCEAN bewust van de verbinding met een artiest. Het is een van de meest volkomen verbindingen om verwantschap te voelen in het creatieve werkproces van een andere artiest. Het is een terugkerend thema voor mij. Verbinding. Het is opvallend dat als je doet waar je hart van houdt je op plekken terecht komt die je inspiratie voeden. Ook wel The Law of Attraction. Ik geloof dat die van toepassing is op het moment dat je uitgaat van de kracht van associatie. Dat is de taal en de drijfveer achter mijn muziek en mijn visie daaromheen. Het is een holistisch allesomvattend proces.

      7juli treed ik op tijdens het torenkamer festival. COME AND SEE FOR YOURSELF.


      Beluisteren
    • De Torenkamer - Hannah Polak - Dag 4

      NO-ONE IS EVER COMPLETELY READY

      TO HEAR THE TRUTH IN A CLEAR VOICE

      DETAILS OF OUR STORY ARE MISSING

      BUT I STILL REMEMBER THE NOISE


      The lyrics van een nieuw lied dat ik ben begonnen uit frustratie om dat lied dat ik maandag begon. Ik ben aan het zoeken naar hoe die noise klinkt in akkoorden. Sowieso als iets dat vraagt om: MINDER. Wollig, chaotisch, koel, helder maar gesloten.

      Ik ga terug naar dat gevoel, van dat het te veel was. Ik vind een geluid. Een waggelend geluid, golvend. Deinend. Heavy. Het knalt m’n oren binnen via m’n headphones en pingelt aan de juiste snaar in m’n hart. Ik sla het akkoord in verschillende ritmes aan en drijf dieper weg in de emotie. Die noise is nu tastbaar geworden. Bijna plastisch. Dat gezicht, die ruimte, dat ene details uit het verhaal krijgt weervorm.

      Maar dan realiseer ik dat ik nu even niet aan die snaar wil zitten, dus ik sluit het project en ben weer terug bij het lied van maandag.

    • De Torenkamer - Hannah Polak - Dag 3

      woensdag 10 mei 2017

      Ik werk aan de bridge van m’n lied. De opbouw naar de laatste chorus. Het is vooralsnog een lege ruimte waarin ik de beat naar achter heb getrokken en ruimte heb gecreëerd voor een verzameling aan stemmen.

      Ik wil hier die open, eerlijke sound. Die sound waarvan ik concludeerde dat die uit een lijf moet lopen. Die sound die je moet maken voor de dokter, die meteen droog stokje je tong naar beneden drukt omdat hij even naar binnen moet kijken. En veel daarvan. The “A” sound.

      Ik begin een jam met m’n TC-helicon, een apparaat dat je stem dubt en vervormt zoals jij dat wilt, en construeer de melodie. Het voelt alsof al die mensen die je nu hoort, mannen en vrouwen maar in werkelijk alleen ik, jou met z’n allen meenemen naar de laatste boodschap. De laatste chorus. De laatste keer dat ze laten zien wat echt voor hen is.


      Beluisteren
    • De Torenkamer - Hannah Polak - Dag 2

      “WHAT IS REAL,

                 DO YOU WANNA KNOW WHAT’S REAL TO ME?

      WHAT IS REAL”


      Ik luister naar Quindon Tarver’s cover van Prince’s “When Doves Cry”. Het is teder en aangenaam. Hoe hij het overbrengt is real. Alsof hij iets dat hij in zijn lijf heeft zitten eruit laat lopen. Een open keel, een ingang naar zijn inner truth.


      Ik wil je vertellen “what is real to me”. Ik wil je dat laten ervaren. Ik wil je dat laten voelen. Ik wil het je niet alleen in woorden vertellen maar ook in sferen.

      Ik zoek naar een pad sound.Dat is een geluid dat dient om de ruimte in een muziekstuk mee op te vullen;  waar de lyrics op voort bewegen. En nu focus ik op ’t ritme. Ik record een paar fingersnaps en handclaps en haal ze door een delay-plugin die er een extragroove-staartje aan geeft en doop het in een reverb-badje. Nu klinkt het al zachter en minder droog maar nog steeds heb ik niet die specifieke sound gevonden.

      Dan zet ik mijn eigen keel open, net als Quindon. Ik moet wat er in zit, er uit laten vloeien. Dus dat doe ik, en er begint iets te ontstaan.



    • De Torenkamer - Hannah Polak - Dag 1

      maandag 8 mei 2017

      Vanochtend zat ik op de traptreden van de monumentale ingang van het VondelCS te wachten op een vriend. Ik was aan het denken over teksten in liedjes. Wat voor functie hebben die nou eigenlijk? Ik luisterde naar Frank Ocean's nieuwe album "Blonde". Weeïge, sentimentele hiphop met spaarzaam ingezette beats. 


      I may be younger but I'll look after you
      We're not in love, but I'll make love for you
      When you're not here I'll save some for you
      I'm not him but I'll mean something to you
      I mean something to you 2X


      Vooral die laatste zin doet mij iets. "I mean something to you". Het is een suggestieve tekst. Je kan "you" met wie je dan ook maar wilt invullen. Do I mean something to myself? Or to my friend or lover or mother or dog?


      Die vriend van me kwam naast me zitten. Hij zei: "het is belangrijk dat lyrics tot de verbeelding spreken. Ze meoten aanleiding geven tot het vormen van een beeldend verhaal. Je prikkelt de fantasie van de luisteraar en die gaat er dan z'n eigen weggetje mee". Ik was het er mee eens, maar vond ook dat geluid alleen net zo beeldend kan zijn als tekst. 

      Ik denk nu vooral na over tegen wie Frank Ocean het nou eigenlijk heeft. Maar ik denk ook na over voor wie ikzelf wat wil betekenen. Frank en ik denke over hetzelfde na zwevend in 't sferische veld van geluid en tekst dat hij gecreëerd heeft. Een intieme beleving.


      Toen ineens voelde ik mij heel erg verbonden met Frank <3 Ik voelde broederschap. Een universele klik. Ik begreep wat hij voelde op wezenlijk niveau. Maar ook de functie van zijn teksten, muziek en artiestschap: verbinding. 




      Falco Verholen

      Beluisteren