Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Hilde Atalanta

    Hilde Atalanta werkt aan een portret, met acrylverf op doek.

    Beluisteren

    Even voorstellen
    Hilde Atalanta (Soest, 1988) is sinds ruim een jaar werkzaam als illustrator. Na het afronden van de opleiding klassiek piano aan het Conservatorium in Rotterdam en de studie klinische psychologie aan de Universiteit van Amsterdam is Hilde ruim een jaar geleden begonnen met het tekenen van portretten. De zoektocht naar (gender)identiteit, en seksualiteit spelen in haar werk een grote rol. Vaak hebben haar personages een androgyne verschijning, en veel van de jongens en mannen die ze schildert zijn gebaseerd op een vrouwelijk model. In haar meest recente werk heeft Hilde haar materiaalgebruik verbreed. Waar ze eerst voornamelijk werkte met aquarelverf op papier, werkt ze nu met acrylverf op doek. De werken zijn groter, waardoor er meer aandacht is voor detail en verfijning, en de werken ook geschikter zijn voor exposities.

    Naast haar portretwerk werkt Hilde sinds vorige zomer aan het project “The Vulva Gallery”, waarin ze zich richt op body positivity. Ze startte dit project toen ze tijdens een lezing hoorde dat het aantal labiaplasties - in de volksmond beter bekend als ‘schaamlipcorrectie’ - onder jonge vrouwen in het afgelopen decennium enorm is toegenomen. Tegenwoordig worden we van alle kanten geconfronteerd met schoonheidsidealen, en ook de vulva ‘moet’ aan deze idealen voldoen. Het zien van diversiteit in lichaamsvormen is in populaire media weinig aanwezig, laat staan educatie over diversiteit in genitalia bij seksuele voorlichting. Door vulva's in alle vormen, kleuren en maten te schilderen, en daarbij te schrijven over diversiteit en anatomie, probeert Hilde vanuit een educatief oogpunt te laten zien dat deze diversiteit juist mooi is. Door op deze manier aandacht te geven aan de vulva, en het onderwerp daarmee bespreekbaar te maken, hoopt ze de vulva van taboes te ontdoen en jonge mensen positief naar hun lichaam te laten kijken, en te laten zien dat ze mooi zijn zoals ze zijn.
    www.hildeatalanta.com

    Torenkamerplan
    De komende week ga ik werken aan een nieuw portret, met acrylverf op doek. Dit portret is onderdeel van een serie portretten waar ik sinds twee maanden aan werk. In deze serie staat, in tegenstelling tot alle voorgaande series, 1 model centraal. Door zijn zachtheid, androgyne uitstraling en ongrijpbaarheid sluit deze serie portretten aan bij de thematiek in al mijn werk: de zoektocht naar (gender)identiteit.

    • De Torenkamer - Hilde Atalanta - Dag 5

      vrijdag 2 juni 2017

      Dit was mijn laatste dag in de torenkamer. Ik denk dat alles dat ik nu kan schrijven al gezegd is door mijn voorgangers: het was een bijzondere week, de tijd is voorbijgevlogen, het verliep over het geheel genomen soepel met hier en daar een lichte vertraging, de kamer is klein en wordt loeiheet als de zon erop staat, en ik heb mijn werk met plezier en tevredenheid voltooid. Zo, dat gedeelte hebben we gehad. 

      Deze week heb ik gewerkt aan een nieuw portret in een langere serie portretten van één model. Langzaam maar zeker begin ik te begrijpen waarom schilders, fotografen, musici, modeontwerpers en andere kunstenaars vaak een muze hebben. Het is heel interessant om te merken dat één personage zoveel verschillende gezichten kan hebben. Ik had ergens verwacht dat de portretten veel op elkaar zouden gaan lijken, en dat het snel zou gaan vervelen om steeds dezelfde persoon te schilderen - maar niets is minder waar. De verschillende poses, en vooral steeds een andere blik in de ogen van mijn model, maakt dat ieder portret een andere sfeer krijgt. En dat heeft dan weer invloed op mijn kleurgebruik: een lichte, open blik nodigt uit tot het gebruiken van lichte kleuren - en de nadenkende, dromerige, bijna trieste blik die ik voor deze week uitgekozen had zorgde ervoor dat het portret een donkerdere sfeer kreeg. En dat had ik niet van tevoren bedacht; grappig genoeg gebeurt dat streek voor streek tijdens het schilderen. Ik wilde zijn haar lichtroze maken; het is nu vervlochten met nagenoeg zwarte streken. Het is een mooie tegenhanger van de zwarte trui, die ik expres geen diepte heb gegeven waardoor het een vervreemdend effect krijgt; als je inzoomt en alleen naar het gezicht kijkt, zou hij in een donkere ruimte kunnen staan. Het is leuk te merken dat ik verrast kan worden door wat ik maak. 

      En nu is het af. Ik ben tevreden, ik denk dat ik zelfs kan zeggen dat dit het mooiste werk uit de serie vind. Ik concludeer dat ik mezelf vaker in een torenkamer zou moeten opsluiten.

      Een week lang intensief met een schilderij bezig zijn - op het obsessieve af - was een bijzondere ervaring. Deels omdat ik nog nooit met zo'n strakke deadline gewerkt had aan een groot schilderij, en deels omdat het me de ruimte gaf me te verliezen in het werk en het personage. Ik zou het zonder aarzelen weer opnieuw doen. 

      PS Ik heb een poging gedaan zoveel mogelijk detail te laten zien van het portret, maar helaas schiet mijn telefoon op dat gebied tekort. Kom dus vanavond naar de onthulling van het werk, of kom vanaf 7 juli naar de expositie in VondelCS! 

      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Beluisteren
    • De Torenkamer - Hilde Atalanta - Dag 4

      Zo chaotisch als mijn dag gisteren verliep, zo gladjes verliep het vandaag. Het is vier uur en het voelt alsof ik wakker word uit een soort slaap, behalve dat het geen slaap was maar een langdurige focus waarin ik meer voor elkaar heb gekregen dan ik had durven hopen. Ik kwam vanmorgen om half tien aan, heb koffie gemaakt, mijn schoenen uitgetrokken en heb daarna non-stop zes uur lang geschilderd. Ik ben vergeten te lunchen maar voel me niet hongerig. Gek genoeg voel ik me energiek, het soort opwinding dat ik ook voel als er onweer aan komt (ik houd van onweer). 


      Ik had een soort mini-deadline vandaag: zometeen komt Joep langs, de vriend die model heeft gestaan voor deze serie. Zonder dat hij of ik wist dat er een serie schilderijen van de fotosessie zou komen, overigens. Ik heb hem twee maanden geleden gefotografeerd met het idee meerdere portretten van één model te maken, om te zien hoe het zou zijn om gedurende langere tijd met hetzelfde model te werken. Dat het grote schilderijen op doek zouden worden, had ik niet gedacht - en tot mijn blijdschap werkt het ontzettend goed. De grote afmetingen van het doek (80x100cm) zijn uitermate geschikt om grote portretten op te schilderen. Ik kan me verliezen in details, en merk dat mijn techniek zich met ieder portret ontwikkelt. 


      Ik ben benieuwd wat Joep van de schilderijen vindt. Hij heeft ze nog niet gezien; wel op foto, maar niet in het echt. En in het echt zijn ze zoveel mooier dan op foto. Jammer eigenlijk, dat een camera niet in staat is alle details, alle kleuren en verfijnde nuances vast te leggen. Maar misschien is dat ook wel fijn; dan word je gedwongen om schilderijen in het echt te gaan bekijken. 


      Ik herinner me dat ik vier jaar geleden in Wenen was, en daar het museum voor moderne kunst bezocht. Er was een tentoonstelling van Egon Schiele en Gustav Klimt - mijn favoriete schilders. Helemaal boven hing een reusachtig schilderij dat leven en dood uitbeeldde. Het raakte me diep - de kleuren, de details, de expressie. Ik heb drie kwartier op een bankje voor het schilderij gezeten, en alleen maar gestaard. 


      Het is prachtig dat kunst digitaal vastgelegd wordt, maar in het echt is het duizendmaal indrukwekkender. Voor de foto's die ik van mijn portret maak deze week, geldt hetzelfde. 


      Bij dezen bent u van harte uitgenodigd morgenavond naar de radiouitzending in Vondel CS te komen en het eindresultaat van mijn week in de torenkamer te aanschouwen. 


      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Falco Verholen

    • De Torenkamer - Hilde Atalanta - Dag 3

      woensdag 31 mei 2017

      Vandaag was chaotisch. Een dag waarbij afspraken uitlopen, pakketjes te laat worden bezorgd, er door de stad gefietst moet worden en ik me om half vijf pas realiseer dat ik niet heb geluncht als ik op mijn benen sta te trillen. 


      Mijn plan was bijzonder geordend: in de ochtend naar de huisarts, een pakketje ophalen en een aantal prints verzenden naar Berlijn waar mijn illustraties van The Vulva Gallery voor een documentaireserie worden gebruikt. Dan op de fiets naar het Vondelpark, en om 11u aan de slag in de torenkamer. Zes uur ongestoord schilderen. Voor het portret had ik het haar op de planning staan. Dat is vaak een middag werk; het is heel verfijnd werk, waarbij een simpele streek die misgaat betekent dat je de onderlaag weer opnieuw gedaan kan worden. Precisiewerk. 

      Uiteraard ging mijn ochtendplanning helemaal mis. Dat is de vaste regel bij strakke planningen: ze gaan zelden goed. Strakke planningen zijn als pubers; ze verlopen enkel zonder morren als er geen druk op staat, en er voldoende ruimte is voor hier en daar een misser. Drie deadlines op een dag was natuurlijk vragen om problemen. 

      Om 13u kon ik dan eindelijk beginnen met schilderen, en gelukkig schoot dat goed op. Dat gaf me voldoende rust om rustig op de fiets naar de andere kant van de stad te sprinten toen ik om 16u bericht kreeg dat mijn pakketje eindelijk bezorgd was, zodat ik ze op tijd met de post mee zou kunnen geven. Die deadline haalde ik. 

      Het voelde vreemd om om 18u weer naar de torenkamer te fietsen; een tijd waarop ik normaal altijd stop met werken. Maar drie uur schilderen was niet voldoende om af te krijgen wat ik af wilde krijgen, dus ik heb besloten de avond door te schilderen. Het voordeel van een torenkamer is dat het lang licht blijft; hopelijk geeft de avond me voldoende tijd om mijn vertraging recht te trekken.

      De vrijdag komt met elke penseelstreek dichterbij - roze, zwart, lichtblauw - en ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt. 



      Falco Verholen

       

      Falco Verholen

       

      Falco Verholen

       

      Beluisteren
    • De Torenkamer - Hilde Atalanta - Dag 2

      Het is een grijze dag, een verademing na de drukkende hitte van gisteren. In een torenkamer waarvan de ramen niet open kunnen is een tropisch warme dag een heel andere ervaring dan wanneer je in het park zit met een koud biertje. Ik merk dat het grijze licht veel prettiger is om in te werken dan het felle zonlicht dat gisteren de torenkamer in scheen. Een lichte ruimte is prettig, maar met direct zonlicht op een doek met acrylverf is het heel moeilijk om kleuren en nuances te kunnen 'lezen'. Ik kijk tevreden naar het grijze wolkendek dat eruit ziet alsof het voorlopig niet zal oplossen, en ga aan het werk. 

      Ik ben verrassend snel aan mijn nieuwe werkplek gewend geraakt. Zoals ik gisteren nog wat onwennig om me heen keek en 's ochtends het gebouw aan het verkennen was, zo ben ik vandaag niet uit de torenkamer weg te slaan. Nu de onderlaag staat, kan ik aan de details in het gezicht beginnen. Ik voel me alsof ik in de keuken sta en ingrediënten meng: zalmroze, dekkend wit, een drupje geel - en het doek mag proeven. Het lukt niet altijd even goed; wat op het palet een zachtroze kleur lijkt, slaat eng geel uit als ik het op het gezicht aanbreng. Maar stap voor stap, laag voor laag begint het gezicht te veranderen. Een lichte blos, roze lippen en dan de ogen. 

      Gisteren kreeg ik de vraag: wat vind je het moeilijkste gedeelte van het gezicht als je een portret schildert? De ogen, was mijn antwoord. Ik denk daar vandaag over na, en de zin "the eyes are the window to the soul" dringt mijn gedachten binnen. Ik frons, de zin irriteert me vanwege zijn clichématigheid. Maar gedurende de twee uur dat ik de ogen aan het schilderen ben, constateer ik dat ik de meeste emotie voel als ik met de ogen van mijn geportretteerde bezig ben. Alsof ik met elke penseelstreek, elk stipje verf, een gesprek aan het voeren ben. Ik realiseer me dat dit de reden is dat ik de ogen ook het leukste vind om te schilderen, en dat ik het gevoel heb de kern van iemands karakter te raken als ik de ogen goed weet neer te zetten. "The eyes are the window to the soul" klinkt ineens zo gek niet meer. 

      Ik vraag me af waarom ik de ogen het moeilijkst vind. Technisch gezien vind ik grote vlakken als de wangen en het voorhoofd, of de fijne details van het haar veel ingewikkelder om goed uit te voeren. Maar een portret valt of staat met een treffende blik. Ik beeld me bekende portretten in, en draai in gedachten hun ogen net wat uit balans: Mona Lisa die loenst, het meisje met de parel wiens ogen net wat naar buiten staan, de nachtwacht waarvan alle personages scheel om zich heen kijken. Ik grinnik. Beroemd portretwerk heeft ineens een andere dimensie gekregen. 



      Falco Verholen Falco Verholen Falco Verholen Falco Verholen Falco Verholen 

    • De Torenkamer- Hilde Atalanta - Dag 1

      maandag 29 mei 2017

      In vijf dagen een portret op doek schilderen - afmetingen: 80 x 100 cm. Een interessante uitdaging: dit wordt mijn vierde werk op doek, en ik heb nog nooit in een tijdsbestek van 5 dagen een schilderij gemaakt. Ik merk dat de nieuwe werkomgeving (na initieel wat onwennig) erg fijn is; een verandering van omgeving zorgt voor veel focus. Er is weinig afleiding, en het is stil in de torenkamer. Ik zet muziek op, en kijk van mijn torenkamer uit op het park, de bomen, en de mensen - het is eigenlijk helemaal niet verkeerd. 


      Ik heb mezelf als uitdaging gesteld veel op details in te gaan bij dit portret, waardoor ik een strakke planning heb moeten opstellen zodat ik de laatste twee dagen aan de details kan werken. Mijn plan voor vandaag was om de onderlaag op doek te krijgen: de outlines en grote kleurvlakken, om van daar uit morgen verder te kunnen werken. Het duurt even voordat ik echt aan de slag ben, maar na een langzame start schiet het ineens op. De onderlaag staat in drie uur tijd op het doek en ik heb zelfs al een begin kunnen maken met de kleurnuances in het gezicht. 

      Aan het eind van de dag kan ik met tevredenheid constateren dat ik meer heb gedaan dan verwacht - een mooi begin.



      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Falco Verholen

      Beluisteren