Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Mieke van der Weij, Jan Mom, Andrea van Pol

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Kevin Bauer

    Kevin Bauer rijgt de week aan het spit.

    Beluisteren

    Even voorstellen
    Kevin Bauer (14 september 1987, Apeldoorn) studeerde in 2013 af in Enschede, waar hij op de AKI ArtEZ de opleiding Fine Arts Sculpture genoot. Direct na zijn afstuderen won hij een internationale prijs waardoor hij deelnam aan een tentoonstelling net buiten New York, in het beeldenpark Grounds For Sculpture. In de winter van dat jaar verhuisde hij naar Den Haag, waar hij nu nog steeds woont en werkt. Vorig jaar ontving hij de stipendia Werkbijdrage Jong Talent van het Mondriaanfonds en de Pro Invest subsidie van Stichting Stroom Den Haag.

    Zijn manier van werken is een proces waarbij hij vlot tot een beeld wil komen. Het proces verloopt heel intuïtief want doen werkt voor Kevin beter dan ellenlang nadenken over de volgende stap. Op deze manier ontstaat er een vluchtig maakproces waarbij hij zowel onbewerkte materialen, gebruiksvoorwerpen en artefacten toe past. De werken construeert hij secuur omdat hij de details erg belangrijk vindt. Ze kunnen een werk maken of breken. Hoewel hij ruimtelijk te werk gaat voelt het regelmatig alsof hij aan het tekenen of schilderen is. Een ritme van latten hout naast elkaar oogt soms wel als dikke kwaststroken en een hoekig frame als het krassen van een potlood. Toch lijken sommige werken op taferelen van alledaagse zaken, hetgeen veroorzaakt wordt door het hanteren van herkenbaar materiaal of gebruiksvoorwerpen.

    Torenkamerplan
    De week aan het spit

    Gedurende de 5 dagen in de Torenkamer maak ik elke dag een beeld. Het beeld is een gevolg van iets wat ik in de ochtend van de betreffende dag ervaar of bewust uit kies door een activiteit in de Torenkamer of ergens in Amsterdam.
    Door de strakke planning - elke dag één beeld - forceer ik mijzelf snel informatie te verwerken en vlotte beslissingen te nemen in het maakproces. Het plan is om de 5 beelden uiteindelijk aan een lang spit te rijgen, waardoor het vijfluik een shaslick-achtige vorm krijgt. Zo wordt een week comprimeert tot één beeld, een beetje zoals het openslaan van je dagboek.

    • De Torenkamer - Kevin Bauer - Dag 5

      vrijdag 26 mei 2017

      De Vrijdag – Finishing Touch

      Vandaag knal ik uit de startblokken. Doordat ik gisteren na doorzetten nog resultaat heb bereikt voel ik me vandaag een beetje als een winnaar. Deze vrijdag voelt als het ontgrendelen van de week. Als je met een sleutel een slot gaat openen (of ontgrendelen) dat steek je die sleutel in een cilinderslot. Het idee is om een soort cilinder-vorm te maken die ik als laatste (vanaf boven) aan het spit rijg. Omdat dit het laatste beeld is kies ik er voor om de buis (het spit) niet volledig door het object heen te steken. Daardoor ontstaat er een soort lolly-achtig verschijnsel of de kers op de slagroom.

      Het wordt een flinke cilinder. Het doet me door zijn afmeting sterk denken aan een scheepsboei. Ik heb zin om hem te voorzien van lekkere signaalkleuren. Omdat ik vandaag zo opgewekt ben gaat dit ding steeds meer op een snoepje lijken. So be it!

      Niet te geloven. Het werk zit in elkaar en daarmee is deze vrij intense week bijna op zijn einde. Alleen vanavond nog nabeschouwen in de studio. Nu eerst maar eens wat zonnestraaltjes pakken! 

      Falco Verholen

      Beluisteren
    • De Torenkamer - Kevin Bauer - Dag 4

      donderdag 25 mei 2017

      De Donderdag – Weg met de wanden 


      Door mijn keuze om deze week elke dag 1 beeld te maken heb ik zowel een gevoel van vrijheid als een gevoel van beperking. Elke dag is een nieuw avontuur met nieuwe prikkels en nieuwe gedachten die ik vertaal naar iets beeldends. Maar omdat ik van mijzelf eis dat het nieuwe beeld binnen een dag af moet zijn ben ik genoodzaakt om met snel verwerkbare materialen te werken. Maar hierin voel ik me zo onderhand een beetje opgesloten. Op mijn atelier heb ik veel verschillende materialen voorhanden en is er ook minder haast bij. Iets kan rustig een dag of twee drogen of uitharden. Daarnaast kan ik de ruimte ventileren waardoor eventuele giftige dampen niet blijven hangen. Ik ben het gevoel van vrijheid een beetje kwijt maar misschien is dit wel juist de bedoeling. Misschien is dit juist die berg die ik over moet. Die muur die ik moet doorbreken. 


      Ik heb daarnet de drie beelden van afgelopen week bevestigd aan ‘het spit’ om te kijken of er wel vijf aan gaan passen. Door het samenstellen ga ik automatisch reflecteren op wat ik tot dusver gemaakt heb maar volgens mij moet ik dat helemaal niet doen. Ik moet me volledig focussen op vandaag. 


      Maar op de een of andere manier is de frisse moed vandaag ver te zoeken. Door elke dag een nieuw beeld te maken is elke dag eigenlijk hetzelfde. Terwijl ik juist afwisseling had verwacht. Ik moet iets verzinnen. Misschien moet ik me minder vastklampen aan ‘een beeld voor aan het spit’ maken. De ruimte is beklemmend.


      Ok na een frustratie-golf van twee uur heb ik weer wat vooruitzicht en daar wordt ik blij van. Juist omdat de ruimte me vandaag tegenstaat heb ik besloten om de ruimte te kopiëren. Op een hoogte van ongeveer 1,60 meter bevestig ik smalle stroken schuimplaat, en dat de hele ruimte rond. Zo zit de ruimte ook in de ruimte geklemd. Ik houd me bewust nog niet bezig met hoe ik dit uiteindelijk aan het spit ga rijgen.

       

      De manier waarop ik de vier wandkopieën aan elkaar heb bevestigd suggereert dat de muren zijn opengeklapt en de kamer geen kamer meer is. De raamkanten slaan open naar buiten en blijven op een korte afstand van elkaar openstaan. Hetzelfde geldt voor de muur- en deurzijde. Geen beklemming meer, geen afbakening meer.


      Falco Verholen

      Beluisteren
    • De Torenkamer - Kevin Bauer - Dag 3

      De Woensdag – Invoegstroken en Glimnoppen

       

      Vandaag ontbijt aan tafel terwijl ik een begin maak met de blogtekst voor vandaag. De croissant/Old Amsterdam combinatie beviel me wel dus dat doe ik lekker weer. Ondanks dat ik deze week torenkamer-bewoner genoemd wordt is dat niet helemaal waar. Ik overnacht namelijk niet in de ruimte maar bij een vriend van me, die aan de andere zijde van het Vondelpark woont. Een fietsritje van ongeveer 6 minuten. De weg die ik ’s avonds afleg terug naar ‘huis’ is heerlijk. Het park dampt nog na van de energie van overdag en tegelijkertijd introduceert het de nachtelijke rust.

      Ochtenden daarentegen zijn anders.

      Het viel me eens op dat op snelwegen in het buitenland de in- en uitvoegstroken soms heel kort zijn. Voor een uitvoegstrook is dat minder problematisch want het enige wat je moet doen is goed afremmen. De invoegstroken daarentegen kunnen wel degelijk problemen opleveren. Ik rijd zelf in een waanzinnig vijfentwintigjaar-oud Japans scheurijzertje (cabrio-top ook nog) maar als ik, bepakt met bagage en twee bijrijders, op een invoegstrook van veertig meter lang de 80km p/u haal dan vier ik dat alsof mijn wedpaard als eerste de finish bereikt.


      In Amsterdam zijn de fietspad-invoegstroken een meter. 1 meter. 100 centimeter. Maximaal. De lengte van de gemiddelde fiets is anderhalf keer zo lang! En dat invoegen is natuurlijk nog spannender als je eerst moet oversteken op een stuk waar geen stoplichten staan. Invoegstroken voor fietsers zijn natuurlijk altijd heel kort, niet alleen in Amsterdam. Maar in Amsterdam zijn er de hordes fietsers die met een onnatuurlijke snelheid naar hun bestemming racen. Fiets je een bakfiets en kom je stil te staan? Dan rest je niets dan wachten tot het einde van de ochtendspits. Steek je de weg over en kan je niet meteen invoegen? Dan staat er een auto tegen je schenen te claxonneren. Mijn weg is niet zo lang: invoegen, oversteken, invoegen, rechtsaf het Vondelpark in en naar VondelCS cruisen. Ochtend.

       

      Een andere stadse gewaarwording zijn stadsduiven. De een noemt ze vliegende ratten, de ander staat ze dagelijks broodresten en zaadjes te voeren. En omdat ze zo graag op randjes gaan zitten spannen wij ons dag in dag uit in om die randjes duifonvriendelijk te maken. Als ik hier uit het raam kijk zie ik op de vensterbank aan de buitenzijde allemaal glimmende nopjes met een doorsnede van ongeveer 5 centimeter. De tussenafstand waarop ze geplaatst zijn zorgt ervoor dat ik meteen denk aan Lego. Het lijkt erop alsof er van die metalen sprietjes in hebben gezeten maar het is onwaarschijnlijk dat ze er overal zijn uitgewaaid. Gekke glimmende noppen.

       

      Ok ik heb me dus net laten vertellen dat die noppen bestaan uit een soort van houdertjes, bakjes zeg maar, met daarin een substantie die door middel van geur duiven verjaagd. Een jaar of drie geleden bevestigd en ontwikkeld door studenten van de TU in Delft. Na ongeveer drie jaar is het uitgewerkt. Dat verklaart meteen de duivenpoep tussen de noppen in.

       

      Ik kan de noppen trouwens ook niet los zien van vanavond. Er staat een finale op het programma waarbij heel Amsterdam betrokken is. Ik ben er ook wel een beetje nerveus van eigenlijk. Ik hoor dat er in de ruimte van de redactie over gesproken wordt, op straat zie ik aankondigingen als ‘Vanavond bij ons op GROOT SCHERM’ en ‘Het Finale Menu’. Het leeft hier wel, maar dat had ik ook wel verwacht.

       

      Ik had niet echt een duidelijk doel van hoe het beeld van vandaag vorm moest gaan krijgen. Uiteindelijk is het een soort binnenste buiten beeld aan het worden waarbij aan de buitenkant de rauwe constructie goed zichtbaar is. Het wordt een tweedelig object dat zich lijkt te openen of juist sluiten. De noppen aan de binnenzijde van beide delen vallen in een ritme samen. Door de lichtval weerkaatst de rode kleur van het ene deel op het andere en creëert zo een rode gloed.



      Falco Verholen

    • De Torenkamer - Kevin Bauer - Dag 2

      De Dinsdag - Het open raampje met de ontbrekende hangplant


      Het eerste wat ik vanmorgen zag toen ik de gordijnen opende was een jongeman in een Ajax-shirt die met een kettingzaag zijn dak aan het bewerken was. Dat shirt ben ik niet gewend.

      Ik start vandaag met een luxe croissant met Old Amsterdam, slokkie limoen drinkyoghurt en een frisse knapperige appel. En dat alles met mijn voeten in het gras, het gekletter van de fontein en de zon die regelmatig de dunne wolkjes weet te doorboren. Dankjewel Vondelpark, ik heb wel eens andere ochtenden gehad. Omdat ik het beeld van gisteren helemaal klaar heb, kan ik vandaag met het nieuwe beeld starten. De torenkamer telt vier ramen en een deur. Door de raampartij aan de voorzijde van het gebouw kijk je op het terras van de horeca, op een beetje water en een tal van wandelpaden. Door de raampartij aan de westzijde van de kamer kijk je op een pand met achterstallig onderhoud. Het pand bevindt zich op een meter of 15 á 20 van mij en het wekt mijn interesse omdat een beetje mysterieus is. Door het achterstallige onderhoud, de verkromde lamellen, de viezige gordijntjes en de geroeste schotel op het dak lijkt dit statige bouwsel een huisvesting voor verhalen.


      En dan het open raampje met de ontbrekende hangplant. Je moet je voorstellen dat het pand in ongeveer een hoek van 30 graden staat ten opzichte van mij. Helemaal links zit een dakraampje in een soort van mini-uitbouw (steekt maximaal 25 cm uit). Alleen er zit geen raam in. Het is gewoon een open kozijn. Maar omdat het zich juist in die hoek van 30 graden bevindt kan ik niet verder dan een halve meter naar binnen kijken. Ik tel volgens mij drie rijen badkamertegeltjes, that’s it. Oh en er hangt iets roods.


      Vanaf de linkerbovenhoek van het kozijn loopt een koortje naar de voorzijde van het gebouw, zo halverwege de nokhoogte. Aan dat koortje hangt een hangplant zonder hangplant. Alleen de pot aan een haakje dus. En in die pot zit wederom een pot, waaruit ik een paar groene sprietjes uit zie spruiten die een wedstrijd met elkaar zijn aangegaan om als eerste het koortje te toucheren. Aan de andere zijde van het kozijntje staat een stok of een steel, met de onderkant in de dakgoot waardoor ik niet kan zien of er een bezem of misschien een hark aan zit. 


      Een kozijn zonder raam, een hangpot zonder hangplant en een steel zonder bezem. Boeiend hoe iets zich manifesteert bij het wegvallen van het primaire gebruiksdoel. Ik ga dat ding namaken, dat wordt het dinsdagbeeld. 



      Falco Verholen

    • De Torenkamer - Kevin Bauer - Dag 1

      maandag 22 mei 2017

      De Maandag - Verplaatsing

      Vanochtend was ik al om half acht op het postkantoor. Pakketje halen, pakketje brengen. In de knalblauwe lucht hing een net van vliegtuigsporen als een echo van de elkaar kruisende tramkabels. Het openbaar vervoer op de grond en het openbaar vervoer van ver daarboven communiceerden op dat moment met elkaar.


      Vandaag moesten we (mijn lieve Lisa en ikzelf) vanuit Den Haag komen. ‘Den Haag – Amsterdam, ritje van niks joh’. Maar dan wel een uur later dan gepland aankomen. Mooi is dat altijd.


      Deze ruimte is klein zeg. Ik bevind me nu in een uniek deeltje van de Torenkamer. Ik zit op een schommelstoel, en leun met mijn rechter schouder tegen een houten ladder die aan de muur bevestigd zit en helemaal doorloopt tot het plafond. Op mijn linkerbeen brandt de zon, zeker weten het warmste puntje in de kamer. En met mijn linkerschouder leun ik tegen een pijp die uit de muur komt, het lijkt de afvoer van het hemelwater uit de dakgoot te zijn. Het is zeker weten het koelste puntje in de kamer. Ik verplaats de stoel zo naar de andere kant denk ik.


      Ja, dit is beter.


      Terwijl ik de meest praktische manier van werken aan het vaststellen ben daalt er ook langzaam een plan voor het beeld van vandaag. Ik denk dat het over verplaatsing moet gaan want daar draait deze hele dag al min of meer om. Het eerste werk wordt dus ‘beweeglijk’. Maar uit zichzelf dan? Of alleeneen onderdeel? Of misschien is het gewoon te bewegen. Raak het maar aan, misschien doet het iets.


      Op de shaslick is er ook altijd dat beweeglijke stukje vlees dat niet meedraait. 



      Falco Verholen

      Beluisteren