Violist Theo Olof ontving zondag 13 september de allereerste Radio 4 Prijs uit handen van minister Plasterk. Olof speelde decennia lang een onderscheidende rol voor het klassieke muziekleven in Nederland als concertmeester bij het Residentieorkest en later het Concertgebouworkest. Ook was hij een stuwende kracht achter het comité dat zich hard maakte voor de komst van het toenmalige Hilversum 4. Nog altijd zet Theo Olof zich in voor jong klassiek talent.
Beluister de uitzending van de Radio 4 Prijs.
Bekijk de uitreiking van de Radio 4 Prijs
Deel 2:
Fotoserie van de prijsuitreiking:
Bekijk het programma van de Radio 4 Prijs.
De komende weken besteedden meerdere programma´s aandacht aan Theo Olof.
Een overzicht van Theo Olof op radio en televisie.
Biografie Theo Olof
De wereldberoemde violist Theo Olof (Bonn, 5 mei 1924) werd geboren in Duitsland. Hier kreeg hij zijn eerste vioollessen van zijn moeder, wat resulteerde in een eerste optreden op 5-jarige leeftijd.
Hij vertrok in 1933 op 9-jarige leeftijd naar Nederland, gedwongen om Bonn te verlaten en het toenmalige Duitse nazi-regime te ontwijken. Twee jaar later gaf Olof zijn eerste concert in het Concertgebouw, onder leiding van Bruno Walter.
Vanaf 1934 was Olof leerling van legendarische violist Oscar Back. Hij zou bij hem blijven studeren tot Back’s dood in 1963.
In deze tijd maakte hij verschillende bijzondere momenten mee met Back:
“Krebbers en Olof kwamen op z'n verjaardagen. Ze waren er toen koningin Elisabeth op de thee kwam. Die kende Back nog van zijn Brusselse tijd. En altijd speelden Krebbers en Olof het dubbelconcert van Bach. 'Die verjaardagen, dat was werken', zegt Stuurop, met een flinke jetlag net terug van de tournee van het Concertgebouworkest. En het bezoek van de koningin kunnen ze zich allemaal nog wel herinneren. Drie jongetjes op een rijtje op de divan, met een kopje thee en een koekje. Stuurop, ruim tien jaar jonger dan Olof en Krebbers, wilde de suiker pakken en tuimelde dwars over de koningin heen. Maar verstand van viool had ze wel. 'Die passage in het eerste deel speelde u helemaal op de g-snaar, dat heb ik nog nooit gezien', zei ze tegen Olof.” (bron: Volkskrant 1995)
Tijdens de Tweede Wereldoorlog dook Olof onder in Brussel. Hier ontmoette hij Vladimir Napravnik, die componisten zoals Tsjaikovski nog persoonlijk had gekend via zijn vader Eduard, een bekende Tsjechische dirigent die regelmatig premières van stukken van Tsjaikovski dirigeerde. Over deze tijd en zijn ervaringen met de muziek van Tsjaikovski schreef Olof het boek ‘Mijn Tsjaikovski’.
Samen met Herman Krebbers, ook een leerling van Oscar Back, was hij gedurende tientallen jaren concertmeester bij het Residentie Orkest in Den Haag, en nadien bij het Concertgebouworkest te Amsterdam. Ook vormde hij een vioolduo met Krebbers. Zij waren hèt vioolduo en stonden volgens Olof zelf ook wel bekend als de van Gendt en Loos, de Vroom en Dreesman van de viool.
Hieronder: Krebbers en Olof als concertmeesters in 1951. Olof heeft altijd zowel de klassieken als de moderne componisten een warm hart toegedragen en gaf van veel werken de eerste uitvoering. Componisten als Ton de Leeuw, Bruno Maderna en Hans Henkemans schreven nieuwe stukken voor hem.
Olof was tot 1982 hoofdleraar aan het Koninklijk Conservatorium te Den Haag. Vanaf het allereerste concours is hij nauw betrokken geweest bij het Nationaal Vioolconcours.
Daarnaast schreef Olof over zijn leven als violist en zocht hij naar het verloren gewaande instrument de Luthéal (een vleugel die zodanig ingesteld kon worden om de klankkleur te veranderen). Hij vond het enige nog bekende exemplaar tenslotte in het Brusselse Muziekinstrumentenmuseum van het Brusselse conservatorium, ingebouwd in een De Pleyel-vleugel uit 1911. Meer over dit instrument op http://www.pianotopics.nl/20FB20.htm
Tegenwoordig treedt Theo Olof alleen nog maar op als jurylid van nieuw viooltalent. Zijn eigen instrument bespeelt hij slechts in de geborgenheid van zijn huiskamer, waar hij kan terugzien op een glansrijke carrière.