Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Mireille Geus

    Mireille Geus schreef ruim 25 boeken voor kinderen en wil in de Torenkamer op zoek gaan naar haarzelf als kind.

    Beluisteren

    Even voorstellen
    Mireille Geus (1964) is schrijfster en schreef ruim 25 boeken voor kinderen, twee boeken over de kunst van het schrijven en een roman voor volwassenen uitgegeven door uitgeverij Nieuw Amsterdam. Jarenlang gaf ze les bij Schrijversvakschool Amsterdam en nu heeft ze een privé praktijk als schrijfcoach waarin ze mensen helpt op weg naar hun debuut.
    Ze won twee maal een vlag en wimpel voor haar werk en eenmaal een Gouden Griffel voor het boek Big. Haar kinderboeken zijn uitgekomen in Spanje, Duitsland, Japan, Amerika, Litouwen en Korea. Voor haar tweede roman voor volwassenen wil ze iets doen wat ze nog niet eerder deed: haar eigen jeugd gebruiken als inspiratie. Tot nu toe gebruikte ze haar fantasie en het opgroeien van haar kinderen om te schrijven.

    Torenkamerplan
    Na 25 kinderboeken, een Gouden Griffel, vertaald werk, twee boeken over de kunst van het schrijven en één roman voor volwassenen, wil ik tijdens mijn week in de Torenkamer op zoek gaan naar mezelf als kind en mijn jeugdherinneringen willen noteren voor een volwassen publiek. 

    Tijdens deze week ga ik wandelen langs de plekken van mijn jeugd, feitelijk en in mijn hoofd. Ik ga naar mijn geboortehuis in de Zocherstraat,  naar daar waar ik met vriendinnen speelde, naar de plek waar ik op de August Allebe basisschool zat op de derde Kostverlorenkade, naar waar mijn moeder bij bakker Hendriks op de Overtoom lekkere taart en koeken kocht, de plek waar ze naar de kapper ging en naar het Andreas ziekenhuis waar mijn moeder heel veel in lag. 

    Ik wil terug naar het gevoel van hoe ik op de Havo Zocherstraat, jaren na de dood van mijn moeder, met mijn ziel onder de arm in diezelfde buurt rond hing, in het Vondelpark en merkte dat de sfeer in het park op sommige plekken, donker en melancholisch, samenviel met mijn gevoelsleven, wat troost bood. Daar ga ik heen én over schrijven. Het is nodig voor de roman die ik schrijf.

    Aan het einde van de week hoop ik een heleboel vergeten herinneringen te hebben opgehaald die ik gestileerd kan gebruiken voor mijn roman.

    • Mireille Geus - Dag 5

      vrijdag 20 oktober 2017


      Gisteren waren mijn kinderen hier, volwassen mensen inmiddels, die de moeite namen om bij mij te zijn, terwijl ik op zoek ben naar mijn jeugd. We zaten op een terras, we spraken over het leven en een beetje over hun jeugd.


      Vandaag staat in het teken van afronden. Ik ga kijken welke stukken die ik hier heb geschreven geschikt zijn om in de uitzending van vanavond voor te lezen. Er zijn maar 5 minuten beschikbaar dus ik moet kiezen. De fragmenten die ik geschikt vind, ga ik dan oppoetsen en herschrijven. Er is nog een plek uit mijn jeugd die ik wil bezoeken vandaag. 


      Vanavond lees ik voor en daarna is mijn week hier, die me nog meer bracht dan ik hoopte, afgelopen. Ik heb veel geschreven, veel gelopen, nagedacht, gereflecteerd, emoties gehad en inspiratie gevoeld. 


      Morgen ben ik thuis. Heerlijk! Tijd om samen te zijn en uit te rusten en te genieten. 


      Deze week begon ik met het motto: Herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag. Ik zie opeens dat gisteren ooit vandaag was, dat morgen vanzelf vandaag wordt. 


      Het is 9 uur, in de morgen, er is gelukkig nog veel vandaag en genoeg te doen.

      Aan de slag!


      5.1.JPG


      5.2.JPG


      5.3.JPG


      5.4.JPG

      Beluisteren
    • De Torenkamer: Mireille Geus - Dag 4

      Er is een rust over me heen gekomen, een vastberaden gevoel. Nadat ik gisteren snel, sneller, snelst wilde, vertraagde ik vandaag. Ik dacht na, in de zon op verschillende terrassen, in steeds verschillende buurten uit mijn jeugd.


      Eigenlijk is putten uit je herinneringen een vreemde bezigheid, want die herinneringen veranderen met je mee. Iemand van zestien vindt zijn moeder een trut, is die persoon vijfendertig en zelf moeder dan is die zelfde moeder reuze handig, is die moeder oud en broos dan ziet die dochter haar goede en minder goede kanten, ze weet dat ze die zelf ook heeft.


      In die verschillende perioden herinner je je andere dingen. Als zestienjarige zijn alle irritante eigenschappen en momenten dat die door haar tentoongesteld worden dichtbij. Zo is dat ook in de latere fases.


      In mijn geval is dat veranderende moeder gevoel in de tijd bevroren, omdat onze relatie stopte, omdat mijn moeder stierf toen ik negen was. Ze blijft altijd de persoon die geweldig was en warm en die ik toch moest missen.


      Toch merkte ik dat ook ik te maken heb met verschuivende herinneringen. alleen eenzijdig, niet in relatie met haar. Ik herinner me soms dingen die niet rijmen met het eerdere beeld. Ondertussen denk ik er ook milder over, ik ben 53 jaar en zelf ook moeder.


      Vandaag was ik bij het Andreas ziekenhuis waar ze in lag toen ze kanker had. Ik ben er toen vaak geweest en nu al heel lang niet. Ik wist dat het later het Lucas- Andreas ziekenhuis werd, maar ik wist niet dat het weg was, verdwenen, helemaal weg. Niets van over.


      Het maakt het gevoel groter dat ik er iets over moet noteren, voordat alles weg is, ik ook.


      4.1.JPG


      4.2.JPG


      4.3.JPG

    • De Torenkamer: Mireille Geus - Dag 3

      woensdag 18 oktober 2017

      Het is negen uur in de morgen. Vandaag schrijf ik mijn blog aan het begin van de dag. Vannacht lag ik grotendeels wakker, met beelden van vroeger op mijn netvlies en stukken die ik wil schrijven voor mijn roman waarin mijn jeugd een rol speelt. Uiteindelijk ben ik er om drie uur ’s nachts uitgegaan om een paar dingen te noteren. Sommige dingen zijn deze morgen net iets te cryptisch ‘dag van zon’ kan ik niet meer herleiden tot iets, ‘kort kwaad’ ook niet.


      Ik heb een gevoel van haast, er valt nog zoveel te doen, zoveel te ontdekken en te voelen en nu is een heel goed moment. Natuurlijk kan ik geen roman in een week schrijven, ook niet in twee of vier weken. Het gaat misschien nog wel meer dan een jaar kosten of langer en ik ben al ruim anderhalf jaar elke dag bezig met dit verhaal. Soms lang, soms kort. Soms met plezier en soms met pijn en moeite.


      Opeens begrijp ik dat ‘dag van zon’ een beetje en eerlijk gezegd ‘kort kwaad’ dan ook.


      3.1.JPG


      3.2.JPG


      3.3.JPG


      3.4.JPG


      3.5.JPG

      Beluisteren
    • Mireille Geus - Dag 2

      Vandaag kwamen mijn schrijfvriendinnen Door en Annelies langs. We vormen met elkaar een schrijfgroep en zien elkaar maandelijks om werk te bespreken. Zij zijn dus al een tijdje nauw betrokken bij het tot stand komen van de roman in wording,die mede door mijn jeugdherinneringen wordt gevormd.


      We wandelden naar het huis in de Zocherstraat en het was heel anders dan gisteren toen alles zo licht was en zonnig. Het was niet alleen anders, omdat het vandaag een dag was met een rood gekleurde zon aan de hemel en daardoor met bijzonder licht, niet alleen anders omdat vandaag het bijna tien graden kouder was, ik wilde ze mijn geboortehuis graag laten zien en ik wilde net zo graag dat ik het niet ging doen, mijn hart sloeg sneller toen we met z’n drieën door de straat liepen. De luchtigheid was weg. 


      Eenmaal bij mijn vroegere huisdeur drukte Door gewoon op de bel en ging de deur open. Een jonge vrouw stond ons via het trapgat in het Engels te woord. Door legde uit dat we graag even binnen wilden kijken, dat vooral ik wilde rondkijken, mijn hoofd was licht, mijn knieën knikten, ik snoof de geur op in het trapportaal, stond achter Door in het portaal en keek langs de leuning naar boven, ik kende dit allemaal, de hardware tenminste, de trappen zelf, het platje tussen de twee trappen omhoog, de leuning, de kromming van de trap.De software niet, de trapbekleding en de kleuren. Alles was netjes en schoon. 


      Het kwam niet uit, we konden niet naar binnen vandaag. Maar ik had er gestaan, in die geopende deur, en was voor het eerst sinds 28 jaar achter de voordeur geweest.Met de blik naar boven rechtdoor naar mijn verleden.


      Daarna liepen we naar de overkant waar ik gisteren al was geweest, mijn oude Havo Zocherstraat. De deur stond open, zoals ik gisteren al zei: er worden appartementen in gebouwd. Door en Annelies stapten door de smalle deur en legden binnen uit wat we kwamen doen. Daarna liepen we een uur met z’n drieën door de ruimten die ik kende, de trappen, de gangen, de oude klaslokalen, het kamertje van de conciërge en die erboven van de directeur. Ik herinnerde me opeens hoe verliefd ik hier had rondgelopen, hoe alles tintelde en hoe fijn ik de tekenles had gevonden omdat alles mocht, alles goed was. Dat ik hier voor het eerst hoorde van de docente Nederlands dat ik echt iets doen moest met schrijven. 


      Natuurlijk was ook alles anders dan toen, net als ik gisteren ervoer. In de gymzaal zaten al luxe appartementen, vele lokalen waren veranderd in woonkamers, douches, keukeneilanden. Maar door er binnen te zijn, door de deuren heen, en erachter te dwalen, kwam ik wel degelijk dichterbij alles van toen. Vandaag zijn er deuren open gegaan, die eerder waren gesloten. Fijn om dat met z’n drieën te kunnen doen!


      Wat zal ik morgen tegen komen?


      2.1.JPG


      2.6.JPG


      2.5.JPG


      2.4.JPG


      2.2.JPG


      2.3.JPG

    • Mireille Geus - Dag 1

      maandag 16 oktober 2017

      Herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag, dat staat op het bord boven de vroegere havo in de Zocherstraat, de school die ik bezocht in de jaren zeventig. Het is dezelfde straat als waar ik ben geboren en tot ongeveer mijn veertiende woonde.


      Het lijkt me een goed motto voor deze week. De week waarin ik in de Torenkamer zit om te wandelen door de buurt waar ik mijn jeugd doorbracht, herinneringen op te halen en te dwalen door mijn hoofd.Dat alles om een nieuwe roman te kunnen schrijven waar een hoofdpersoon in leeft, die gedeelde ervaringen heeft met mij. 

      Vanmorgen kwam ik aan en leerde alles over pasjes, koffie, de douche, de tafel en het bed. Daarna was ik alleen en genoot van het uitzicht en de zon. Het is de warmste 16 oktober ooit gemeten en het Vondelpark puilt uit van leven, van mensen en gezelligheid. Zo snel als het kan, ga ik naar buiten. 

      Ik loop een paar uur door het park en ik herken veel van vroeger. Sommige lanen en paden, het theehuis, de manege, een smal weggetje langs de achterkanten van de huizen, de punten waar je water kan drinken. Er komt nu geen water uit, maar ik herinner me opeens de geur weer, een beetje roestig rook het als ik een slok nam. Ik hoor mijn moeder zeggen: niets aanraken met je mond. Je krijgt anders enge ziektes.

      Ik kom bij het zwembad en zie mezelf staan in mijn badpakje. Bij de speeltuin denk ik dat ik de ronde klimrekken herken. Het lopen door het Vondelpark is een vreemde gewaarwording. Ik zag er tegenop, mijn jeugdherinneringen zijn meestal niet zo positief, ik had verwacht er een beetje droevig van te worden, zwaar van alles in deze herfsttijd. Maar ik liep door de gevallen bladeren in de zon en koesterde me aan de warmte. 

      Veel dingen van vroeger zijn er nog, maar ik zie vandaag vooral dat alles anders is. De mensen in het park, de Zocherstraat zelf, die is veel korter en minder breed dan in mijn gedachten, het huis waarin ik woonde is niet van mij maar van anderen, maar wie vooral anders is, dat ben ik. 

      Omdat ik vandaag leef, ga ik huppekee de zon weer in. Morgen is alles weer anders! Of niet?


      920CEEE3-FD15-40D5-8556-00FA0D678469.JPG


      A45889F5-025B-46BA-8E81-8982FB357978.JPG


      996A0013-B299-4755-AA2B-F09DA3E0F77A.JPG


      614EEE44-0094-45C3-8B28-2CC61F10BA06.JPG

      Beluisteren