Facebook
Twitter
Google +
Luister live
Geen info beschikbaar
Afspeellijst
Afspeellijst
Uw afspeellijst is leeg
    huidig werk:
    Opium (AVROTROS)

    Gepresenteerd door:

    Jan Mom, Andrea van Pol, Annemieke Bosman

    MA | DI | WO | DO | VR

    22:30 - 00:00

    In De Torenkamer van VondelCS wordt wekelijks een jonge kunstenaar 'opgesloten' om, niet afgeleid door dagelijkse prikkels, te werken aan een magnum opus. Er is dagelijks contact met de kunstenaar in de uitzending en op vrijdag haalt Andrea van Pol de kunstenaar op uit De Torenkamer en wordt het voltooide werk gepresenteerd.

    Via ons Instagram account houden de kunstenaars je op de hoogte van hun voortgang:

    Torenkamer

    Valérie Bongaarts

    Valérie Bongaarts, gefascineerd door de tweeledigheid van hoop onderzoekt ze deze week tekst en vorm van haar nieuwe voorstelling H O O P.

    Beluisteren

    Bio
    Valérie Bongaarts is theatermaker en theaterdocent en schrijft daarnaast ook proza en poëzie. Ook programmeert ze theater, dans en muziek bij Arthouse LUX in Nijmegen. In haar theaterstukken maakt ze o.a. gebruik van taal als middel om inhoudelijk dingen te zeggen, maar ze gebruik taal ook als instrument om ritme te bepalen, of als vorm, door bv. te herhalen of te stapelen. Visueel maakt ze gebruik van gestileerde beelden, waarbij ze oog voor detail heeft. Ze houdt ervan als alles ‘klopt’. Haar stijl neigt naar hyperrealisme gestut met absurdisme, op het randje van dat wat net (niet) kan. Ze heeft een zwak voor ‘outcasts’ en vertrouwen in de verzachtende omstandigheid van het misverstand: de mens is misschien niet alleen slecht, er kan altijd sprake zijn van een misverstand. Dit alles bij elkaar maakt haar werk tot een tragikomisch geheel.  

     

     

    Torenkamerplan
    Ik wil graag een voorstelling maken over hoop. En begrip. In de Torenkamer wil ik een aantal (5?) scènes/situaties bedenken/schrijven. Die losse verhalen gaan met elkaar een geheel vormen van 50 minuten. Zoals ik het nu zie, zal het verhaal telkens 'verspringen' naar iemand anders. Dus twee mensen zitten in een situatie waarin hoop een rol speelt. Een van de personages gaat uit de situatie, waardoor beide personages in een andere situatie terecht komen, waarin weer andere vormen van hoop een rol spelen. 
    Over de invulling van die verhalen ga ik de komende dagen juist heel goed nadenken. Het geheel moet ‘een samenleving’ worden, die tijdens het stuk groeit. Voor je ogen opbouwt als het ware. Mensen spelen verschillende rollen. Een slachtoffer wordt dader en andersom. Waarschijnlijk zal ik twee verhaallijnen helemaal laten uitspelen en de rest zal geïntegreerd worden. Door elkaar en naast elkaar gespeeld worden. Ook de vorm ga ik de komende week onderzoeken.

    • De Torenkamer: Valérie Bongaarts - Dag 5

      vrijdag 9 maart 2018


      Ik kwam een beetje moeilijk op gang, omdat ik de eerste paar uur met Pandora stoeide. Ik wilde haar er per se in. Niet alleen vanwege de centrale rol van hoop in haar mythe, maar ook vanwege de jeuk die ik krijg bij zulke verhalen, waarbij een vrouw gezien wordt als aanstichter van al het kwaad. En mijn eigen hoop dat er een dag komt dat we los zijn van ongelijke behandeling van wie dan ook. Maar hoe krijg je zoiets mythologisch op een leuke manier verwerkt… een hele uitdaging. Pas na de lunch zag ik het ineens. De box is de locatie! Dat is letterlijk een box! Whoop whooop! Nou ja, afijn. Die box zat er dus in, nu Pandora zelf nog. Ik maakte een soort Pipi Langkous van haar. We zullen zien of het overeind blijft.

      Ook bedacht ik ‘het bankje’. Op dat ‘bankje in het park’ gaan we zien (of horen) wat mensen eìgenlijk vertellen. Wat er achter hun verhaal zit, ook al gebruiken ze hele andere woorden of vertellen ze juist een ander verhaal. Ik stipte het al eerder aan, ik vind het belangrijk dat we ons beseffen dat er verhalen achter de ander zitten, die we niet kunnen zien of horen en ook niet per se hoeven begrijpen voordat we ze kunnen accepteren. Hoe ik dat ga doen is nog even een verrassing, maar het gebeurt allemaal op dat ene bankje? ;-)  

      De finaledag vandaag. Licht uit – spot aan! Wat een mooie tocht was het. Ik ben een beetje anders geworden en toch mezelf gebleven. Vanavond nog een samenvattend interview op de radio, waarin we het proces en het resultaat tot dusver bespreken. Ik ben blij dat ik tot op de laatste dag momenten had van totale helderheid. Dat ik dingen zag en voelde. Waar ideeën eerst nog troebel en bedekt waren, wist ik ze uiteindelijk scherp te krijgen en vorm te geven. Ik koos de moraal van het verhaal, ik trok personages uit de klei, ik verzon verhalen. Het was een mega-productieve week en ik zal de ruimte en rust die ik hier had om te werken, missen. De lieve mensen van Opium en VondelCS. Wat een toffe plek is dit! Maar ik ben ook blij om straks mijn drie lieve schatten weer vast te kunnen houden! <3

      Tot in juli bij het Torenkamerfestival en tot in september bij de première van mijn voorstelling! 
      J

      Dag werkplekje.JPGLicht uit, spot aan!.JPGTroebel wordt scherp.JPG

      Beluisteren
    • De Torenkamer: Valérie Bongaarts - Dag 4

      Vandaag stond in het teken van bouwen, wat een synchroniciteit opleverde met mijn omgeving. Zaterdag vindt bij VondelCS het enorme finale-evenement van Wie is de Mol? plaats, dus zag ik pontons verrijzen, podia ontstaan en lichtmasten de lucht in gaan. En met dat uitzicht voor me zat ik zelf ook te bouwen, te componeren. Ik zette 7 scènes in de steigers en schreef teksten. De voorstelling ontvouwde zich als het ware. Neemt natuurlijk niet weg dat ik alles nog moet gaan uitproberen, ter plekke. Maar er is nu in ieder geval al heel wat om uit te proberen.

      Zo fietste er een ‘Er komt een man bij de dokter, hij lijdt aan hoop’ door het verhaal en een grijs muisje dat een rode draad zal dragen. En ik grasduinde in mijn oude teksten waar ik een dialoog vond over een jas, die ik prachtig kan gebruiken. Aan het eind van de dag was er zelfs al een heus stapeltje papier dat op een script begint te lijken. 

      Het enige waar ik nu over struikel is dat het een montagevoorstelling lijkt te worden. Ik weet niet of ik dat wel wil. Een voorstelling, die uit losse korte stukken bestaat moet heel goed in elkaar zitten, anders verlies ik zelf persoonlijk snel m’n concentratie. Ik denk dat dit het moment is om het idee van de samenleving erin te gooien. Zoals ik eerder al aangaf, zou ik in de voorstelling graag een samenleving bouwen terwijl u (het publiek) kijkt. Dat wordt dan waarschijnlijk de verbinding. Zie, komen mijn ideeën toch nog bij elkaar. 

      Vanavond is het al weer mijn één na laatste nachtje hier. Weet je wat grappig is: als je je ongelukkig voelt, denk je vaak dat het blijvend is, maar als je gelukkig bent, denk je nooit eens: Ik voel me zo ontzettend goed, hier kom ik nóóit meer uit! Tenzij je voor even in een torentje woont, maar dat is anders. J

      Tot morgen!

      Bouwen.jpgBoekwerk.JPGHet slapende Vondelpark.JPG

    • De Torenkamer: Valérie Bongaarts - Dag 3

      woensdag 7 maart 2018


      Ik ben los! Vanochtend vertelde ik nog aan iemand dat het zo leerzaam is om hier te zitten. Dat ik mezelf tegenkom, maar dat ik hier dezelfde persoon blijk te zijn als thuis, met dezelfde escape-routes. Op de een of ander manier lijk ik altijd een beetje bang voor mijn eigen creaties. Ik stel het uit om er volledig in te gaan. Maar na vandaag begrijp ik waarom. Na twee dagen denktijd moet ik normaliter weer wachten tot een volgend moment om verder te gaan en dat remt af. Hier kan ik doorknallen, een hele week lang, heerlijk!

      Op zich heb ik de eerste tweeënhalve scène nu in mijn hoofd. Het wordt een locatie voorstelling dus ik heb mij op afstand laten inspireren door de locatie die ik op het oog heb. Dat lukte wonderwel goed. Een heleboel van wat ik hier bedenk, moet ik natuurlijk ter plekke gaan uitproberen, maar wat de ruimte in de kern voor mij zou kunnen toevoegen dat heb ik helder. Ook qua beweging in de voorstelling en de positionering van de acteurs is het, op afstand, improviseren. Normaal zijn daar de spelers met wie je dingen uitprobeert. Daarom werk ik hier met dummy’s: de ratjes! (ze zijn nep, no panic, geen dierenleed in mijn voorstellingen 😉)

      Tijdens het werken, luister ik veel muziek. Als ik muziek luister, zie ik altijd veel. Misschien had ik eigenlijk choreograaf moeten worden, haha.  Vandaag kon ik me goed laten inspireren door alle klanken die voorbij kwamen. Ik zet mijn playlist altijd op random, zodat ik niet teveel gestuurd word in de sfeer die de muziek bepaalt. Ben ik nog niet klaar met een bepaalde sfeer, zet ik het nummer nog een keer op. En zo kwam ik vandaag dus in een heerlijke flow. Puzzelstukjes vielen in elkaar en ik kwam weer uit bij wat ik nou eigenlijk wilde zeggen met deze voorstelling. Namelijk dat hoop zo dubbel is. Dat hoop boost en pusht en helpt en loont, maar ook trekt en breekt en opvreet. Ik heb gisteren besloten dat ik in deze voorstelling de lelijke kant van hoop wil laten zien, maar dat ik de mensen ook naar huis wil sturen met een sprankje hoop. Hoe… daar komen we straks, later, verderop, als het laatste puzzelstukje valt, hopelijk, achter.

      Ik hoop
      Ik hoop op begrip
      Ik hoop van je te horen
      Ik hoopte op een beter leven
      Hoop maakt mij kapot
      Ik hoop dat het goed met je gaat
      Geld
      Geluk
      Liefde
      Carrière
      Geld 
      Geluk 
      Gelijkheid
      Hoop
      Hoop 
      Hoop

      Huishoudelijke mededeling: helaas ben ik wel een beetje ziekjes, dat zal op de radio vanavond (rond 23:00 uur, luisteren jullie ook? Tof!) misschien ook wel te horen zijn. Ik at daarom sinaasappels, tomatensoep en nam Antigrippine. Oh ja en voor mijn kinderen maakte ik nog een foto van de parkieten in de boom tegenover ‘mijn’ torentje, maar zoals jullie kunnen zien, mega-mislukte die. Ik probeer het later deze week nog eens en anders zullen ze me op mijn woord moeten geloven.

      Tot morgen!


      The flow.jpgParkieten.jpgHet Bastion.jpgEen beetje ziek.jpgDe dummies.JPG

      Beluisteren
    • De Torenkamer: Valérie Bongaarts - Dag 2

      Het was weer een bijzondere dag. Vooraf gegaan door een heerlijke nacht. Ik sliep uitstekend en stond pas rond negenen op (wow). Uitgerust, maar nog wel met slaaphaar begroette ik alle lieve mensen van Opium en VondelCS, die inmiddels al weer aan het werk waren. Daarna ging ik aan de slag, want ook voor mij was er werk aan de winkel.

      Met het radio interview in mijn achterhoofd vroeg ik mij af of ik nog dingen had willen zeggen? En één ding bleef maar terugkomen, over de keuze voor het thema ‘begrip’. (Naast ‘hoop’ het andere thema van de voorstelling) Ik wil dat duidelijker stellen: met begrip bedoel ik niet dat iedereen elkaar maar moet gaan begrijpen. Nee, ik ben juist van mening dat wij mensen, zeker met taal als communicatiemiddel, helemaal niet in staat zijn elkaar (volledig) te begrijpen. Iedereen ‘kampt’ met zijn eigen verhaal, interpretaties, achtergrond en heeft zijn eigen verborgen verhaal. Wat ik mooi zou vinden, is als ik met mijn voorstelling mensen zou kunnen verleiden iets meer rekening te houden met de aanwezigheid van een verhaal achter de ander, zonder het per se te hoeven begrijpen, waardoor wederzijds begrip op ‘metaniveau’ groter wordt. Een kleine stap, maar als een heleboel mensen dit nou doen, dan is het volgens mij genoeg om onze samenleving een beetje te laten ontspannen.

      En zo zat ik dus te denken. Ik houd van denken en doordenken en nog meer denken. Ik kan me er gemakkelijk in verliezen. Maar wat ik als theatermaker nu juist wil doen, is dat denken omzetten in iets toegankelijks, herkenbaars en esthetisch, ook. Ik wil met mijn stukken dicht op de mens zitten. En terwijl ik ook daar weer over nadacht, zag ik de mensen, beneden in het Vondelpark, langslopen. Het was tijd om met ze te gaan praten! 

      Ik stelde vragen over hoop. Wat hoop voor hen betekende, hadden ze nog hoop, of ze een concreet voorbeeld konden noemen van iets dat zij hoopten? Het werden inspirerende gesprekken. Zo sprak ik o.a. iemand die vond dat hoop te veel in de toekomst lag. Een jonge vrouw vroeg zich af of ze nog eigenlijk wel op iets hoopte, want alles waarop ze ooit hoopte, dat deed ze nu (tuinieren, muziek maken). Een jongeman hoopte ooit in een groot huis te wonen met al zijn vrienden. Ook al is het misschien een utopie, toch lijkt het me mooi, zei hij. Ik sprak twee jonge jongens uit Hamburg, die tijdens ons gesprek hun joint afrolden. De een hoopte zijn school goed af te maken, de ander hoopte later gezond te worden. Voor de wereld hadden ze, vanwege de politiek en alle radicalisering, geen hoop. En op de vraag of een mens kon leven en functioneren, als hij nergens meer op hoopt, zeiden ze ‘ja’. Als degene tevreden was met hoe zijn leven is, wel. Ik werd geraakt door hun openhartigheid en wenste hen plezier met hun joint. Maar het mooiste gesprek had ik met René Dakloos, zijn alias op twitter. We spraken over zoveel dingen: over leven na de dood, het geloof, boek 1 korintiers 13: een ode aan de liefde, Pandora, het leven op straat, reizen, twee totaal verschillende broers, maar beiden vol passie, verslaving, kunst maken, dromen en hoop, we hadden het over hoop. De hoop in de liefde. Op de foto zien jullie René en mij voor Albert Heijn, waar ik voor mezelf een salade kocht en voor hem twee avocado’s en een pakkie sjek.

      Eenmaal weer terug in het torentje zocht ik gelijk dat vers op, las ik nog eens het verhaal van Pandora, waarin hoop een dubieuze rol speelt. Er zijn verschillende interpretaties voor de rol van hoop in het verhaal van Pandora, één daarvan ligt mij wel. Welke dat is… blijf me volgen dan kom je er vanzelf achter. 😉

      Maar dit is dus wat de Torenkamer met mij doet. Ik neem de tijd om alles een plek te geven. Het liefst zou ik voor elk stuk dat ik schrijf/maak met mensen praten. Gewoon iedereen, allemaal verschillend en daarom gelijk, op straat, in een gesprekje van mens tot mens, maar daar heb ik in het dagelijks leven veel minder tijd voor. 

      Vandaag was een zeer inspirerende dag, wie weet wat daar weer uit voortvloeit… 

      Tot morgen!

      Daarbuiten zijn de mensen.jpgRené Dakloos.PNGTorenkamer by night.JPG

    • De Torenkamer: Valérie Bongaarts - Dag 1

      maandag 5 maart 2018

      Wat een warme ontvangst hier bij Opium/VondelCS, een warmte die aanhoudt als ik plaats neem aan mijn torenbureautje. Een heerlijk zonnetje schijnt op mij enhet Vondelpark dat zich van haar beste Anton Pieck kant laat zien. Een fuut loopt over het dunne, smeltende ijs. Een vrouw buigt zich over de kinderwagen van een vriendin. De tijd vliegt als je een kind krijgt en tegelijkertijd leef je ineen bubbel. Ik stel me voor hoe dat eruit ziet. In tijd en ruimte. Dat nieuwe gezamenlijke leven in een soort vlies door de ruimte die zijn vorm niet krijgt door de tijd die wij bepaald hebben, maar door de perceptie ervan. Maar ik dwaal af. Ondanks dat mijn bubbelvlies al aardig is opgelost en één kind naar school gaat en de ander toch al weer zindelijk is, kom ik qua tijd voor het creëren van eigen werk vaak in de knel. En daarom ben ik hier. Even los van alle dagelijkse dingen, even los van werk en gezin. Hier in het torentje, boven het Vondelpark, waar het zonnetje een bedwelmende lente verspreidt.

      In de voorstelling H O O P wil ik o.a. een samenleving laten ontstaan, die opbouwt terwijl ‘u’ kijkt. En omdat ik meer wilde weten over een goed geoliede samenleving, keek ik een stukje film over sociaal gedrag bij ratten. Ratten zijn enorm slim en hun sociale structuren zo ingenieus, hun overlevingsstrategieën ongeëvenaard. En toch worden ratten altijd verkeerd begrepen, vaak net als de personages in mijn verhalen. Ze worden gezien als vies, mensen zijn bang voor ze. Terwijl ze nota bene ziektes meedragen, omdat ze in onze riolen rondlopen… tussen ons afval. De rest van de film kijk ik vanavond in bed, die eindeloze ladder omhoog, bovenin het torentje. Wat nog steeds een gek idee is, ik daar in dat bedje, hoewel mijn werkplek bij daglicht inmiddels toch wel een beetje gewend is.

      Na de ratten ben ik alles op een rij gaan zetten wat ik de afgelopen tijd inmijn hoofd en op kladjes bewaarde. Het gekke is, dat ik eigenlijk al weet wat ik wil, alleen nog niet hoe. Het zou toch mooi zijn als ik dat aan het eind van deze week wel weet.

      Tot morgen!

      Werkplekje.JPGKladjes.JPGDe eindeloze ladder deel 1.jpgDe acteurs.JPG

      Beluisteren