Zaterdag 4 februari: de productie van de Nationale Reisopera

La Traviata

Melodramma in tre atti

wereldpremière 6 maart 1853, Teatro La Fenice, Venetië

Componist: Giuseppe Verdi

Libretto: Francesco Maria Piave, naar het toneelstuk La dame aux camélias van Alexandre Dumas jr.

Opname gemaakt op 21 januari 2012 in het Wilminktheater, Enschede

Koor van de Nationale Reisopera

Noord Nederlands Orkest

Dirigent: Robbert van Steijn

Violetta Valéry: Petya Ivanova (sopraan)

Flora Bervoix: Karin Strobos (sopraan)

Annina: Carol Rowlands (mezzosopraan)

Alfredo Germont: Peter Auty (tenor)

Giorgio Germont: Roland Wood (bariton)

Gastone: Ashley Catling (tenor)

Il Barone Douphol: Peter Bording (bariton)

Il Marchese d’Obigny: Kris Belligh (bariton)

Il Dottor Grenvil: Grzegorz Stachowiak (bas)

Giuseppe: Hans Vriezen (tenor)

Dienaar Flora: Peter Krijn (bariton)

Commissionario: Johan Smit (bariton)

Eerste akte

Parijs, ergens rond het jaar 1700. De welgestelde Violetta Valéry geeft een feest in haar huis. Ze begroet gasten, waaronder Flora en Markies d’Obigny. Gastone introduceert haar bij een jonge man, Alfredo Germont, en vertelt haar dat Alfredo al een tijd verliefd op haar is en dat hij, toen zij ziek was, bij hem elke dag kwam informeren naar haar gezondheid. Gastone stelt voor dat zijn vriend de aanwezigen trakteert op een drinklied. Als ook Violetta daarop aandringt begint Alfredo aan een lofzang op de wijn (Libiamo ne’ lieti calici).

Het feest bereikt een hoogtepunt en Violetta stelt voor om in een aangrenzend vertrek te gaan dansen. Plotseling voelt Violetta zich niet goed. Ze moet gaan zitten en blijft achter als de gasten naar de andere kamer verdwijnen. Alfredo maakt zich zorgen. Hij vreest dat haar losbandige leven haar fataal zal worden. Hij vertelt haar dat hij van haar houdt, al een jaar lang (Un dì felice, eterea). Violetta vertelt hem dat ze hem vriendschap kan geven, maar geen liefde. Ze geeft hem een bloem en zegt dat hij haar maar weer eens op moet zoeken als deze verwelkt is. Dolblij neemt Alfredo de bloem aan, denkend dat ze hem de volgende dag alweer wil zien. Moe van het dansen komen de gasten de kamer weer binnen (Si ridesta in ciel l’aurora).

Als ze alleen is kan Violetta tot haar verbazing niet ontkennen dat Alfredo veel indruk op haar heeft gemaakt (È strano! è strano!). Even bekent ze dat ze ernaar verlangt om lief te hebben en lief gehad te worden (Ah, fors’è lui), maar dan wuift ze deze gedachte weer weg (Sempre libera degg’io). Alfredo’s stem, die ze buiten hoort, kan haar niet van haar standpunt afbrengen. Ze wil geen liefde, alleen plezier.

Tweede akte

Eerste scène

Violetta heeft haar vrije leven toch opgegeven en woont nu samen met Alfredo op het platteland buiten Parijs. Alfredo uit zijn geluk nu ze samen zijn (De’ miei bollenti spiriti).  Maar financieel blijkt het niet al te goed te gaan. Violetta moet bezittingen verkopen om hun leven te bekostigen. Als Alfredo dit hoort besluit hij zelf naar Parijs te gaan om dit probleem op te lossen. Hij verwijt zichzelf dat hij de financiën niet in de gaten heeft gehouden en wil aan deze situatie een einde maken (Oh mio rimorso! Oh infamia!)

Tijdens zijn afwezigheid brengt Alfredo’s vader – Giorgio Germont – een bezoek aan Violetta. Alhoewel hij Violetta sympathieker vindt dan hij dacht, dringt hij er toch op aan dat zij haar relatie met zijn zoon beëindigt. Dat Alfredo samenwoont met een lichtzinnige vrouw, doet de naam van de familie Germont geen goed. De bruiloft van zijn dochter dreigt er zelfs door in gevaar te komen (Pura siccome un angelo). Violetta protesteert dat Alfredo’s liefde  het enige is dat ze heeft en dat ze bovendien ziek is, maar vader Germont blijft aandringen. Bovendien, zo zegt hij, zal Alfredo op haar uitgekeken raken als ze haar schoonheid verliest in de loop van de tijd. Hun relatie is niet gezegend, dus zal ze er geen vreugde aan beleven  (Un dì, quado le veneri). Violetta ziet maar één oplossing: teruggaan naar Parijs en haar oude leven hervatten. Ze vraagt Germont te gaan en begint een brief aan Alfredo te schrijven.

Bij thuiskomst kan Alfredo haar gedrag niet goed begrijpen. Ze valt in zijn armen en smeekt hem te zeggen dat hij van haar houdt. Violetta gaat weg om rustiger te worden, maar Alfredo krijgt even later van een bediende het bericht dat ze haar koffers heeft gepakt. Alfredo denkt nog dat ze naar Parijs gaat voor zaken en maakt zich niet ongerust, maar dan krijgt hij Violetta’s brief. Hij begrijpt dat Violetta heeft besloten om haar oude leven weer op te pakken. Alfredo wil haar snel achterna, maar zijn vader komt binnen. Germont probeert zijn zoon te kalmeren door hem aan zijn ouderlijk huis te herinneren (Di Provenza il mar, il suol). Het heeft weinig effect op Alfredo’s stemming. Hij ziet een uitnodiging voor een feest van Flora, een vriendin van Violetta, en besluit wraak te nemen omdat Violetta hem verlaten heeft.

Tweede scène

Op het feest van Flora is het stuklopen van de relatie van Violetta en Alfredo onderwerp van gesprek. Een aantal gasten komt verkleed als waarzegsters binnen en biedt aan om de toekomst te voorspellen van de feestvierders (Noi siamo zingarelle). Flora en Grenvil krijgen ruzie om de voorspellingen, maar ze worden onderbroken door Gastone die met een aantal vrienden een verhaal vertelt over een matador (Di Madride noi siam mattadori). Hierna nemen de gasten aan tafel plaats om te kaarten.

Alfredo komt binnen. Men wil weten waar Violetta is, maar dat weet Alfredo zelf ook niet. Hij voegt zich bij de kaartspelers. Dan verschijnt Violetta, aan de arm van baron Douphol, die haar snel vertelt dat ze maar niet met Alfredo moet spreken. Violetta vraagt zich af of ze er wel goed aan doet om het feest te bezoeken. Tot ergernis van de Douphol wint Alfredo veel geld met kaarten. Douphol zelf verliest een aanzienlijk bedrag.

Als iedereen naar de eetzaal is, wil de woedende Alfredo weten of Violetta nu opeens van baron Douphol houdt. Ja, de baron is nu haar geliefde, vertelt Violetta. Alfredo’s razernij bereikt een hoogtepunt. Hij roept alle gasten bijeen en gooit het geld, dat hij even daarvoor op het feest gewonnen heeft, voor de voeten van Violetta met de woorden “Ik betaal je voor de tijd dat we samen waren!” Violetta valt in de armen van haar vriendin Flora. Iedereen is geschokt door het onbeschofte gedrag van Alfredo. Baron Douphol zweert dat Alfredo zal boeten voor zo’n belediging. Germont, die inmiddels ook is gearriveerd, spreekt zijn zoon bestraffend toe (Di sprezzo degno se stresso rende). Alfredo krijgt spijt van zijn daad en Violetta laat hem zachtjes weten dat hij haar situatie niet goed begrijpt (Alfredo, Alfredo, di questo core).  

Derde akte

Violetta is ernstig ziek en wordt verzorgd door Annina. Dokter Grenvil komt haar bezoeken en geeft haar hoop – tegen Annina is hij eerlijker: Violetta heeft niet lang meer te leven.

Violetta leest een brief van vader Germont. Die schrijft dat baron Douphol in een duel met Alfredo gewond is geraakt en Parijs is ontvlucht. Alfredo weet intussen wel wat de werkelijke reden voor haar vertrek was en zal naar haar toekomen. Violetta beseft bedroefd dat hij telaat zal komen en denkt terug aan de gelukkige tijden van haar leven (Addio del passato). 

Buiten klinkt een carnavalslied en dan verschijnt plotseling Alfredo. Hij vraagt haar hem te vergeven en samen vergeten ze voor een moment de uitzichtloze situatie en fantaseren ze hoe ze Parijs zullen verlaten (Parigi, o cara, noi lasceremo). Violetta wil zich aankleden, maar zakt door de inspanning in elkaar. Annina gaat snel de dokter halen, terwijl Violetta zegt dat Alfredo haar enige kans is op genezing (Ah! Gran Dio! Morir sì giovine).

Annina komt terug met dokter Grenvil en Germont. De laatste heeft spijt van zijn aandeel in de ongelukkige situatie van zijn zoon en Violetta en omhelst haar. Violetta geeft Alfredo een medaillon met haar portret, als aandenken. Ze zegt dat haar pijn verdwenen is en dat ze haar kracht voelt terugkeren, maar dan zakt ze in elkaar en sterft.