Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol, Annemieke Bosman

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Mathieu Klomp

    Mathieu Klomp (Amsterdam, 1984), beeldend kunstenaar.

    Beluisteren

    Bio 
    Tijdens zijn studie begon Mathieu met het smelten van plastic folie om het te kunnen kneden tot levensgrote figuren. Door dat proces lijkt het plastic meer op hout, metaal of marmer. Klomp streeft juist die dubbelzinnigheid na. Er zijn verhalende elementen, maar er wordt geen eenduidig verhaal verteld. Wat zijn de relaties tussen deze mensen? En wat leggen de zwarte figuren zo zorgvuldig in de handen van de anderen? Klomp bedenkt zijn beeldengroepen niet vanuit een voorop gezet scenario, maar eerder vanuit combinaties van mensfiguren. De betekenis van de beelden laat hij graag aan de toeschouwer.

    Torenkamerplan
    In de komende vijf dagen wil ik een klein werk maken. Normaal gesproken maak ik grote sculpturen, vaak beeldengroepen, maar nu probeer ik op een kleinere schaal te werken. Misschien dat het kleinere werk een detail van een grotere groep gaat worden, maar misschien wordt het ook iets op zichzelf staands. En heel waarschijnlijk een mens en of een deel van het menselijk lichaam.

    • De Torenkamer: Mathieu Klomp - Dag 5

      vrijdag 23 februari 2018

      Een week is een rare periode. Het is langer dan een dag, maar ook weer korter dan een maand. Waarschijnlijk was u daar al van op de hoogte, maar toch. Een project, wat dan ook, duurt meestal langer dan een week, maar anders dan bij een dagklusje biedt een week ook weer een gevaarlijke mogelijkheid dingen uit te stellen tot later. Gelukkig kan ik mijn uitstelneiging af en toe de baas. Als ik werk en er zijn ineens allerlei onomkeerbare keuzes - dat is vooral als het z'n uiteindelijke vorm nadert - denk ik meestal gelijk "Tja, daar moet iemand zich later maar over buigen" - wat ik dan probeer te beantwoorden met "Wie moet zich daarover buigen?? Ik! Wanneer?? Nu!"
      Vandaag heb ik min of meer de onderdelen gemaakt die ik wilde maken, en ik ben vast een beetje begonnen met in elkaar zetten, zodat ik die stap niet blijf vermijden. Morgen is het de bedoeling dat alles bij elkaar komt. Zal mij benieuwen of ik genoeg tijd heb, en of het resultaat iets van beleving oproept. Ik verwachtte daar niet veel van, maar meerdere mensfiguren bij elkaar zien an sich heeft ook nu al iets van een prikkelend effect. Mijn camera herkende er in elk geval een groepsfoto in. Dat is alvast bemoedigend, want dat is een beetje het beeldhoudersequivalent van je tekst goed laten keuren door de spellingcontrole.

      De Torenkamer Mathieu Klomp - Dag 4.JPG


      Beluisteren
    • De Torenkamer: Mathieu Klomp - Dag 4

      Een week is een rare periode. Het is langer dan een dag, maar ook weer korter dan een maand. Waarschijnlijk was u daar al van op de hoogte, maar toch. Een project, wat dan ook, duurt meestal langer dan een week, maar anders dan bij een dagklusje biedt een week ook weer een gevaarlijke mogelijkheid dingen uit te stellen tot later. Gelukkig kan ik mijn uitstelneiging af en toe de baas. Als ik werk en er zijn ineens allerlei onomkeerbare keuzes - dat is vooral als het z'n uiteindelijke vorm nadert - denk ik meestal gelijk "Tja, daar moet iemand zich later maar over buigen" - wat ik dan probeer te beantwoorden met "Wie moet zich daarover buigen?? Ik! Wanneer?? Nu!"
      Vandaag heb ik min of meer de onderdelen gemaakt die ik wilde maken, en ik ben vast een beetje begonnen met in elkaar zetten, zodat ik die stap niet blijf vermijden. Morgen is het de bedoeling dat alles bij elkaar komt. Zal mij benieuwen of ik genoeg tijd heb, en of het resultaat iets van beleving oproept. Ik verwachtte daar niet veel van, maar meerdere mensfiguren bij elkaar zien an sich heeft ook nu al iets van een prikkelend effect. Mijn camera herkende er in elk geval een groepsfoto in. Dat is alvast bemoedigend, want dat is een beetje het beeldhouwersequivalent van je tekst goed laten keuren door de spellingcontrole.

      De Torenkamer Mathieu Klomp - Dag 4.JPG

    • De Torenkamer: Mathieu Klomp - Dag 3

      woensdag 21 februari 2018

      Ik heb nog steeds geen echte ideeën bij wat ik aan het maken ben, maar ik denk dat ik vrijdag ga ontdekken of dat gaat ontstaan als ik het in elkaar zet, of dat het misschien überhaupt niet nodig is om er een idee bij te hebben. Misschien maakt het voor het effect op de toeschouwer nauwelijks uit, wel is het lastiger werken zonder de drive om een idee te laten zien.
      Gisteren bezocht ik de Grote Kerk in Haarlem om daar in april een werk te tonen. En vandaag kreeg ik van mijn galeriehouder te horen dat dat werk ook op de KunstRAI mag staan. Super! Het is het grootste werk van mij tot nu toe. Hopelijk ben ik straks tevreden over wat ik deze week maak, want dan presenteer ik dit daar ook. Heel groot en heel klein bij elkaar.
      Nu heb ik in elk geval wel een globaal beeld van de ingrediënten waar het werk uit gaat bestaan. De compositie en de inhoud komt later. Denk dat het morgen vooral onderdelen maken wordt, en vrijdag het in elkaar puzzelen. Ik heb er ongeveer een beeld van, maar fotografisch is dat nooit, dus of het met de driedimensionale werkelijkheid te verenigen blijkt ontdek ik dan. Spannend, want ook al is het radio, er moet wel echt iets te zien zijn vrijdag...

      De Torenkamer Mathieu Klomp - Dag 3.jpg

      Beluisteren
    • De Torenkamer: Mathieu Klomp - Dag 2

      Er is nog iets anders dat anders is. Ik heb nu totaal geen plan, terwijl ik normaal gesproken juist een heel uitgebreid idee heb. Zo'n idee ontstaat langzaam gedurende enkele maanden, totdat ik iets voor me zie waar ik dusdanig enthousiast over ben dat ik wil dat anderen het ook zien, en ik het wel móet maken. 
      Ik vind het best vervelend om dingen te maken. Ik doe het alleen maar omdat ik graag iets wil laten zien wat anders niemand kan zien. Veel kunstenaars kunnen al doende een heel werk ontdekken, alsof het een soort opgraving is. Ik ben daar een stuk minder bedreven in. Bij mij moet de drive echt komen van het idee dat ik al heb, en dat ik zo effectief mogelijk probeer te vertalen naar beeld. 
      Dat idee is deels visueel, deels een idee van het karakter, de manier van bewegen, de handelingen of de interacties. Voor een beeldengroep waar ik nu mee bezig ben wist ik bijvoorbeeld dat van een aantal van de figuren het gezicht onzichtbaar moet zijn, omdat dat van belang is voor de interactie (die hopelijk nog komt als ik eraan verder ga). Dat idee heeft zich uiteindelijk vertaald naar een soort ontplofte schillen van hoofden. In zo'n vertaalproces moet ik problemen oplossen, dingen schrappen, indikken, bevriezen, proberen met minder hetzelfde te vertellen. Dat maakt het interessant om te doen.
      Nu is dat eigenlijk andersom: Ik heb geen idee wat ik aan het doen ben, maar ik moet al makende dat niks uit laten groeien tot iets. Ik weet het even niet. Ik heb zin om een plassende hond te maken. Want waarom zou je géén plassende hond maken?

      mathieu klmop dag 2.jpg

    • De Torenkamer: Mathieu Klomp - Dag 1

      maandag 19 februari 2018

      Vandaag ben ik de Torenkamer in gestapt, met het plan "iets kleins" te maken in vijf dagen tijd. Dat is even omschakelen, want ik merk dat ik de laatste jaren alleen nog maar grote dingen maak.
      Groot werken heeft een paar voordelen voor mij. Belangrijkste praktische voordeel: tijdens het maken kun je overal lekker goed bij en tussen. Maar groot werk is doet ook fysiek iets met je, of je het nu mooi vindt of niet. Je moet er omheen, doorheen... er is een interactie tussen jezelf en het werk, en dat gegeven op zich zorgt al voor een bepaalde impact. Klein werk - met name als we het dan over iets op schaal hebben - is wat dat betreft indirecter. Je moet jezelf eerst in gedachten doen krimpen voordat je het werk in kunt. En er kleeft nog wat anders aan vast: Het kan een soort voorwerp, object worden dat je ergens neer moet zetten om het tentoon te stellen, als gestolde actie. Als ik iets groots maak gebruik ik de locatie en probeer ik het gevoel op te roepen dat het een tafereel is dat zich "live" voor je ogen voltrekt, direct voor je neus. Het oproepen van een gevoel van inleving en betrokkenheid is nu juist de kern van mijn werk. Hoe kan ik dan iets kleins maken dat toch nog interessant blijft? En is dat wel te doen met dit rauwe weerbarstige plastic?
      Ik heb geen concreet plan, dus ik heb een tas met van alles wat mee. Ben vandaag begonnen met gewoon maar eens kleine mensjes proberen te maken om er beetje in te komen. Morgen maar eens zien hoe het verder gaat!

      mathieu klmop dag 1.jpg

      Beluisteren