Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Hugo Naber

    Art director en filmmaker Hugo Naber werkt deze week in De Torenkamer aan het script voor zijn nieuwe korte film 'Finnmark'.

    Beluisteren

    Even voorstellen
    Hugo Naber is art director, filmmaker en sinds 2014 samen met zijn vrouw fotografe Krista van der Niet verantwoordelijk voor de visuele campagnes en identiteit van Toneelgroep Oostpool. Hij behaalde zijn Bachelor of Design aan de Gerrit Rietveld Academie te Amsterdam. In de zomer van 2017 komt zijn korte film The Dog lies Buried uit, naar een kort verhaal van Kjel Askildsen. Hij is naast de adaptatie van het toneelstuk KISSINGER (Bo Tarenskeen en Joost de Vries) bezig met het bewerken van twee romans van Frode Grytten tot scenario (Finnmark en De Razende Rivier).

    Torenkamerplan

    Tijdens mijn Torenkamer-verblijf werk ik aan het script voor mijn nieuwe korte Film 'Finnmark' gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Frode Grytten (Noorwegen). Ik heb de rechten verkregen van dit verhaal uit zijn bundel " The Man No One Needs" (tevens de beste filmtitel ever) en ben met de research begonnen. Het fictieve hoofdpersonage van 'Finnmark' is los gebaseerd op het handelen en de persoon Anders Breivik.

    Woensdagochtend heb ik een gesprek met journalist Luuk Mulder over het proces tegen Breivik, dat hij als correspondent in Noorwegen jarenlang op de voet volgde. En op donderdag maak ik een wandeling in het Vondelpark met psychiater Arjan Schröder, met hem praat ik over zogenaamde 'lone wolves' in de filmgeschiedenis.

    Ik eindig mijn 5 dagen in de Torenkamer met een voordracht van een geschreven scène uit 'Finnmark' door regisseur en acteur Bo Tarenskeen, met wie ik momenteel crowdfund via cinecrowd voor onze gezamenlijke film 'Kissinger The Last Hurrah'. Mijn doel is om tijdens mijn Torenkamer-verblijf het proces en onderzoek naar het script te starten.

    • Torenkamer - Hugo Naber - Dag 5

      Bekijk de video:

    • De Torenkamer: Hugo Naber - Dag 4

      Donderdag: een dag in een drietrapsraket.

      Vannacht na de leuke uitzending met Andrea van Pol, nog aan de keuken tafel met Acteur Martijn van der Veen gesproken over Camus en diens stuk De Bezetenen, een stuk dat de bewerking is van Dostojevski's roman Demonen. Aanslagen en de recente week aan terreur sijpelen de nacht binnen. Iets meer in de kreukels opgestaan, maar begin de dag die ik een drietrapsraket onderverdeel.

      Trap 1. Richting bepaald.

      Mijn onderzoek naar Utøya is vanochtend afgerond. De research van de vorige drie dagen, toegespitst op de manier waarop Frode Grytten zijn verhaal heeft geconstrueerd en de reden waarom Utøya verwerkt is, zijn me duidelijk geworden. Het personage van Forde heeft een vervreemd effect op de wereld, maar neemt nooit de extreme kanten aan in de groteske manier je zou kunnen schrijven over de Utøya tragedie.

      Met het maken van de anagram Fast Felon John (anagram van de naam Fjotolf Hansen) verdwijnt dit personage definitief van het toneel. Een karakter moord en een geslaagde exercitie. Ik heb mijn hoofdpersoon gevonden door in het duister te treden en te kijken waar het zich schuil hield. Niet in de geschiedenis van Utøya. Niet te grote statements meer maken en rustig werken aan het verhaal. Ik droomde vannacht over het ontdekken van een nieuwe muur die we openmaakten achter in de schouwburg, er lagen ongebruikte rekwisieten, rollen stof en landkaarten een gigantische nieuwe ruimte.

      Trap 2. Moreel kompas.

      Een goed gesprek in de ochtend met psychiater Arjan Schröder over de effecten van “cinema” op de menselijke psyche. Het medium film als spiegel in een spiegel. Ik zoek het morele kompas om te kalibreren. Wat moet een filmmaker zichzelf realiseren over zijn acties, zijn drijfveren en zijn eigen driften. Niet iets wat je continue doet maar niet naar binnen kijken is onverstandig.

      Ik kom instinctief op het kader dat een filmmaker zichzelf moet geven om te kunnen werken aan welke materie dan ook. De beslissingen die hij neemt over welk project, welke richting, welke manier, met wie, waarom en hoe? Het kijken van een goede thriller en blockbuster kan een vorm van Catharsis teweeg brengen, ontspanning brengen en gewoon lekker zijn om te doen. We spreken over de films van Gaspar Noé, Gus van Sant, Tony Kaye en Sam Mendes. Hoe fragmenten uit de film Mr. Jones (1993) met Richard Gere en The Hours (2003) met Nicole Kidman exemplarisch zijn in hoe je psychologisch problematiek kan verbeelden.

      Trap 3. Aan de slag.

      Op aanraden van Paul Haggis ( Canadees filmregisseur, scenarioschrijver van o.a. Million Dollar Baby (2004), en Crash (2005)) die mij op Instagram een aantal keer kudos heeft gegeven op een post over mijn projecten, gebruik ik het programma Screenwriter om de eerste ruwe versie van het script te schrijven. Gister de eerste drie pagina's en vandaag moet ik er meer schrijven. Darren Aronofsky heeft als regel 10 pagina's per dag, minimum. Ik ga kijken of me dit lukt.

      No Presure...

    • Hugo Naber

      woensdag 23 augustus 2017

      Make Or Break Time Midweek.

      Op de ochtend van een de heetste augustus dagen van het jaar heb ik een gesprek met journalist Luuk Mulder. Ik vertel over mijn motivatie en de zoektocht naar de achtergrond thematiek, het kwaad, de personificatie van het kwaad in de vorm van de persoon Anders Breivik. Luuk weet mij ook snel te vertellen dat de naamswijziging naar Fjotolf Hansen een stap naar een nieuw identiteit is voor Anders die zijn geschiedenis weer als een oude slangen huid van zich af wil werpen.

      In het gesprek kom ik steeds dichter bij mijn persoonlijke beweegreden om dit onderwerp op te zoeken. Luuk verteld innemend en doortastend over zijn ervaring gedurende de rechtszaak tegen Anders Breivik. Het feit dat Luuk en Breivik oogcontact hebben gehad gedurende een zitting maakt de afstand tussen mijn onderwerp van de film en de realiteit iets kleiner. Het gesprek ontspint zicht in een sneltrein waarin vele kanten van de Noorse samenleving, de geschiedenis en de persoon Breivik worden belicht.

      Luuk heeft terecht zijn gezonde twijfels bij adaptatie van een verhaal over Breivik. Maar dat de persoon blijft intrigeren is duidelijk en ook begrijpelijk. Experts hebben geen eenduidige mening kunnen vormen over de psychologische staat van de persoon Breivik. Is het waanzin of diep gewortelde geloofsovertuiging geweest? De crux legt Luuk in die tegenstrijdigheid, die ouroboros waarin de Noorse samenleving zich heeft vastgezet. Er heerst een gevoel van trots dat de rechtstaat ervoor zorgt dat zij Breivik aan kunnen en kunnen handhaven binnen het strakke Noorse juridisch spectrum. Duidelijk is wel dat Breivik zo slim is dat hij dit naar zijn hand weet te zetten.

      Breiviks naamsverandering is een nieuwe stap in zijn transformatie naar het volgende persmoment, wellicht bij Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Strasbourg waar hij zijn huidige omstandigheden wil aanvechten. Hoewel Breivik een ruwe leest is waarop Frode Grytten het personage in Finnmark heeft geschoold, is het niet een “full-on 1 op 1” vertaling van zijn leven. Het personage zoals Frode hem heeft beschreven bewandelt een andere weg. En de tragedie die hij aanricht in het verhaal is van een andere aard. Het uiteindelijke gevolg van de acties en de wens om in de media een rol te blijven spelen met een identiteit is wel dichter bij de werkelijkheid. In die zin heb ik die overlappen tussen feit en fictie nu scherper in beeld.

      Filmmaken is het meest logische maakproces wat je maar kan bedenken. Het heeft in elk stadium een automatische fail-safe waarna je wel of niet door kan naar de volgende ronde. Natuurlijke overzichtelijke controlerende functies. Voor mij persoonlijk zijn het heerlijke momenten, een verhaal ontdekken er mee in je hoofd rondlopen en dagen dromen waar het naar toe kan. Steeds die cirkelredenering groter trekken en doorbereken. Het sluit aan bij mijn nieuwsgierige karakter; lezen kijken, luisteren, onderzoeken, dagdromen.

      Films kijken zelf is een persoonlijke intieme concentratie. De confrontatie met deze kunstvorm aan gaan is een zoektocht naar mijn eigen morele thematiek. De interne dialoog met jezelf aangaan, tegenspreken stoppen om te filteren, noteren parkeren om er over na te denken en snel handelen bij een inval. Het creatieve bioritme afstemmen om in “the flow” te komen. In die flow de tegenwoordigheid van geest hebben om geen steken te laten vallen en je niet af te laten leiden door de beren op de weg die er wellicht niet zijn.

      Mijn modus vandaag; Make and break time. Hier ligt de basis voor de rest van de week. Oogsten i.r.t. de afgelopen dagen, concretiseren, en doorpakken.

      Vragen waarmee ik aan de slag ga:
      Wat is het doel van de film? Hoe ver kan je een publiek laten meegaan in een film, totdat de morele grens duidelijk is overschreden en men echt uit het theater loopt. Heb je dan wel echt de grens overschreden? Hoe kan ik met cinematografische elementen een verhaal vertellen dat je aan het denken zet over de huidige tijd? Mijn beeld over samenleving en de gevaren die om de hoek liggen, kloppen die wel? De onzekerheid slaat toe, het moment waarop je voorzichtig moet zijn en niet al je werk in de fik moet steken omdat het je nog niet goed ligt.

      Oh ja in Finnmark zit een ontluikende love-story. Luuk vertelde me dat bij Breivik geen liefdesverhalen bekend zijn, los van alle amoureuze post die hij krijgt.

      foto 3.jpg

      Beluisteren
    • De Torenkamer: Hugo Naber - Dag 2

      Ending when it starts, on Super Tuesday!

      Rond 08:00 begonnen aan de overall structuur van de film. No flashbacks and no voice-overs voor deze productie, loopt er in mijn achterhoofd. Met welk tempo gaat het publiek langs het verhaal en waar vertelt de film meer over ons dan over de personages. De storyline is er al alleen nog even in de juiste volgorde voor een cinematografische vertaling.

      Met Marco op de reactie gebrainstormd over een filmpje wat we op locatie hier in VondelCS en Vondelpark kunnen opnemen komende dagen.

      Ik lees een artikel over een nieuwe Chinese film 'Wolf Warrior 2', die daar bijna alle box-office records breekt. "A New Kind Of Chinese Action Hero" kopt het artikel in de New York Times. De Chinese filmstudio's lopen in op Hollywood. Producties zijn in heroïek en techniek bijna identiek in kwaliteit. De Chinezen adapteren een Amerikaanse hero-storyline, een interessante ontwikkeling.

      Om 15:00 bereikt mij het nieuws dat regisseur Peter Greengrass (bekend van 'Captain Philips' met Tom Hanks en de 'Bourne Identity') voor Netflix een film gaat maken over Anders Breivik. It ends when it starts lachen we hier op de redactie.

      In Hollywood gaan nu per omgaande alle projecten die te maken hebben met de naam Breivik in de studio burn bag. In 'Margin Call' spreek het karakter gespeeld door Jeremy Irons de mooie woorden: "Be First, Be Smarter or Cheat".

      Ik ben geen Cheat zullen we maar zeggen. Ik werk lekker door aan mijn inzending voor NTR Kort deze week in de torenkamer, maar staar nu toch even uit het raam en zie het riante Vondelpark al in de herfstkleuren schieten. Morgen weer snel aan de bak!

      Hugo Naber 2.jpg

    • Torenkamer - dag 1

      maandag 21 augustus 2017

      Maandag Way in – Fade Out.

      Ik heb kwartier gemaakt in de prachtige torenkamer van VondelCS gebouw in het Vondelpark Amsterdam. Het is vandaag letterlijk een “Way-in” vinden. A way into the story, into the room, into the new week, into the work. De zon klokt hier zo rond 12:00 de ramen binnen en verlicht het lege pakpapier dat ik aan de muur bevestigd heb. De redactie van Opium geniet nog na van het Prinsengrachtconcert van afgelopen zaterdag en ik luister naar het "Concerto for piano and Orchestra No. 3" van Beethoven uitgevoerd door Leif Ove Andsnes, en die van Daniel Barenboim (die ik eigenlijk iets mooier vind). Concentratie muziek laten we maar zeggen vooral zo rond 15:41 op het moment dat de pauken komen.

      Anyway, back to the story. Ik reis vandaag de route af op de E75 via google-maps/street view die mijn hoofdpersonages maken door het landschap van Finnmark. Finnmark is een roadmovie met meer stopovers dan echt de road volgens mij. Finnmark ruw landschap in het uiterst puntje van Noorwegen dat grenst aan Rusland. Een bevriende Noorse cameraman vertelde mij dat daar echt kleine mensjes wonen met korte lontjes. Lopende bommetjes. Het korte verhaal gaat over een geradicaliseerde jongen die samen met een geweer en de liefde van zijn leven een tocht begint om te ontsnappen uit hun vrij overzichtelijke maar onmogelijke bestaan. Een vluchttocht met desastreuze gevolgen.

      Ik luister een fragment terug op Radio 1 van afgelopen zaterdagmiddag. WNL had forensisch psycholoog Ernst Ameling aan de lijn m.b.t. adolescentie en proces van radicalisering. Een mooie uiteenzetting over de kant en klare identiteit waarin je kunt stappen, een ideaal vinden in religie, sektes, maar ook in iets gewelddadigs. Je behoort tot een groep, je bent iemand. Er is opeens een doel in je leven, hoe gewelddadig dan ook. Je beschikt over de absolute waarheid. De woede die zich manifesteert. Het zich vrij kunnen bewegen in een samenleving vrij anoniem en ondertussen heimelijk radicaliseren.

      Ik heb een originele filmposter van Boxcar Bertha uit 1972 van Martin Scorsese opgehangen in de torenkamer, (in 2006 gekocht in straatje in Istanbul (Turkije). De verheerlijking van geweld in thrillers, romans en tv-series , WHY?. Waarom hebben films als Scorsese's Boxcar Bertha, Bonnie and Clyde (Arthur Penn) en Natural born killers (Oliver Stone), zulke verleidelijke elementen? (en dat zijn nog echte classics) Vandaag dus de eerste KM in het proces van “A Way Into The Story vinden”.


      image2.jpg

      Beluisteren